Πριν από μερικές ημέρες έφυγε από τη ζωή ο Αντώνης Φανιέρος, μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Κύπρου.
Κάποιοι τον θεωρούν λαϊκό ήρωα, ενώ κάποιοι άλλοι σαν κοινό εγκληματία. Εκείνος αποκαλούσε τον εαυτό του «επιχειρηματία».
Ο οποίος όμως έμπαινε συχνά στη φυλακή, και είχε πολλές προστριβές με τον Νόμο. Ο θάνατός του έγινε πρώτο θέμα στα Κυπριακά ΜΜΕ. Στην κηδεία του την περασμένη Τετάρτη έδωσαν το «παρών» βουλευτές, δήμαρχοι, αξιωματικοί της Αστυνομίας και παράγοντες του ποδοσφαίρου. Πολλοί άλλοι έστειλαν τα συλλυπητήριά τους και δεν παρέστησαν επικαλούμενοι διάφορες δικαιολογίες – στην πραγματικότητα, δεν ήθελαν να εκτεθούν.
Τα πρακτικά της σύσκεψης
Ένα από τα χαρακτηριστικά «στιγμιότυπα» της πολυτάραχης ζωής του Φανιέρου ήταν επί προεδρίας του Γλαύκου Κληρίδη. Η εγκληματικότητα είχε φτάσει στα ύψη, με βόμβες σε νυχτερινά μαγαζιά και πορνεία. Ο τότε Κύπριος Πρόεδρος συγκάλεσε σύσκεψη στο προεδρικό μέγαρο, με τη συμμετοχή των αρμόδιων υπουργών, της Αστυνομίας και της ΚΥΠ. Αν και ο κύκλος ήταν στενός, τα πρακτικά της σύσκεψης βρέθηκαν την ίδια κιόλας μέρα στα χέρια του Αντώνη Φανιέρου στη Λάρνακα. Μάλιστα το βράδυ εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό κανάλι και τα ανέμιζε εκφράζοντας οργή γιατί αναφερόταν το όνομά του ως αρχηγού εγκληματικής φατρίας του υποκόσμου που έλεγχε την Επαρχία Λάρνακας.
Ο star
Ο Α. Φανιέρος συνελήφθη και ανακρίθηκε, αλλά δεν αποκάλυψε ποιος του έδωσε τα πρακτικά. Στο δικαστήριο δεν εμφανίστηκε κανένας μάρτυρας κατηγορίας και έτσι απαλλάχθηκε. Από κει και πέρα ο Φανιέρος έγινε «star». Συχνές τηλεοπτικές εμφανίσεις, παρεμβάσεις στα ΜΜΕ επί παντός του επιστητού, δηλώσεις και φαρμακερές ατάκες για τους πολιτικούς και την Αστυνομία, την οποία θεωρούσε υπεύθυνη για τον διασυρμό του ονόματός του. Ο Φανιέρος ήταν φανατικός Μακαριακός.
Ο θανάσιμος ανταγωνισμός
Τη δεκαετία του 1990 αποφάσισε να τα βάλει με τους αδελφούς αεροπόρους, μια οικογένεια που σκορπούσε τον φόβο και τον τρόμο στη Λεμεσό. Ένα βράδυ του 1997 ο Αντώνης Φανιέρος βρισκόταν στο γραφείο της χαρτοπαικτικής του λέσχης με τον φίλο του, τότε βουλευτή του ΑΚΕΛ Κίκη Γιάγκου.
Βρισκόταν πάντα σε εγρήγορση και γι’ αυτό όταν άκουσε από τον δρόμο τον θόρυβο μιας μοτοσικλέτας κοίταξε από το παράθυρο και είδε δυο άτομα: ο ένας οδηγούσε και ο άλλος κρατούσε όπλο. Ο Φανιέρος υποστήριξε ότι δεν πίστευε ότι στόχος ήταν ο ίδιος, αλλά θεώρησε ότι ήθελαν να σκοτώσουν τον Κίκη Γιάγκου.
Σηκώθηκε από την καρέκλα του και έσπρωξε τον βουλευτή στο πάτωμα για να απομακρυνθεί από το παράθυρο. Οι δράστες έριξαν συνολικά 32 σφαίρες με καλάσνικοφ. Μία από αυτές εξοστρακίστηκε και τραυμάτισε τον Αντώνη Φανιέρο στον λαιμό.
Ο βουλευτής έφυγε από τη λέσχη, ενώ ο Φανιέρος έδεσε το τραύμα με ένα πουκάμισο και κατέβηκε να κυνηγήσει τους δράστες. Ωστόσο έχασε πολύ αίμα και λιποθύμησε. Κατάφερε ωστόσο να γλιτώσει και να αποκαλύψει ποιοι ήταν οι δράστες. Είχε αναγνωρίσει τον έναν εκ των αδελφών Αεροπόρου. Λίγους μήνες αργότερα δολοφονήθηκε ο Αντρος Αεροπόρος, χωρίς ποτέ να εξιχνιαστεί η υπόθεση.
Πέντε μήνες μετά δολοφονήθηκε ο Χαμπής Αεροπόρος από δύο αστυνομικούς που φορούσαν κουκούλες, οι οποίοι και καταδικάστηκαν σε ισόβια χωρίς όμως ποτέ να αποκαλύψουν τίνος εντολές εκτελούσαν.
Καταδικάστηκε δύο φορές σε φυλάκιση, το 1986 και το 2001 αντιστοίχως, ενώ αρκετές άλλες συνελήφθη χωρίς όμως να καταδικαστεί. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία της τελευταίας φοράς όπου συνελήφθη και προφυλακίστηκε αλλά δεν καταδικάστηκε γιατί οι μάρτυρες κατηγορίας, κατά περίεργο τρόπο, άλλαξαν τις καταθέσεις τους.
Καλός χριστιανός και φιλάνθρωπος
Έξω από το σπίτι του, ο Αντώνης Φανιέρος είχε χτίσει την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Ο ίδιος με κάθε ευκαιρία επικαλούνταν το βαθύ θρησκευτικό του συναίσθημα και τα οράματα που είδε με τον Άγιο Αντώνιο. Είχε κάνει τάμα να κάνει εκκλησία όταν το 1967 τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον έκλεισαν ένα βράδυ σε μια ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Αντωνίου στο χωριό Κελλιά.
«Παρακάλεσα τον Άγιο να βγω και θα του χτίσω εκκλησία να τον δοξάζω», είχε πει σε συνέντευξή του. Η οικονομική του ευρωστία τού έδωσε τη δυνατότητα να βοηθάει όσους τον επισκέπτονταν. Στενοί του φίλοι λένε ότι στο αυτοκίνητό του είχε πάντα μερικές χιλιάδες ευρώ, τα οποία έδινε σε ανθρώπους που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα. Στη Λάρνακα διατηρούσε ένα γηροκομείο, το οποίο, όπως έλεγε, το έκανε γιατί ήταν καλή επιχείρηση, αλλά και γιατί μπορούσε να βοηθάει ανθρώπους.
«Ο φίλος μου ο Μακάριος»
Το γραφείο του Αντώνη Φανιέρου ήταν γεμάτο φωτογραφίες του Αρχιεπισκόπου Μακάριου, με τον οποίο διατηρούσε σχέσεις. Τον είχε γνωρίσει μέσω συγγενών του και την περίοδο όπου η οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ δρούσε στην Κύπρο με σκοπό να δολοφονήσει τον Μακάριο, ο Φανιέρος είχε συστήσει δική του ένοπλη ομάδα για να προστατεύει τον Αρχιεπίσκοπο. Μάλιστα τον συνόδευε ως φρουρά σε διάφορες μετακινήσεις του.
Το 1977 όταν ο Μακάριος πέθανε, ο Φανιέρος επισκέφτηκε τον διοικητή της ΚΥΠ και επέστρεψε το όπλο και την άδεια οπλοφορίας που του είχε παραχωρηθεί. Είχε βαφτίσει μάλιστα και ένα ανίψι του Μακάριου, ο οποίος μάλιστα στην τελετή χοροστάτησε ο ίδιος, ως τότε Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κύπρου.
