Όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δίνει μια εφ’ όλης της ύλης τηλεοπτική συνέντευξη και το Μαξίμου το μόνο που έχει να κριτικάρει είναι το σημείο που αναφέρθηκε στο κατά πόσο ένας 17άρης θα ψηφίσει με γνώμονα το μέλλον του και όχι τη δολοφονία του Λαμπράκη, δεν είναι εμφανής η αμηχανία και η ζαλάδα από τη συνειδητοποίηση μιας μεγάλης ήττας που έρχεται;
Ακόμα και αν δεχτεί κάποιος ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης έπρεπε να πει ότι οι νέοι πρέπει να μελετούν την Ιστορία και να εξάγουν συμπεράσματα για το μέλλον, υπάρχει κανείς σε αυτήν τη χώρα που θεωρεί στα αλήθεια ότι ένας 17άρης θα ψηφίσει με βάση ιστορικά στοιχεία και όχι την ανεργία που αντιμετωπίζει μπροστά του και ίσως κάποιου γονιού του, τη μείωση της σύνταξης του παππού του και τη διάχυτη απαισιοδοξία για το μέλλον;
Φαίνεται όμως ότι τα επικοινωνιακά επιτελεία του Μαξίμου βρίσκονται σε πανικό. Γιατί σ’ αυτόν τον τόπο έγινε μεγάλη προσπάθεια μεταπολιτευτικά, και από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και από τον Ανδρέα Παπανδρέου, για να επέλθει εθνική συμφιλίωση και να μείνουν πίσω όλα όσα από τον Εμφύλιο και το μετεμφυλιακό καθεστώς σημάδεψαν τη χώρα. Δεν θα επιτρέψουν λοιπόν πολλοί να ξαναγυρίσουμε σε μια απαράδεκτη συζήτηση βγαλμένη από το παρελθόν για να διχαστούν και πάλι οι Έλληνες και επειδή οι σημερινοί κρατούντες νομίζουν ότι έτσι μπορεί να κερδίσουν λίγα ψηφαλάκια χαράζοντας ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές.
Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη αλλά και μια σειρά άλλα τραγικά γεγονότα από τη σύσταση του ελληνικού κράτους συνιστούν μνημείο της ιστορικής μνήμης της χώρας και όχι μιας ψευδεπίγραφης Αριστεράς. Πώς να θέσουν άραγε διαχωριστικές γραμμές όσοι έφεραν ένα τρίτο και τώρα φέρνουν ένα τέταρτο μνημόνιο (και τα δύο αχρείαστα ), εφαρμόζοντας τις πλέον νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως οι ίδιοι τις βαφτίζουν;
Ας προσγειωθούν λοιπόν στην πραγματικότητα. Ούτε ένας νέος λαϊκισμός με μια νέα δέσμη ψεμάτων ούτε η ιστορική τυμβωρυχία ούτε η σπίλωση των πολιτικών αντιπάλων τους μπορούν να τους σώσουν ή να τους εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ήττα. Βέβαια, όταν ο υπουργός Ν. Παππάς δηλώνει ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης θέλει να πάρει την εξουσία για να φέρει ένα τέταρτο μνημόνιο, τη στιγμή που ήδη έγινε γνωστό το τέταρτο μνημόνιο που θα ψηφίσουν οι 153, τι μπορείς να σχολιάσεις. Ουσιαστικά μιλάμε για φανερή υιοθέτηση της αρχής «πες, πες, κάτι θα μείνει».
Μιλάμε για αμετανόητη προσήλωση στο ψέμα και στην πολιτική απάτη. Όταν οι δημοσιογράφοι που ενημερώνουν για τις μειώσεις των συντάξεων που έρχονται από 1η Ιανουαρίου –μειώσεις που έχουν ψηφίσει οι 153 και μάλιστα θα τις ξαναψηφίσουν σε λίγες μέρες– κατηγορούνται ως τρομοκράτες των πολιτών, τι μπορείς να πεις για το απύθμενο θράσος και τη συνεχή κοροϊδία; Γιατί άραγε δεν στέλνουν –ως όφειλαν– τα «ειδοποιητήρια» με το ύψος των νέων συντάξεων για να δούμε ποιοι τρομοκρατούν ή ποιοι ψεύδονται;
Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση και οι κυβερνώντες δυστυχώς παίζουν, θριαμβολογούν για τη δήθεν «καθαρή έξοδο», κοροϊδεύουν. Άραγε δεν έχουν αναρωτηθεί μήπως αυτή η τακτική σε σύνδεση με την ανέχεια και τον οικονομικό μαρασμό εκνευρίσουν ακόμα περισσότερο τους ψηφοφόρους και βρεθούν προ χειρότερων καταστάσεων απ’ ό,τι και οι χειρότερες για αυτούς δημοσκοπήσεις δείχνουν. Ας το σκεφτούν και ας μην ελπίζουν στην αποχή για να διατηρήσουν ποσοστά. Ενίοτε ο λαός κατεβαίνει μαζικά για να τιμωρήσει σκληρά…
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
