Ξοπίσω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη τρέχει ο Αλέξης Τσίπρας. Το «σπριντ» του πρωθυπουργού έχει αιφνιδιάσει τους πάντες. Όχι, όμως, τον ίδιο. Ο Κυριάκος κάνει τη διαφορά έναντι των προκατόχων του–και είναι ιδιαίτερα εμφανής αυτή η διαφορά στα μάτια της κοινωνίας, όπως άλλωστε αποτυπώνεται στις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις–, γιατί δεν περίμενε να «σαπίσει» το φρούτο του ΣΥΡΙΖΑ για να αναλάβει την εξουσία. Ο νέος πρωθυπουργός απεχθάνεται την πρακτική τού «βλέποντας και κάνοντας». Απεχθάνεται δουλειές του ποδαριού, της τελευταίας στιγμής.
Μέχρι τώρα αποθεώνεται ο έγκαιρος προσχεδιασμός του προκειμένου να κυβερνήσει τον τόπο πάνω σε συγκεκριμένες, προσδιορισμένες και κοστολογημένες προγραμματικές επιλογές. Τούτο, ήδη, παρατηρείται και μάλιστα μ’ έναν τρόπο που ξορκίζει κάθε παθογένεια αναβλητικότητας του κράτους και του συστήματος όλων των προηγουμένων χρόνων.
Ασφαλώς, δεν έχουμε πάει στην άλλη άκρη ενός μεταμορφωμένου και άκρως αποδοτικού κράτους. Η τάση, ωστόσο, είναι ευδιάκριτη και οφείλεται στο μοντέλο διακυβέρνησης που οργάνωσε και εφαρμόζει ο πρωθυπουργός.
Δείτε όλο το κάδρο: Όσα δεσμεύτηκε πως θα υλοποιηθούν μέσα στο καλοκαίρι, χωρίς αναβολή, έχουν ψηφισθεί και ήδη εφαρμόζονται. Ό,τι πρόκειται να γίνει από τούδε και στο εξής και ιδιαίτερα έως τα μέσα του 2020–έχει σημασία ο χρονικός προσδιορισμός– είναι ήδη προετοιμασμένο και δρομολογημένο. Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενισχύει επιμελώς το διεθνές προφίλ του με στοχευμένες επαφές στο εξωτερικό (Μακρόν, Μέρκελ, ΗΠΑ, Ερντογάν, Ζάεφ).
Τα πολλά φωτεινά σημεία του μεγάλου κάδρου απεικονίζονται στις τρεις-τέσσερις τελευταίες δημοσκοπήσεις, στις οποίες η κυριαρχία Μητσοτάκη είναι πασίδηλη.
Αντικειμενικά, ξενίζει το γεγονός ότι έγιναν γκάλοπ μόλις δύο μήνες μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Ουδέποτε στο παρελθόν είχε παρατηρηθεί τόσο «εσπευσμένη» αποτύπωση των διαθέσεων της κοινής γνώμης με νωπό, δηλαδή, το εκλογικό αποτέλεσμα. Παραδοσιακά, σε χρονιά εκλογών, ήμασταν συνηθισμένοι να περιμένουμε τις τάσεις του Δεκεμβρίου.
Οι περιστάσεις, ωστόσο, και η επείγουσα ανάγκη να επανέλθει η χώρα σε πλήρη κανονικότητα επιβάλλουν την διαφοροποίηση της αντίληψής μας για την έννοια του πολιτικού χρόνου.
Γνωρίζει ένα πράγμα ο πρωθυπουργός, που σε όλα τα προαναφερόμενα αποτελεί τροχοπέδη. Γνωρίζει ότι η απλή αναλογική δεν ευνοεί τον μακρύ ορίζοντα του σχεδιασμού του και είναι λογικό να σκέφτεται την εξουδετέρωση αυτής της «νάρκης».
Δεν είναι δίλημμα που έχει τα υπέρ και τα κατά του η κατάργηση της απλής αναλογικής. Είναι πρωτεύουσα προεκλογική δέσμευσή του για να κυβερνιέται ο τόπος καλύτερα. Και τα δεδομένα σήμερα είναι πασιφανή.
Ο Μητσοτάκης έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και η κυβέρνησή του την αποδοχή της κοινής γνώμης. Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ τρεκλίζει. Κινείται ανάμεσα στην ομφαλοσκόπηση και την αναζήτηση νέας «ταυτότητας». Αλλά έχει τον Τσακαλώτο να υπονομεύει τη διεύρυνσή του, γιατί αντιτίθεται στην «ΠΑΣΟΚοποίηση» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πολιτική κυριαρχία από τη μία πλευρά, τέλεια σύγχυση από την άλλη, ιδανική η συνθήκη να δεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ένα…κεντροδεξιό «άπερκατ» και να ξαναβρεθεί στο κανναβάτσο.
Συνεπώς, δεν πάτησε τυχαία το «γκάζι» ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη. Και καλά κάνει, γιατί τώρα όλοι οι αντίπαλοί του, μέσα στην παραζάλη τους, δεν έχουν την πολιτική δύναμη να αντιταχθούν στην κυριαρχία της κυβερνώσας παράταξης. Συνακόλουθα, δείχνουν ότι δεν έχουν τη διάθεση και την προθυμία να συμβάλουν στην «ομαλοποίηση» του εκλογικού συστήματος, ώστε με σταθερότητα η χώρα να ξαναβρεί τα κανονικά βήματά της εντός και εκτός Ελλάδος.
Κάτω από άλλες συνθήκες, το «σπριντ» του Μητσοτάκη θα ξένιζε. Τώρα, όμως, όχι. Είναι επιβεβλημένο να μεγιστοποιηθεί η πολιτική και προσωπική του κυριαρχία.
Και κατάλληλος ο χρόνος για να εξουδετερωθεί μία ώρα αρχύτερα η «νάρκη» της απλής αναλογικής.
Ας σημειώσουμε, εξάλλου, ότι η επίσπευση αυτής της διαδικασίας ενισχύεται και από την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, να μην παραπέμψει στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής τον Αλέξη Τσίπρα, μαζί με τον Δημ. Παπαγγελόπουλο. Όταν οι τάσεις αποσυσπείρωσης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι εμφανείς, δεν χρειάζεται να δοθούν λαβές στον τέως πρωθυπουργό για να συσπειρώσει το κόμμα του.
Εν προκειμένω, ο Τσίπρας ατύχησε γιατί έπεσε στην…περίπτωση. Μέσα στο ίδιο του το σπίτι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βίωσε τα απότοκα του «βρόμικου ’89». «Αναστήθηκε» τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου, γι’ αυτό σήμερα θα ήταν ασυγχώρητο λάθος πάλι ένας Μητσοτάκης να «αναστήσει» τούτη τη φορά και τον Τσίπρα.
Κοντολογίς, με ούριο τον άνεμο, έχει κάθε λόγο ο πρωθυπουργός να πορεύεται τους επόμενουςμήνες με το πόδι πατημένο στο γκάζι.
Έχει κάθε λόγο, όσο δεν υπάρχει συνέργεια στο ζήτημα της κατάργησης της απλής αναλογικής και συνεπακόλουθα συναίνεση για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, να βασίζει τον σχεδιασμό του πάνω στην πρόωρη κάλπη.
Δεν έχει να σκεφθεί πολλά περισσότερα ο ίδιος για αυτό το ζήτημα. Αντιθέτως, τα κόμματα της Αντιπολίτευσης έχουν το πρόβλημα γιατί τους επόμενους μήνες η όποια πολιτική συμπεριφορά τους είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, αφού με τα υπάρχοντα δεδομένα το «1+4 χρόνια» του πρωθυπουργού υπερτερεί της σύγχυσης στην οποία βρίσκονται οι αντίπαλοί του…
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
