Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ισχύει το δημοσίευμα των «Νέων» του Σαββατοκύριακου, περί πρότασης αποδοχής από την κυβέρνηση της οποιασδήποτε λύσης για το όνομα των Σκοπίων με αντάλλαγμα τη μείωση των συντάξεων με έξι μήνες καθυστέρηση.
Δεν το αποκλείω πάντως, μια και η ξαφνική πρεμούρα να αρχίσει να τρέχει για να λύσει το πρόβλημα ήταν εξαρχής πολιτικά περίεργη. Έπειτα, μια τέτοια παράταση της μείωσης των συντάξεων μέχρι και 18%, που ήδη έχει ψηφιστεί από τους 153, σαφώς επηρεάζει τον καθορισμό του χρόνου εκλογών. Ας λέει η κυβέρνηση ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν με τη λήξη της τετραετίας. Διάφορα μπορούν να καταλογιστούν στους κυβερνώντες μας, όχι όμως ότι είναι ανόητοι. Θα ήταν προφανώς ανόητοι αν πήγαιναν σε εκλογές μετά από τέτοιας τάξης μειώσεις συντάξεων σε εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους.
Αυτό που γνωρίζω πάντως σίγουρα είναι ότι οι εταίροι μας πρέπει να είναι ενθουσιασμένοι με τον κ. Τσίπρα, αφού πήραν μέχρι στιγμής ό,τι ήθελαν και πριν απ’ όλα την υποθήκευση όλης της δημόσιας περιουσίας του Δημοσίου διά του Υπερταμείου για 99 χρόνια, κάτι που καμία άλλη μνημονιακή κυβέρνηση δεν έκανε αποδεκτό. Αυτό επίσης που γνωρίζω είναι ότι η κυβέρνηση, στρώνοντας «ναρκοπέδιο» για την επόμενη κυβέρνηση, έχει περάσει από τη Βουλή νέα μέτρα (μείωση συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου κ.ά.) μέχρι το 2021 και έχει δεχτεί μεγάλα πλεονάσματα για τα επόμενα χρόνια.
Για φανταστείτε ότι προσπαθούν να περάσουν μια εικόνα μεγάλης επιτυχίας που θα βγούμε από τα μνημόνια, όταν απλά λήγει ένα Πρόγραμμα το οποίο, και να θέλαμε, δεν θα μπορούσε να παραταθεί, μια και οι εταίροι θέλουν οι ίδιοι να βγούμε. Δεν έχουν καμία όρεξη, ούτε και μπορεί να ψηφιστεί μία νέα χρηματοδότηση από τα Κοινοβούλια των χωρών, αφού πολύ απλά μάς βαρέθηκαν. Για φανταστείτε επίσης τι σημαίνει συνέχιση των πλεονασμάτων 3,5% σε μια στεγνωμένη αγορά, που φορολογείται ό,τι κινείται, που η μισή Ελλάδα αδυνατεί να πληρώσει ακόμα και μικρές υποχρεώσεις προς την Εφορία, που καθυστερούν επίσης συντάξεις για να εμφανίζονται σ’ αυτό το μέγεθος, όπως πέρυσι, και που το κράτος έχει σταματήσει να πληρώνει τα χρέη του, εκτός και αν πιέσουν οι δανειστές!
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Οι συζητήσεις για την τέταρτη αξιολόγηση δεν φαίνεται να προχωρούν, με δεκάδες ακόμα ανοικτά προαπαιτούμενα, οι συζητήσεις για το χρέος βρίσκονται σε φάση του θα δούμε αν και εφόσον, η ανάπτυξη γίνεται ορατή μόνο με κιάλια, ενώ χρειάζονται επενδύσεις τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ για να μπούμε σε νέα πορεία, οι τράπεζες αδυνατούν να διαδραματίσουν αναπτυξιακό ρόλο και το άνοιγμα στις αγορές ίσως αποδειχτεί κόλαση για λόγους μη εμπιστοσύνης στην χώρα, αλλά και διεθνών αναταράξεων. Το δε θρυλικό ολιστικό πρόγραμμα του κ. Τσακαλώτου δεν φαίνεται να το πήρε και κανείς στα σοβαρά.
Με όλα αυτά, πώς να πείσει η κυβέρνηση για αισιόδοξες προοπτικές; Μήπως επιτέλους πρέπει να διδαχτεί ότι πράττοντας τα ίδια φτάνεις στα ίδια αδιέξοδα; Εκτός και αν δεν τους νοιάζει, αφού ετοιμάζονται να φύγουν κρατώντας δυνάμεις με διορισμούς, πόλωση, λάσπη, εκφοβισμό των δημοσίων υπαλλήλων ότι έρχονται κακοί που θα τους απολύσουν και υπονόμευση στο μέλλον.
Η κοινωνία διαισθάνεται όμως τι πάει να γίνει και οι κάλπες ίσως αποδειχτούν πολύ σκληρές για όσους έκαναν την κοροϊδία πολιτική και το παραμύθι ιδεολογία.
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
