Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει πολύ καχύποπτος, αφού επί χρόνια πια άλλα ακούω, άλλα βλέπω και άλλα γίνονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Έτσι θα τολμήσω να εκφράσω την άποψη, ότι η μέρα που έγινε τελικά το τηλεφώνημα Ζάεφ και φάνηκε να μπορεί να υπάρχει κάποια λύση στο Σκοπιανό δεν ήταν τυχαία. Ήταν η ημέρα που ολοκληρωνόταν στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής η συζήτηση για το απαράδεκτο Πολυνομοσχέδιο που συνιστά το 4ο μνημόνιο και θα επιβαρύνει τη ζωή μας με επιπλέον μέτρα 5,1 δισ. ευρώ και εισέρχεται στην Ολομέλεια της Βουλής. Τυχαίο; Ίσως. Ας μου επιτραπεί όμως να έχω τις επιφυλάξεις μου, τα ερωτήματά μου.
Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον στράφηκε σε ένα θέμα, σοβαρό κι αυτό, που συνεχίζω να πιστεύω ότι πρέπει να λυθεί με τρόπο σοβαρό, αλλά πρόβλημα που έρχεται δεύτερο σε σημασία, με την υπονόμευση της αναπτυξιακής πορείας της χώρας, την εξαθλίωση της ζωής εκατοντάδων χιλιάδων συνταξιούχων, τη αύξηση του ΕΝΦΙΑ στις λαϊκές γειτονιές, το παραπέρα στέγνωμα της αγοράς, τη ναρκοθέτηση της πορείας της επόμενης κυβέρνησης. Σε αυτό πρέπει να εστιάσει η αντιπολίτευση και όχι να μπερδεύεται για το τι θέση θα πάρει για το αν και όποτε έρθει στη Βουλή η συμφωνία για το Σκοπιανό, αν υπάρξει και αν περάσει από το δημοψήφισμα στη γείτονα χώρα (εδώ κάνουμε δημοψήφισμα αν θέλουμε και συνήθως κάνουμε αμέσως μετά τα εντελώς αντίθετα). Ούτε επίσης έχουν λόγο κάποια στελέχη της αντιπολίτευσης να εμφανίζονται πιο αγχωμένα και από τον κ. Κοτζιά ή, πολύ περισσότερο, να τοποθετούν τις διαχωριστικές γραμμές ανάλογα με το τι στάση θα κρατήσουν τα κόμματα απέναντι σε μια συμφωνία για το Σκοπιανό.
Ας το πούμε πιο καθαρά. Αν στην Κατοχή το καθήκον ήταν να διασφαλιστούν η επιβίωση και η απελευθέρωση της πατρίδας, αν στην περίοδο της δικτατορίας το καθήκον ήταν η πτώση της χούντας και η θεμελίωση μιας νέας δημοκρατίας, απαλλαγμένης από τις προδικτατορικές παθογένειες, το καθήκον της περιόδου αυτής είναι να ακολουθηθούν πολιτικές ανάπτυξης και η στήριξη του αποκαμωμένου λαού, θεσμικής εμβάθυνσης της Δημοκρατίας που αμφισβητήθηκε έντονα αυτά τα χρόνια και εδραίωσης ενός σύγχρονου Κράτους Δικαίου. Σε αυτά τα θέματα καλούνται οι πολιτικές δυνάμεις να καταθέσουν προτάσεις και να φανούν οι πιθανές συγκλίσεις ή αποκλίσεις. Όλα τα άλλα είναι λόγια άνευ περιεχομένου. Ασφαλώς και πρέπει να λυθεί και το Σκοπιανό, αλλά αν κάποιοι από το Κίνημα Αλλαγής αναζητούν λόγους για να στηρίξουν την ανάγκη για μια νέα Κεντροαριστερά με βάση αυτό και μόνο, μάλλον καθυστέρησαν. Θα έπρεπε να τη δημιουργήσουν σε συμμαχία με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Ας επιστρέψουμε όμως στις βασικές εκτιμήσεις, που, απ’ ό,τι φαίνεται, συμφωνούν ΝΔ και Κίνημα της Αλλαγής. Πρώτον, ότι αυτή η κυβέρνηση δημιούργησε ανεπανόρθωτη ζημιά στη χώρα και ότι ναρκοθετεί τη χώρα και το μέλλον της. Δεύτερον, ότι χρειάζονται εκλογές που το αποτέλεσμά τους θα πρέπει να είναι η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ (μάλιστα πρόσφατα η Φώφη Γεννηματά ζήτησε άμεσα εκλογές και έκανε και κριτική στην ΝΔ ότι δεν τις ζητάει έντονα).
Αν ειναι έτσι, αν οι ηγεσίες πιστεύουν αυτά που λένε, τότε σε θέματα που η κυβέρνηση δεν έχει δική της πλειοψηφία στη Βουλή, ένας είναι ο τρόπος για να αποδείξουν την πολιτική ειλικρίνειά τους. Να μην «το παίξουν» πρόθυμοι και βοηθούντες. Να μη δώσουν σανίδα σωτηρίας σε μια κυβέρνηση που οι ίδιοι την κρίνουν ως επικίνδυνη. Κανένα θέμα δεν μπορεί να επισκιάζει το μείζον.
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
