Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έγινε γνωστό αν οι «αγωνιστές του Ρουβίκωνα» ανακατέλαβαν το «στέκι» τους στη Φιλοσοφική Αθηνών ή αν οι καθηγητές της Σχολής προέβαλαν ξανά τα στήθη τους βροντοφωνάζοντας, μέρες που είναι, το ηρωικό «Όχι».
Είχε «μπουκάρει», λέει, και πριν από μέρες στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών ομάδα 50 φοιτητών (μεταξύ των οποίων και «φοιτητές»…) και εγκλώβισε επί 30 ώρες πανεπιστημιακούς καθηγητές που συνεδρίαζαν. Κυρίαρχο αίτημά τους να… επανεξετασθεί η απόφαση της Συγκλήτου, με την οποία (απλώς…) «ζητήθηκε» (ευγενικά και με τον προσήκοντα σεβασμό, λόγω φόβου…) από τον «Ρουβίκωνα» να εγκαταλείψει το «γραφείο» του, που έστησε με το έτσι θέλω στο κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής! «Εδώ φέρατε τον Μητσοτάκη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δεν θα έρθει ο Ρουβίκωνας;» κατσάδιασαν τους καθηγητές τους τα καλόπαιδα. Πάλι καλά που δεν τους… έχτισαν στον τοίχο, κατά τον συνήθη «σωφρονισμό» των τελευταίων ετών…
Κάτι δεν πάει καλά με τα πανεπιστήμιά μας. Κάτι δεν πάει καλά με τα σχολεία μας, με την κοινωνία μας. Κάτι δεν πάει καλά μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες…Και δεν είναι η κρίση. Είναι έρπουσα, χρόνια τώρα, η παρακμή μας. Ο ευτελισμός και η περιφρόνηση κάθε αξίας, η μη αντίδραση, η συγκατάβαση σε φαινόμενα διαλυτικά του κοινωνικού ιστού. Που μας οδήγησαν στην απάθεια.
Το πρόβλημα βέβαια έχει ρίζες,είναι σύνθετο και δεν είναι μόνον ο «Ρουβίκωνας». Το πρόβλημα ξεκινάει από τις μακρινές εκείνες ημέρες του 1974, όταν το λεγόμενο «φοιτητικό κίνημα» προβιβάστηκε σε πολιτειακό θεσμό και κατέλαβε το πανεπιστήμιο ως τοποτηρητής της δημοκρατίας. Κοινώς, κατέλυσε την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών, της σκέψης και της έκφρασης, για να εγκαθιδρύσει ένα τυραννικό καθεστώς ελέγχου, υποταγμένο στις πολιτικές της συγκυρίας και στην περιφρόνηση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος.
Τα πανεπιστήμια έχουν αίθουσες που έχουν καταληφθεί από κάθε είδους πολιτικές οργανώσεις ως στέκια. Και λειτουργούν ανεμπόδιστα, όπως ανεμπόδιστα δρουν ακόμη και μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους έμποροι ναρκωτικών,ή όπως πανεπιστημιακά κτίρια έχουν μετατραπεί σε χώρους προστασίας λαθρομεταναστών και λαθρεμπόρων. Η διακίνηση ναρκωτικών μέσα και γύρω από πανεπιστημιακά ιδρύματα μεγάλων πόλεων μπορεί να φούντωσε τώρα, εξαιτίας της ανοχής που επιδεικνύεται και της έλλειψης ελέγχου, αποτελεί όμως ακόμη μία ελληνική πραγματικότητα, που προφανώς η πολιτική ηγεσία της χώρας και οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν.
Κωφεύουν προκλητικά παρά τις φωνές διαμαρτυρίας, όπως των φοιτητών της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ ή της Συγκλήτου του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, που ζητούν απεγνωσμένα από την Πολιτεία να λάβει στοιχειώδη μέτρα. Όσο για το «ακαδημαϊκό περιβάλλον», αυτό που υποτίθεται ότι παρέχει στον πολίτη τη δυνατότητα να αποκτήσει τα πνευματικά εργαλεία για να μπορέσει να κρίνει τη συγκυρία, άρα πρέπει να είναι προστατευμένο από τον όχλο της, αυτό επέζησε χάρη στον πατριωτισμό όσων καθηγητών και φοιτητών πίστευαν στον ρόλο τους.
Η Πολιτεία, οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά και η…«κοινωνία των πολιτών» το αντιμετώπιζαν ως ένα ακόμη πεδίο της κλωτσοπατινάδας, την οποία έχουμε βαφτίσει και δημοκρατία.Εντάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να υποβάθμισε συστηματικά τα πανεπιστήμια, μπορεί να έχει υπουργούς που υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερα «τα θέματα της ακαδημαϊκής κοινότητας να τ’ αφήνουμε στην ακαδημαϊκή κοινότητα…» ή «τα φαινόμενα ανομίας και παραβατικότητας στα πανεπιστήμια θα αντιμετωπισθούν μόνο αν υπάρξει… ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα». Μπορεί οι κατά καιρούς υπουργοί του στην Παιδεία να… ποινικοποίησαν την αριστεία,να επανέφεραν επισήμως τον κομματισμό στα πανεπιστήμια, να μονιμοποίησαν τους «αιώνιους φοιτητές», να κατήγγειλαν και να κατήργησαν την αξιολόγηση, να επανέφεραν τους φοιτητές στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων, να επανέφεραν το… άσυλο για την προστασία και τη… στέγαση, στα πανεπιστημιακά κτίρια, αναρχικών, μπαχαλάκηδων, εγκληματιών του κοινού Ποινικού Δικαίου, τρομοκρατών, ναρκεμπόρων, μικροπωλητών και παντός… «κατατρεγμένου»!
Αλλά η απαξίωση των πανεπιστημίων, η καταστροφή των υποδομών τους, οι βανδαλισμοί των κτιρίων τους, δεν«ξεφύτρωσαν» επί των ημερών του! Το κατάλληλο «έδαφος» υπήρχε και το πότιζαν η ανοχή όλων των κυβερνήσεων,ο φόβος, αλλά και η αδράνεια, ακόμη και η «συνεργασία» με το…ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα μερίδας καθηγητών.Και καλά αυτοί.Εμείς όμως όλοι που πληρώνουμε φόρους για τη «δημόσια παιδεία», που στέλνουμε τα παιδιά μας στα πανεπιστήμια για μόρφωση κι ένα πτυχίο για επαγγελματική αποκατάσταση, γιατί παρακολουθούμε τη διάλυσή της με χαρακτηριστική απάθεια και μοιρολατρία;Οι περισσότεροι δεν αγανακτούμε, δεν αντιδρούμε. Καθισμένοι στις πολυθρόνες μας παρακολουθούμε τα φροντιστήρια… πανεπιστημιακού επιπέδου των ριάλιτι. Τόση απάθεια, τέτοια παρακμή…
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
