Με «Λόγια Σταράτα», όπως ονομαζόταν και η τηλεοπτική εκπομπή που είχε πριν από χρόνια, μιλά ο Γιώργος Βαρεμένος, αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον συναντήσαμε στο Κοινοβούλιο, όπου μας μίλησε για τις πολιτικές εξελίξεις, τα παιδικά του χρόνια, τη δημοσιογραφική του διαδρομή, και, ξεκλέβοντας λίγο επιπλέον χρόνο, μας ξενάγησε στο επιβλητικό κτίριο, του οποίου η ιστορία ξεκινά από το 1836.
Απλός, φιλικός, οξυδερκής, έχει διανύσει 30 χρόνια δημοσιογραφικής πορείας και από το 2012 βρίσκεται στα βουλευτικά έδρανα γράφοντας χιλιόμετρα στον δρόμο της πολιτικής. Ο Γιώργος Βαρεμένος έχει ταξιδέψει σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου και έχει συνοδεύσει πολλούς πολιτικούς σε αποστολές στο εξωτερικό ως δημοσιογράφος.
«Έναν τόπο τον ομορφαίνουν οι άνθρωποί του», εξομολογείται στο «Π».
Η Αιτωλοακαρνανία είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση νομός της Ελλάδας, με δυνατή αγροτοκτηνοτροφική οικονομία και με τα περισσότερα υδατικά αποθέματα. Πολλά νερά, φυσικές και τεχνικές λίμνες, ποτάμια που υδροδοτούν ακόμη και την Αθήνα. Τουριστικά, πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο;
Η Αιτωλοακαρνανία δίνει τα νερά της για να ξεδιψάσει η Αθήνα και η ίδια απολαμβάνει μια ξηρασία ως προς τη δική της ανάπτυξη. Δίνει και δεν παίρνει. Όχι ως αντάλλαγμα, αλλά ως μια προσπάθεια ισόρροπης ανάπτυξης. Ως προς τον τουρισμό, έχω προτείνει ένα πρότζεκτ που προβλέπει τη σύνδεση των αρχαίων θεάτρων –που είναι πέντε και σημαντικά, συν ένα έκτο, στο Αμφιλοχικό Άργος, που έχει εντοπιστεί αλλά δεν έχει ακόμη ερευνηθεί– με τις περιοχές φυσικού κάλλους, τις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού, τη λίμνη Τριχωνίδα κ.λπ., ούτως ώστε η Αιτωλοακαρνανία να μπει δυναμικά στον χάρτη του τουριστικού ενδιαφέροντος.
Περιμένω απάντηση από τον περιφερειάρχη, τον κ. Κατσιφάρα, για την ένταξη του σχεδίου στο περιφερειακό πρόγραμμα. Το κονδύλι για ένα τέτοιο έργο είναι μικρό, κοντά στα 3 εκατομμύρια ευρώ, ενώ έχω ζητήσει και τη συμβολή του υπουργείου Περιβάλλοντος. Περιμένω απάντηση, όχι με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά με διάθεση μάχης για το αυτονόητο. Ναι, το αυτονόητο στην Ελλάδα είναι μέγιστο ζητούμενο. Κινδυνεύουμε να σηκωθούν οι αρχαίοι μας πρόγονοι από τους περικαλλείς τάφους τους και να μας πάρουν με τις πέτρες…
Μικρό παιδί δουλεύατε στα καπνά, καθώς προέρχεστε από αγροτική οικογένεια, σε μία από τις κύριες καπνοπαραγωγικές περιοχές της χώρας, χωρίς όμως να παραμελήσετε το σχολείο σας. Σκληρή δουλειά, σκληρά χρόνια;
Ναι, ήταν σκληρά τα χρόνια, αλλά η Ελλάδα ακολουθούσε μια πορεία όπου η κάθε γενιά ζούσε καλύτερα από την προηγούμενη. Μέχρι που φτάσαμε στην κρίση και στη σημερινή γενιά, που είναι η πιο άτυχη. Δεν της αξίζει το τέλμα και έχουμε ιερή υποχρέωση να κάνουμε τα πάντα για να τη βγάλουμε απ’ αυτό. Αλλιώς, δεν θα μας το συγχωρήσει.
Η δημοσιογραφία πώς ήρθε στη ζωή σας;
Τυχαία και χωρίς να υπάρξει κανένας… κεραυνοβόλος έρωτας. Έμπλεξα από μικρός στο «πεζοδρόμιο» της πολιτικής και με την Αριστερά –παρ’ ότι προέρχομαι από συντηρητικό περιβάλλον– και ξεστράτισα (γέλια)! Μπήκα στη δημοσιογραφία και προσπάθησα για το καλύτερο, όπως θα έκανα σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Εξάλλου, από τα καπνά, ευκολότερα μού φαίνονταν εκεί τα πράγματα.
Ποια δημοσιογραφική σας επιτυχία θυμάστε πιο έντονα;
Κοιτάξτε, είναι πάρα πολλά που θυμάμαι και, κυρίως, που έζησα και που αποτελούν τις εμπειρίες της ζωής μου. Άλλωστε, ο άνθρωπος –πιστεύω– είναι οι εμπειρίες του. Γνώρισα μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αλλά και ισοβίτες και δραπέτες, ανθρώπους του περιθωρίου και του κοινωνικού πόνου, τα πάντα που συνθέτουν το παλίμψηστο της ανθρώπινης μοίρας.
Ταξίδεψα με πάθος σε όλο τον κόσμο, πήρα μέρος σε αποστολές, έχω κάνει 25 εκλογικές παρατηρήσεις σε χώρες της Ευρασίας και το έργο συνεχίζεται. Για να είναι καλό στο σύνολό του, πρέπει να έχει δράση, στοχασμό και, όπως ένα αξιόλογο έργο, να παράγει μνήμη. Να αξίζει να θυμόμαστε αυτά που έχουμε κάνει και όχι να θέλουμε να τα ξεχάσουμε.
Έχετε μία κόρη που λατρεύετε και θαυμάζετε. Τι ονειρεύεστε για εκείνη;
Ό,τι επιθυμεί πρώτα και κύρια ένας πατέρας για τη μοναχοκόρη του: πάνω απ’ όλα, να είναι καλά. Από εκεί και πέρα, δεν έχω την απαίτηση να εκπληρώσει τα δικά μου ανεκπλήρωτα. Θέλω να περάσει καλά, με την έννοια του καθετί που συναποτελεί το ευ ζην. Άλλωστε, και να ήθελα να της επιβάλω επιλογές, δεν είναι ο τύπος που θα το δεχόταν. Κάπου θα έμοιασε, φαίνεται…
Είστε χειμερινός κολυμβητής. Η θάλασσα είναι η μεγάλη σας αγάπη;
Θάλασσα… Πάθος ατελείωτο, σαν την ίδια. Αλλά και με την άγρια φύση, γενικότερα… Είτε πρόκειται για τα φαράγγια των Αγράφων είτε για τη ζούγκλα του Λάος, την έρημο Ατακάμα στη Βόρεια Χιλή, το Σαλάρ ντε Ουγιούνι στη Βολιβία ή το Σερενγκέτι στην Τανζανία. Διάβασα κάτι που είπε κάποιος, που περνάει για πολύ επιτυχημένος στο star system. Πάνε και βουτάνε, λέει, στα κρύα νερά για να ζήσουν περισσότερο. Όχι, φίλε μου, απλώς για να ζήσουμε καλύτερα. Τριάντα χρόνια το κάνω και δεν αλλάζω ντορό, παρ’ ότι μου άφησε ορισμένα κουσούρια.
Μαθαίνουμε ότι έχετε πολύ καλή σχέση με τον κινηματογράφο. Ισχύει ότι θυμάστε ακόμη και ολόκληρες σκηνές από ταινίες;
Ναι, αν και η αλήθεια είναι ότι μεγαλύτερη αγάπη έχω για το θέατρο. Αλλά εκεί που παρακολουθούσα περίπου είκοσι παραστάσεις κάθε σεζόν, τώρα με δυσκολία ξεπερνώ τις πέντε. Η δικαιολογία είναι η έλλειψη χρόνου. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία, για όλα…
Θεωρείτε μάθημα ζωής, αλλά και πολιτικής, τα ταξίδια σε όλον τον κόσμο όπου συνοδεύατε τους πρωθυπουργούς και τους αρχηγούς κομμάτων;
Η ζωή είναι ένα ταξίδι, εξωτερικό και εσωτερικό. «Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω», λέει ο Όμηρος για τον Οδυσσέα: «Πολλών ανθρώπων είδε τις πόλεις και γνώρισε τον τρόπο που σκέφτονται…». Ταυτόχρονα, όμως, ανακαλύπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάποιος θα μπορούσε να το κάνει και στον κήπο του σπιτιού του. Ο καθένας με τον δρόμο του, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ποιος από όλους τους πολιτικούς εκείνους που συνοδεύατε στα ταξίδια έρχεται αμέσως στη μνήμη σας όταν τα αναπολείτε;
Πολλοί. Θυμάμαι τον Καντάφι στη σκηνή του και το συγκρίνω με το φρικτό του τέλος. Τον Αραφάτ να βγαίνει από την πολιορκία της Βηρυτού. Τον Μιτεράν να βαδίζει με στιλ αυτοκράτορα. Την απλότητα του Κράισκι και του Πάλμε, το αγέρωχο του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έκανε γνωστές τις επιθυμίες του μέσω του οικονόμου Θόδωρου, τον Ανδρέα στα μπαλκόνια κι από κοντά εμάς τους δημοσιογράφους σαν περιφερόμενο θίασο, τον Φλωράκη και τις παροιμίες του, τον Μητσοτάκη να ξυπνάει φρέσκος-φρέσκος από τον ύπνο του στο αεροπλάνο. Πολλά…
«Με τη μυθοπλασία δεν το έχω…»
Έχετε τσακωθεί λιγάκι… με τα φωνήεντα οι Αιτωλοακαρνάνες (γέλια)! Σας βλέπουμε όλα τα χρόνια να διατηρείτε τη διάλεκτο του τόπου σας και να είστε υπερήφανος γι’ αυτό. Είναι ένας τρόπος να μη χάνουμε τις ρίζες μας;
Τα πάμε, όμως, καλά με τα σύμφωνα…! Εγώ γλύτωσα από το lifestyle που κυριολεκτικά σάρωνε πριν από την κρίση. Και να ήθελα όμως να αλλάξω, όταν πατούσα στο Αντίρριο, μού ’βγαιναν όλα αυτόματα. Το θέμα είναι ό,τι βγαίνει από μέσα μας, να βγαίνει με φυσικότητα. Να μην πουλάμε τον εαυτό μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Φοβάστε «σκουντουμπλιά», όπως λένε στο χωριό σας το πέσιμο, για τον κ. Τσίπρα, λόγω των μέτρων που καλείται να πάρει και της γενικότερης δύσκολης κατάστασης που αντιμετωπίζει η χώρα;
Δεν ανήκω στους χαρωπούς και τους υπεραισιόδοξους. Δεν έχει όμως νόημα να ξορκίζει κανείς το κακό, αλλά να το προλαμβάνει και να το αντικαθιστά με το καλό ή και το καλύτερο. Μετά από επτά χρόνια κρίσης, ο λαός μας δικαιούται να ελπίζει ξανά. Δεν φοβάμαι τίποτα. Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σελίδα, μη σας πω καλύτερα, να αλλάξουμε βιβλίο.
Βλέπουμε πολλούς δημοσιογράφους να γίνονται πολιτικοί. Είναι ένα πέρασμα μοιραίο στον χώρο αυτόν, θα λέγατε;
Το ωραίο είναι ότι εγώ είχα την πετριά από μικρός. Κάπου εκεί θα κατέληγα, ό,τι και να έκανα. Όμως όχι ως επάγγελμα.
Εφημερίδα, ραδιόφωνο ή τηλεόραση θα ξανακάνατε τώρα, αν επιστρέφατε στην ενεργό δημοσιογραφική δράση;
Γραπτός λόγος, έστω και μέσω πληκτρολογίου. Να μεταφέρω τις εμπειρίες μου, όσο πιο ζωντανά γίνεται. Έτσι κι αλλιώς, με τη μυθοπλασία δεν το έχω.
Ένα σχόλιο για την κατάσταση των ΜΜΕ σήμερα, αλλά και μια ευχή;
Δυστυχώς, ο χώρος έζησε την κατάρρευση. Είχε βέβαια τον χαρακτήρα «φούσκας», αλλά οι εργαζόμενοι την πλήρωσαν ακριβά. Εύχομαι να βγούμε από το τούνελ και να μην επιτρέψουμε στο μέλλον να κατρακυλήσουμε σε παρόμοιες καταστάσεις.
Συνέντευξη στην Χρύσα Σαραντοπούλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 20/5
