Έναν «αποφασισμένο πρωθυπουργό», που θα την οδηγήσει στην ανάπτυξη, χρειάζεται η χώρα, κατά την Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία μαζί με τους δύο πρώην συναδέλφους της, Γιάννη Ραγκούση και Γιώργο Φλωρίδη, βρίσκεται στο επίκεντρο των διεργασιών του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου.
Μιλώντας για όλους και όλα στο «Π», η πρώην υπουργός εντοπίζει τη λύση για την έξοδο από την κρίση των τελευταίων ετών στον «συνδυασμό της υλοποίησης των συμφωνιών αλλά κυρίως στην εφαρμογή μέτρων εκτός των συνηθισμένων που αφορούν πρώτα από όλα στην παραγωγή».
Ύστερα από 7 χρόνια σκληρής λιτότητας και μνημονίων, εκτιμάτε ότι υπάρχει λύση για την ανάπτυξη του τόπου και την ευημερία των πολιτών;
Παρά τις χαμένες ευκαιρίες, τις ιδεοληψίες, τις ονειρώξεις, τις αυταπάτες και όλα όσα είδαμε και ζήσαμε όλο αυτό το διάστημα, είμαι σίγουρη πως, ειδικά τώρα, που αποκαλύφθηκε η στάση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος απέναντι στη διαχείριση της κρίσης, υπάρχει προοπτική. Η χώρα είναι μικρή. Ένας αποφασισμένος πρωθυπουργός, στο σύνθημα «έξοδος ή θάνατος» (εννοείται δικός του πολιτικός θάνατος), μία κυβέρνηση διεθνών προδιαγραφών ως προς τις ικανότητες και με ύψιστο εθνικό φρόνημα, κάτι που σημαίνει αυτοθυσία, μπορούν να βάλουν τη χώρα στις ράγες της πραγματικής ανάπτυξης μέσα σε τρία χρόνια.
Η λύση είναι ο συνδυασμός της υλοποίησης των συμφωνιών με –κυρίως– την εφαρμογή μέτρων εκτός των συνηθισμένων, που αφορούν πρώτα από όλα στην παραγωγή. Γι’ αυτό και στην πρωτοβουλία «Ώρα Αποφάσεων» έχουμε τρία προτάγματα: Ευρώπη – Νέοι – Παραγωγή.
Αυτή η λύση, αν υπάρχει, με τη συσπείρωση και την κινητοποίηση ποιων δυνάμεων μπορεί να προκύψει;
Η διανυόμενη κρίση, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει επηρεάσει σημαντικά –αν όχι ανατρέψει– τους παραδοσιακούς συσχετισμούς δυνάμεων αλλά και τις πολιτικές κατατάξεις και τους διαχωρισμούς όπως τους γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Ειδικά στον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας, που εκπροσωπεί διαχρονικά τον προοδευτικό πόλο, παρατηρούνται οι μεγαλύτερες αλλαγές και προκλήσεις, τόσο σε επίπεδο ιδεών όσο και προγραμματικού λόγου. Σε αυτό το πλαίσιο, οι όποιες συνεργασίες ή συσπειρώσεις δυνάμεων προκύψουν πρέπει να διέπονται από σύγχρονους όρους και εξηγήσεις των όρων εξόδου από την κρίση και όχι σε ξεπερασμένες λογικές και σύμβολα του παρελθόντος. Προοδευτικό σήμερα είναι να προτάσσεις την παραγωγή και τους νέους και όχι την αναδιανομή και τις συντάξεις, όπως οριζόταν κατά το παρελθόν. Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία με τον Μακρόν δείχνει, κατά τη δική μου άποψη, πως θα γυρίσει η σελίδα.
Θεωρείτε ότι τα εθνικά θέματα ενδέχεται να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης;
Έχουμε μπει στο επικοινωνιακό ναρκοπέδιο της Τουρκίας, η οποία κάνει εξαγωγή προβλημάτων προς κάθε κατεύθυνση. Θέλω να πιστεύω ότι τα εθνικά θέματα δεν θα αποτελέσουν πεδίο άσκησης μικροπολιτικού διαγωνισμού, αλλά μιας εθνικά υπεύθυνης και συγκροτημένης στάσης, από όλο το πολιτικό φάσμα.
Με δεδομένο το ότι είστε έντονα κριτική προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ποιο πιστεύετε ότι είναι το ιδανικό σχήμα για να αναλάβει τις τύχες του τόπου;
Έχω ασκήσει έντονη κριτική, κατά διαστήματα και με συγκεκριμένες παρεμβάσεις, σε όσες κυβερνήσεις μέσα στην κρίση δεν πορεύτηκαν στο πλαίσιο των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα για να την ξεπεράσει. Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι στέκεται εξ αρχής με λανθασμένο τρόπο απέναντι στην κρίση και κυρίως στις αιτίες που την προκάλεσαν. Με λογική, ρητορική και εργαλεία του παρελθόντος, επιδιώκει την έξοδο από την κρίση. Κάτι τέτοιο είναι όχι μόνο ουτοπικό, αλλά και ζημιογόνο. Το ιδανικό σχήμα, λοιπόν, θα είναι αυτό που θα αντιμετωπίσει με ρεαλισμό και τόλμη τις αιτίες που μας έφεραν και μας κρατούν ακόμα σε αυτό το σημείο.
Σε ποιο επίπεδο βρίσκεται η πρωτοβουλία που έχετε αναλάβει με τους άλλους δύο συναδέλφους σας, πρώην υπουργούς, και με άλλα στελέχη του χώρου;
Η πρόσκληση για όλους μας είναι ο χώρος να γεννήσει ξανά τον κομματικό εκείνον φορέα που θα μπορεί να τον εκφράσει πλειοψηφικά. Βασικός στόχος της Πρωτοβουλίας που ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη και συνέχισε στο Ηράκλειο και στην Πάτρα είναι κυρίως η επαφή με τους πολίτες και ο ανοιχτός διάλογος με επιχειρήματα και τεκμηριωμένες προτάσεις για την επόμενη μέρα του προοδευτικού χώρου αλλά κυρίως της χώρας. Από μηδενική βάση, χωρίς προαπαιτούμενα, αλλά μέσα από την κατάθεση και την επεξεργασία συγκεκριμένων και τεκμηριωμένων θέσεων, για την Ελλάδα του 2025 και για τον ενιαίο προοδευτικό φορέα, που θα αποτελεί τον άλλον πόλο του πολιτικού συστήματος και όχι «ένα ακόμη κόμμα». Συνεχίζουμε δυναμικά σε αυτό το πλαίσιο, εμπνευσμένοι και οδηγούμενοι από τη συμμετοχή και την ωριμότητα των πολιτών στις εκδηλώσεις που προγραμματίζουμε.
Πώς κρίνετε τη συμπόρευση του Γιώργου Παπανδρέου και του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη;
Κάθε κίνηση που στοχεύει στην ενοποίηση ή τη συμπόρευση προδιαθέτει θετικά. Όμως, για να μετουσιωθεί σε πραγματικό όφελος για τον προοδευτικό χώρο, δεν μπορεί να μένει σε επίπεδο συνεννόησης προσωπικοτήτων και «συμφωνιών κορυφής». Χωρίς ανοιχτές διαδικασίες, πολιτική συμφωνία με αρχές και σχέδιο, χωρίς την άποψη των πολιτών που εγκατέλειψαν τα κόμματα, αλλά αποτελούν τη βάση του χώρου, κάθε ανάλογη κίνηση, όσο εντυπωσιακή κι αν φαντάζει, στο τέλος της μέρας αφήνει τους πολίτες αδιάφορους. Και αυτό αποτυπώνεται και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης…
Πώς ερμηνεύετε την πρόσκληση της Φώφης Γεννηματά για ενσωμάτωση όλων των δυνάμεων του χώρου στη Συμπαράταξη, τώρα και όχι στον δρόμο προς τις εκλογές;
Η προσπάθεια αυτή πιστώνεται θετικά στην κα Γεννηματά, αλλά δεν αρκεί. Εννιά στους δέκα ψηφοφόρους του 2009 έχουν φύγει, ενώ 30% των πολιτών είναι απομακρυσμένοι από τα κόμματα. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν αρκούν τα μικρά βήματα. Χρειάζεται ένα μεγάλο άλμα για να περάσουμε απέναντι. Ένας νέος φορέας με διαδικασίες από την κοινωνία, με νέο πρόταγμα, που αφορά στο 2026, για να φτιάξουμε όλοι εμείς το αεροπλανοφόρο από το οποίο θα απογειωθούν τα μαχητικά νέας γενιάς, δηλαδή οι νέοι μας. Αυτό δεν ζητάμε όλοι;
Συνέντευξη στον Λάζαρο Λασκαρίδη
Δημοσιεύθηκε με την έντυπη έκδοση της εφημερίδας Παρασκήνιο το Σάββατο 4/2
