Ο Γιουσέιν Μπολτ ήταν πιο γρήγορος και από τη σκιά του. Ακαταμάχητος κι αήττητος στα χρόνια της δόξας του, στους στίβους όλης της υφηλίου.
Συγκρίσεις που να σχετίζονται με πολιτικές «ταχύτητες φωτός» δεν έχουν γίνει. Δεν έχουν υπάρξει στη σύγχρονη ιστορία «ταχυπόδαροι» πρωθυπουργοί που να
έχουν πείσει ότι μπορούν να κάνουν τις δύο μέρες μία.
Δείχνει να ξεχωρίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν κι έχει διανύσει μόλις έξι μέρες πρωθυπουργικής θητείας, εντούτοις η αίσθηση είναι ότι σε τόσο λίγο χρόνο παρήχθησαν τόσα πολλά. Παρ’ ότι είναι πρόωρο και επιπόλαιο να προχωρήσουμε σε ασφαλή συμπεράσματα, ρισκάρουμε την άποψη ότι ο νέος πρωθυπουργός φιλοδοξεί να γίνει πιο γρήγορος και από τη σκιά του, όσον αφορά τονόγκο και την ποιότητα του παραγόμενου κυβερνητικού έργου.
Το πρώτο δείγμα γραφής του έχει καταστεί σημείο αναφοράς που υπηρετεί μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Δόθηκαν, όπως είναι γνωστό, φάκελοι στους υπουργούς, όπου εμπεριέχονται οι στόχοι της κυβέρνησης μέχρι το τέλος του 2019. Ουδείς από τους φακέλους έχει κάτι άλλο πέρα από τα προγραμματικά προτάγματα της ΝΔ, όπως αυτά επικοινωνήθηκαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Δεν εννοεί, δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ανεχθεί άλλα από αυτά που δεσμεύτηκε προεκλογικά.
Από το πρώτο στίγμα που έδωσε ο νέος πρωθυπουργός τα στοιχήματά του είναι εμφανή και ευδιάκριτα.
Πρώτον: Δίνει την αίσθηση μιας συντεταγμένης πορείας της νέας κυβέρνησης, με «μαρσαρίσματα» και ελέγχους προόδου των δράσεων του κάθε υπουργείου.
Δεύτερον: Είναι προφανής η πρόθεση για εμπέδωση μιας άλλης νοοτροπίας και αντίληψης, όσον αφορά τις ευθύνες που έχουν αναληφθεί από όλο το κυβερνητικό σχήμα. Αυτή η νέα κουλτούρα υπηρετείται από εκλεγμένους πολιτικούς και εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες σε όλα σχεδόν τα υπουργεία. Το μείγμα είναι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. Και αναγκαίο;
Ναι, αναγκαίο υπό την προϋπόθεση ότι η ώσμωση θα οδηγεί σε τεχνοκρατικές πρωτοβουλίες, που θα υπόκεινται σε πολιτικό φιλτράρισμα και μέσα από νομοθετήματα που θα «υπακούουν» στον κοινό νου θα υπάρχει συνταύτιση με τα κοινώς παραδεκτά ζητούμενα της ελληνικής κοινωνίας.
Τρίτον: Τα μέτρα σύγκρισης, σε σχέση με τη διακυβέρνηση του τόπου από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα διαδραματίσουν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια της θητείας Μητσοτάκη. Η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα έφερε το πρώτο νομοσχέδιο δυο ολόκληρους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. Αντίθετα, ο Κυριάκος έχει έτοιμες νομοθετικές παρεμβάσεις και αναμένεται «βροχηδόν» να κατατεθούν στη Βουλή μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Το βέβαιο είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει την Ελλάδα σαν μια επιχείρηση – και μη σπεύσετε να αφορίσετε τον όρο. Έχει λάβει την εντολή από τον ελληνικό λαό να φέρει τη χώρα σε πλήρη κανονικότητα. Το πώς θα τα καταφέρει είναι εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, διότι οι δανειστές μας επιμένουν πεισματικά και άκαμπτα ότι «τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται» και τούτη η φράση δεν αφήνει περιθώρια για πολλούς ελιγμούς στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Κάποια περιθώρια, όμως, υπάρχουν. Και θα διευκολυνθεί ακόμα περισσότερο η κατάσταση, αν η κυβέρνηση λειτουργεί απλά, πρακτικά και γρήγορα – όπως ήδη ξεκίνησε. Εν προκειμένω, αποκτά τεράστια σημασία να κυριαρχήσει στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες ο κοινός νους. Μόνο αυτός μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο στο δύσκαμπτο και γραφειοκρατικό κράτος. Όλο, δε, το μυστικό βρίσκεται σε μια… ξεχασμένη, φιλόδοξη βούληση μιας προηγούμενης κυβέρνησης, της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, που επαγγέλθηκε την επανίδρυση του κράτους, αλλά δεν την κατάφερε και οι παθογένειες του κρατικού «τέρατος» αποτελούν το μεγαλύτερο τροχοπέδη στην ανάπτυξη.
Οι «θεσμοί» και οι οίκοι αξιολόγησης θα δουν διαφορετικά την Ελλάδα, αν αλλάξει πραγματικά ο τρόπος διακυβέρνησης της χώρας μας. Μέχρι τώρα κυβερνούνταν αυτός ο τόπος με πρακτικές που εξελίχθηκαν σε νοσηρά φαινόμενα, από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας. Ακόμη και όταν μπήκαμε στη μακρά και βαθιά κρίση, κρατήσαμε σχεδόν όλα τα «παθογενή» κουσούρια μας, γι’ αυτό και μεγεθύνθηκε ο φαύλος κύκλος της.
Πάντως, η νέα κυβέρνηση, οι νέοι υπουργοί, πολιτικοί και τεχνοκράτες, αν μη τι άλλο δείχνουν να έχουν συναίσθηση της περίστασης και συνείδηση των προκλήσεων και των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσουν. Φαίνεται αυτό από τα πρώτα νομοσχέδια που είναι ήδη έτοιμα, τα οποία περιλαμβάνουν διαρθρωτικά, φορολογικά και μέτρα προστασίας των πολιτών. Εν τέλει, τούτη η κυβέρνηση έχει τα εχέγγυα να είναι μια «άλλη» κυβέρνηση, αν δαμάσει τις χρόνιες αγκυλώσεις του κράτους, που το κατέστησαν πελατειακό και «εκτροφείο» διαπλοκής και διαφθοράς.
Η πολιτική διαίσθηση, με βάση τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης, επιτρέπει να προσβλέπουμε στη διαφορετικότητά της. Το στίγμα, άλλωστε, αυτής της διαφορετικότητας δόθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι ο μόνος από τους διατελέσαντες πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης που έβαζε πρώτα τον εαυτό του στους κρινόμενους.
Η εν λόγω αντίληψή του προσδιορίζει και την αυτογνωσία του για το φορτίο που έχει στις πλάτες του. Σίγουρα, λοιπόν, φαντάζει καλός.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
