Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι σε ένα κόμμα εξουσίας έχουν σημασία τα ονόματα στη μαρκίζα.
Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το πρώτο όνομα, το πρώτο βιολί, ξεκούρδιστο λιγάκι στις μέρες μας, είναι ο σημερινός αρχηγός, αν και στην κυβερνητική περίοδο του εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της κάλπης που στήθηκε περίπου έναν χρόνο πριν.
Η ύπαρξη της κοινής λογικής στην πολιτική, και όχι μόνο, φημολογείται αλλά δεν έχει ακόμη αποδειχθεί.
Είναι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα, διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η εμμονή πρωτοκλασάτων αξιωματούχων της πολιτικής, στον υπό διεύρυνση ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, να θεωρείται δεδομένος, ex officio νέος αρχηγός ο υπάρχων.
Κομματικό δικαίωμα, αισθήματα προσωπικής συμπάθειας για να μην κοπεί ο κομματικός «λώρος» που ενώνει τις αριστερές υπαρξιακές αγωνίες συντρόφων ή ακόμη η αδυναμία «αντικατάστασης» ενός προσώπου που «εγγυάται» την επάνοδο στη «γλύκα» της εξουσίας;
Εξακολουθούν οι ψηφοφόροι της Κεντροαριστεράς να πιστεύουν πως είναι ο μοναδικός αρχιτέκτονας του νέου κυβερνητικού οικοδομήματος;
Μπορεί η επιτομή της αποτυχίας της «πρώτη φορά Αριστεράς», ο πρόεδρός της, να συνιστά το μέλλον της νέας δημοκρατικής παράταξης που σχεδιάζεται επί χάρτου και εκτός κοινωνίας;
Είναι αναντικατάστατος και μοναδικός, και οι άλλοτε ψηφοφόροι, που του έδωσαν την εξουσία, θα συσπειρωθούν και πάλι γύρω από το πρόσωπό του, για συναισθηματικούς λόγους;
«Ο κόσμος ανήκει στους μέτριους», σύμφωνα με τη δήλωση του συγγραφέα Διονύσιου Χαριτόπουλου, και στον κόσμο αναπόσπαστο κομμάτι είναι η πολιτική και οι εκάστοτε ιδιοκτήτες της.
Σήμερα, ποια είναι, αντικειμενικά, η εικόνα, του προς εκκόλαψη νέου αρχηγού της Κεντροαριστεράς;
Είναι φθαρμένος από την υπερτετραετή παραμονή του στην εξουσία, λόγω των ιδεολογικών του μετατάξεων, από τις πολλαπλές πολιτικές του κωλοτούμπες, τη «θολωμένη» από επιλογές κομματική του ταυτότητα και το πειραγμένης αξιοπιστίας πολιτικό αποτύπωμα, από την έκβαση του δημοψηφίσματος του 2015.
Είναι κουρασμένος από την πολυετή παραμονή του ως επικεφαλής ενός κόμματος που, από «μπαίνει-δεν μπαίνει» στη Βουλή, το έκανε αξιωματική αντιπολίτευση και το οδήγησε, θριαμβευτικά, στην εξουσία.
Πολλαπλασίασε το άυλο προσωπικό του κεφάλαιο καταβάλλοντας θηριώδεις προσπάθειες για να πάρει «φαλάγγι», να καθαρίσει τόσους και τόσους, πρωτοκλασάτους πολιτικούς, ιδιοκτήτες και ενοίκους του κόμματος.
Σήμερα, καλείται να αποδείξει ότι ούτε αυτός ούτε το κόμμα του ήταν μια παρένθεση και το μόνο προς διερεύνηση είναι αν η βραδύτητα του λόγου του στις ομιλίες και οι περιορισμένες εμφανίσεις του είναι αποτέλεσμα κούρασης και βαριεστιμάρας ή βαρύτητας της εικόνας του προσώπου.
Είναι ηττημένος, τρεις φορές από έναν πολιτικό αντίπαλο για τον οποίο διατυμπανίζει ότι είναι του χεριού του. Στην «τσέπη» του τον είχε, αλλά είδε την πλάτη του στην κάλπη. Οι σύντροφοί του τον βάζουν μπροστά σε μια εκλογική μονομαχία για να πάρουν τη ρεβάνς ή για να πάρει μια τιμητική πολιτική σύνταξη.
Και το ερώτημα που πλανάται στα χείλη πολλών πολιτικών ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς: Στο νέο αυτό εγχείρημα, η λαϊκή απήχησή του θα εξαντληθεί στις δυνατότητες του αρχηγού τους; Μια εμμονή στο πρόσωπο του αρχηγού, που θυμίζει τους εκάστοτε προφήτες για το τέλος του κόσμου.
Τελικά, ένας θα είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, ο επικεφαλής, παρά τις εσωκομματικές φαγωμάρες, πιθανές αποσκιρτήσεις στελεχών για λόγους αριστερής καθαρότητας, και φράξιες που μεθοδεύουν τον εξοβελισμό. Υπερτερούν τα εξαπτέρυγα κολακείας!
Όσο για τη θρυλούμενη ανανέωση των πολιτικών προσώπων του νέου εγχειρήματος, εξελίσσεται σε αναπαλαίωση.
Αυτό είναι το ποιοτικό άλμα που έχει σήμερα ανάγκη ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας.
του Νίκου Καραμανλή
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
