Μας ξημέρωσε μια νέα πραγματικότητα, με αλλαγές προτεραιοτήτων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Αγορές με click away, εργασία από το σπίτι, τηλεργασία ή smart working, έξοδοι για περπάτημα, ψώνια από το σούπερ μάρκετ, επίσκεψη σε γιατρό και φαρμακείο, συμμετοχή σε τελετές, έξω από εδώ, βόλτες με το κανίς, πάντα με προειδοποίηση και μήνυμα.
Το σοκ από την εμφάνιση της πανδημίας καλά κρατεί εδώ και αρκετούς μήνες και έπεται συνέχεια. Τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή μας, στις εργασιακές συνθήκες, στα επίπεδα της δημοκρατίας.
Ο χρόνος σταμάτησε και μαζί του και η γνωστή μας κανονικότητα. Διαμορφώνονται νέες συμπεριφορές και παρουσιάζονται νέες προτάσεις, νέες λύσεις, που εξυπηρετούν τη νέα πραγματικότητα.
Η χρήση της τεχνολογίας εξαπλώθηκε βιαστικά και, από ανάγκη, ο μαγικός κόσμος της γίνεται καθημερινά κτήμα όλο και περισσότερων ανθρώπων.
Η ανθρώπινη επαφή απέκτησε μεγαλύτερη σημασία για όλους μας, μετά τη διαδικασία του εγκλεισμού. Βγαίνουμε έξω με την ίδια λαχτάρα που ένα πουλάκι βγαίνει από το κλουβί του, αναζητώντας την ελευθερία και επιβεβαιώνοντας τη δυνατότητά του να πετάει.
Οι άνθρωποι επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους με την κυκλοφορία στους δρόμους, την ανταλλαγή μιας καλημέρας και τη συνομιλία με τους ταμίες των καταστημάτων αγοράς βασικών αναγκών.
Τα άλλοτε αυτονόητα, καφέ, μπαρ, εστιατόρια, θέατρα και άλλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες έχουν μπει στις καλένδες. Δεν είναι τίποτα δεδομένο. Ούτε πότε θα βγούμε από την αιχμαλωσία της πανδημίας.
Η ελπίδα να συμμορφωθούμε, να τηρούμε τους κανόνες προστασίας με μάσκα, αποστάσεις και πλύσιμο των χεριών φαίνεται να απομακρύνεται. Ήδη έχουν μειωθεί οι πωλήσεις των αντισηπτικών προϊόντων, έχουν αυξηθεί οι αρνητές της μάσκας και των εμβολίων και έχει ξεχαστεί η προτροπή του γνωστού ηθοποιού «πλένουμε τα χέρια, μένουμε σπίτι», για να είμαστε ασφαλείς.
Τόσο καιρό, σε χαλαρό lockdown, και τα κρούσματα δεν πέφτουν, η κρυφή κινητικότητα «γκρεμίζει» ό,τι η κυβέρνηση με τα μέτρα προσπαθεί να πετύχει, ανοιγοκλείνοντας κομμωτήρια, νυχάδικα, εκκλησίες, μεγάλα εμπορικά κέντρα και συναθροίσεις ατόμων στις γιορτινές ημέρες. Χάσαμε την μπάλα όλοι!
Στην πολιτική μετρούν τα αποτελέσματα και όχι οι προθέσεις, των εχόντων την εξουσία. Το να ρίχνουν το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλον δεν μπορεί να είναι η μόνιμη επωδός. Στο τέλος θα πληρώσουν το μάρμαρο οι υπεύθυνοι ανεύθυνοι θιασώτες του υγειονομικού ανορθολογισμού.
Η πανδημία δεν είναι έρωτας, να μην παίρνουμε μάθημα από το πάθημα, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής της είναι να κάνουμε ό,τι κάναμε και την περιορίσαμε στο πρώτο κύμα. Αυστηρό lockdown.
Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη να καθορίσει τους κανόνες αποτροπής των κρουσμάτων και τη λειτουργία των υγειονομικών πρωτοκόλλων, χωρίς να υποκύπτει στις απαιτήσεις συνδικαλιστικών οργάνων με κλαδικά αιτήματα.
Ούτε μπορεί η κυβέρνηση, μετά από πίεση μεγάλων κοινωνικών ομάδων, να αλλάζει τους όρους που έχει ανακοινώσει, όπως ο αείμνηστος Μαραντόνα άλλαζε τις ιδρωμένες φανέλες του κατά τη διάρκεια της προπόνησης.
Στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ανατολίτικα παζάρια και μπαϊράκια δεν χωράνε!
του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
