Ασφαλώς θα πρόκειται για σύμπτωση. Γιατί, πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την κοινή δήλωση των «27» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάσει της οποίας οι όποιες αποφάσεις για τις όποιες κυρώσεις κατά της Τουρκίας θα ληφθούν στη σύνοδο του Μαρτίου;
Η οποία συμπίπτει με την πιο ιστορική επέτειο της σύγχρονης Ελλάδας: Την 25η Μαρτίου 2021, οπότε και συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Σημαδιακή σίγουρα για εμάς τους Έλληνες η ημερομηνία, αλλά, αν λάβουμε υπόψη τη μέχρι τώρα στάση της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας, μην περιμένουμε να σηκωθούν και πάλι «λάβαρα νίκης».
Βέβαια, η Σύνοδος Κορυφής, που συνεκλήθη την περασμένη εβδομάδα, δεν ήταν το τέλος ούτε η αρχή, αλλά απλώς ακόμη ένας σταθμός σε μια δύσκολη πορεία με συνεχείς εναλλαγές για τη διαμόρφωση του νέου πλαισίου των ελληνοτουρκικών και ευρωτουρκικών σχέσεων. Ασφαλώς το μήνυμα που έστειλαν οι «27» προς την Τουρκία είναι θολό και γι’ αυτό πιθανόν να ενθαρρύνει την Τουρκία στην επεκτατική πολιτική της. Ήδη, λίγες μέρες μετά τη «μη απόφαση» των «27», άρχισε να κλιμακώνει την επικοινωνιακή της αντεπίθεση και προβάλει νέες NAVTEX και τη… λογικοφανή πρόταση: διάλογο άνευ όρων και προϋποθέσεων με την Ελλάδα. Γνωρίζουμε άπαντες τώρα και με δεδομένο τις πιέσεις που δέχεται η χώρα μας από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ότι κάποια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία. Για να συζητήσουμε επί της μίας και μόνης διαφοράς που εμείς υποστηρίζουμε πως υπάρχει (αυτή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας), αλλά και πιθανόν κάποιων «παρεπόμενων», που θέτει η Τουρκία και όπου πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να συζητηθούν.
Τι θα συμβεί έως τον Μάρτιο του 2021 δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Aν τα πράγματα συνεχιστούν όπως φαίνεται, με βάση τα σημερινά δεδομένα ο Ερντογάν θα προχωρεί στις στρατηγικές του επιδιώξεις, με λιγότερη ή περισσότερη οξύτητα, αγνοώντας τις φραστικές καταδίκες και τις απειλές κυρώσεων. Όλα αυτά όμως θα πρέπει εμάς να μας οδηγήσουν άμεσα σε έναν συνολικό επαναπροσδιορισμό και ανασχεδιασμό της στρατηγικής μας. Να μας οδηγήσουν σε μια συνολική εθνική ανασύνταξη, καθώς ο «διάλογος άνευ όρων» που ζητά η Τουρκία είναι απλώς «διάλογος εφ’ όλης της ύλης των τουρκικών διεκδικήσεων» εις βάρος της χώρας μας. Διάλογος όμως χωρίς να υπάρχει το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, του Δικαίου της Θάλασσας και των Διεθνών Συνθηκών, με ανοικτή ατζέντα, χωρίς επικέντρωση στο πρόβλημα της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών και με συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει.
Η επιτυχής επιχείρηση της Ελλάδας εναντίον της τουρκικής προσπάθειας να παραβιάσει τα σύνορά της στον Έβρο στις αρχές του χρόνου αλλά και οι κινήσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων το καλοκαίρι έδειξαν ότι η χώρα μας ενωμένη είναι και αποφασισμένη και έτοιμη να αντισταθεί στην Τουρκία. Με αυτό κέρδισε την εκτίμηση εταίρων και συμμάχων. Γι’ αυτό ευθύνη όλων, τώρα, είναι να υπάρξει εθνική συνεννόηση, ώστε να ενισχυθεί η χώρα σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως να θωρακίσουμε την οικονομία και να αναστηλώσουμε την αμυντική μας βιομηχανία. Και ναι, να επιμείνουμε στη διπλωματία, στην ενημέρωση «φίλων και εχθρών». Να ενισχύσουμε τον εξωστρεφή πατριωτισμό. Όλα αυτά απαιτούν χάραξη εθνικής γραμμής, εθνική συνεννόηση, σχέδιο, το οποίο θα στηρίζουν και θα υπηρετούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Πρόκειται για μία τεράστια εθνική ανάγκη, ειδικά τώρα που συμπληρώνονται τα 200 χρόνια της σύγχρονης Ελλάδας.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
