Μέρες που είναι, ας εμπεδώσουμε το μήνυμα της Ανάστασης, που φέτος δεν καθίσταται απλώς επίκαιρο, αλλά είναι και εμφατικά απαραίτητο. Είναι το μήνυμα της αγάπης, της νέας κοινωνικής υπευθυνότητας και συλλογικότητας.
Είναι πως η παρούσα κρίση πρέπει να βγάλει τη χώρα ενωμένη όσο ποτέ άλλοτε…
Εάν πριν από δύο-τρεις μήνες κάποιος υποστήριζε ότι όλα όσα γνωρίζαμε έως τώρα περί εορτασμού του Πάσχα (έξοδος προς την περιφέρεια, οβελίες, γλέντια, ρουκετοπόλεμοι, σαϊτοπόλεμοι, αυγομαχίες) θα πρέπει να τα ξεχάσουμε για φέτος, θα τον περνούσαμε για… τρελό. Εάν πριν από μερικές εβδομάδες κάποιος μελλοντολόγος προέβλεπε το απίθανο σενάριο, πως σε λιγότερο από έναν μήνα σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη θα έχουν απαγορευτεί οι δημόσιες συναθροίσεις, εκατομμύρια άνθρωποι ανά την υφήλιο θα χάσουν τις δουλειές τους, στη Νέα Υόρκη θα σκάβουν ομαδικούς τάφους και οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν, λόγω ενός φονικού ιού, να εγκρίνουν τα μεγαλύτερα στην ιστορία πακέτα διάσωσης των οικονομιών και των κοινωνιών τους, κανένας δεν θα έδινε σημασία. Και τώρα η ανθρωπότητα, όντας ακόμα συγκλονισμένη, προσπαθεί να αντιδράσει. Να ξεφύγει από αυτόν τον Γολγοθά της πανδημίας και να προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, την ημέρα της «Ανάστασης».
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επόμενη μέρα θα βρει την ελληνική κοινωνία, την οικονομία, όπως και τις περισσότερες οικονομίες του πλανήτη, που κλήθηκαν, αιφνιδιαστικά, να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό, χωρίς επαρκή όπλα. Στην Ελλάδα βγήκαμε από έναν δεκαετή πόλεμο των μνημονίων και μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση μπήκαμε στον πόλεμο των συνόρων και του ιού. Αναμφισβήτητα για τη χώρα μας, το οικονομικό κόστος θα είναι υψηλότερο, συγκριτικά με άλλες ισχυρότερες οικονομίες, λόγω του υψηλού δημόσιου χρέους που κουβαλάει στις πλάτες της.
Η επόμενη ημέρα θα βρει σίγουρα και τα κράτη ενώπια ενωπίω με τους πολίτες τους, με τη συρρικνωμένη οικονομία τους και με την ανάγκη να επαναχαράξουν τον παραγωγικό τους ιστό. Ίσως χρειαστεί να επιστρέψουν και στον εαυτό τους. Να στηρίζονται αποκλειστικά στις δυνάμεις τους. Οι λαοί τώρα, στις μέρες του κορονοϊού, ανέμισαν τις δικές τους σημαίες στα μπαλκόνια, έψαλαν τους δικούς τους εθνικούς ύμνους, χειροκρότησαν τους δικούς τους ήρωες. Ήταν (και είναι) μια φυσιολογική συμπεριφορά που δεν καταργεί βέβαια ενώσεις και παγκοσμιοποίηση, αλλά την εκλογικεύει και νομιμοποιεί εκ νέου τους ξεχωριστούς δρόμους εκάστου κράτους με βάση τις δικές του ανάγκες. Όπως ακριβώς και έπραξε (και πράττει) η ελληνική κυβέρνηση, πριν άλλες ευρωπαϊκές χώρες λάβουν τα αναγκαία προστατευτικά μέτρα. Σε αυτή την κρίση, πέρα από το γεγονός ότι όλοι συμπάσχουν και είναι αλληλέγγυοι με τους άλλους λαούς που πλήττονται, πρέπει, την ίδια στιγμή, να δράσουμε ελληνοκεντρικά με στήριξη της ελληνικής οικονομίας.
Και, μέρες που είναι, να εμπεδώσουμε το μήνυμα της Ανάστασης, που φέτος δεν καθίσταται απλώς, επίκαιρο, αλλά είναι και εμφατικά απαραίτητο. Είναι το μήνυμα της αγάπης, της νέας κοινωνικής υπευθυνότητας και συλλογικότητας . Είναι πως η παρούσα κρίση πρέπει να βγάλει τη χώρα ενωμένη όσο ποτέ άλλοτε. Να αφήσει πίσω της αφορισμούς, διχόνοιες του παρελθόντος, μισαλλοδοξία, φανατισμούς και ακρότητες. Είναι ευκαιρία πέρα από τον αναστοχασμό για αξίες, ηθικούς κώδικες, νόμους και άγραφους κανόνες, για οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα, να ανοίξει και η συζήτηση για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Την επόμενη μέρα, στον πόλεμο της οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας θα απαιτηθούν αποφασιστικότητα και μια κυβέρνηση εμπιστοσύνης, που θα μπορέσει να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της. Και ευτυχώς σε αυτήν τη μεγάλη, την πρωτόγνωρη κρίση έχουμε και ένα μεγάλο κέρδος, που έχει όνομα. Και λέγεται εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη προς το κράτος, προς τους θεσμούς, προς τους συμπολίτες, προς την κυβέρνηση. Να είμαστε αισιόδοξοι. Θα τα καταφέρουμε.
Καλή Ανάσταση!
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
