Πριν από δεκαετίες και λίγο μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, οι νικητές, προκειμένου να δώσουν «άφεση αμαρτιών» στους ηττημένους, κατέφευγαν σε ένα κόλπο, εξευτελιστικό, όπως το χαρακτήρισε η τότε Αριστερά.
Τους καλούσαν να υπογράψουν μια δήλωση μετανοίας και να αποκηρύξουν τον κομμουνισμό ή όποιες άλλες αξίες και πιστεύω είχαν. Ανεξαρτήτως του τι ήταν ο καθένας, το να γίνει «δηλωσίας» ήταν η πιο ντροπιαστική, η πιο ταπεινωτική πράξη που υπήρχε για έναν Αριστερό.
Πολλοί υπέγραψαν, γιατί δεν άντεχαν την εξορία, τη Μακρόνησο, τα Γιούρα. Ή δεν άντεχαν να ταλαιπωρούνται οι οικογένειές τους. Οι «δηλωσίες» ήταν οι απόκληροι του κόμματος, οι δακτυλοδεικτούμενοι, τους οποίους αποκήρυσσαν και οι πρώην σύντροφοι. Όσοι άντεξαν ήταν ήρωες…
Αυτός ο αξιακός κώδικας –καλός ή κακός– επικράτησε στον χώρο της Αριστεράς. Όποιος δήλωνε Αριστερός δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να γίνει, σε κάποια στιγμή της ζωής του, «δηλωσίας». Ποιος θα περίμενε,όμως, πως ακόμη και αυτόν τον αξιακό κώδικα οι «Αριστεροί» της σημερινής κυβέρνησης θα τον καταπατούσαν;
Πέφτοντας στην παγίδα του Σόιμπλε, αποδέχθηκαν να γίνουν το παιχνιδάκι στα χέρια του:Τους ταπείνωσε και με εξευτελιστικό, μάλιστα, τρόπο. Προκειμένου να ξεπαγώσουν τα μέτρα, μέχρι και «δήλωση μετανοίας» τούς υποχρέωσε να υπογράψουν, παραμονές Χριστουγέννων, την οποία απέστειλαν στην τρόικα, επεξηγώντας τα του έκτακτου επιδόματος προς τους χαμηλοσυνταξιούχους και δηλώνοντας πως στο μέλλον θα είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
Μόλις,όμως, ο Ντάισελμπλουμ με δηλώσεις του φαινόταν να δίνει «άφεση αμαρτιών», ξύπνησε πάλι η… Αριστερή συνείδηση. «Όσοι δεν είναι καλά στην ψυχή τους δεν αντιμετωπίζουν ούτε τα προβλήματα της χώρας τους», ήταν η ατάκα του πρωθυπουργού για τον Σόιμπλε, για να αυτοδιαψευστεί λίγο αργότερα, δηλώνοντας ότι δεν εννοούσε αυτόν. Όλα αυτά, αν δεν ήταν επικίνδυνα, θα ήταν…υλικό για σατιρικές εκπομπές.
Είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη «δήλωση μετανοίας», προσπαθεί μέσω της τεχνητής πόλωσης να ξεπεράσει τα επαχθή μέτρα που καλείται να λάβει για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Αλλά η ένταση και το συγκρουσιακό κλίμα απαιτούν και τη διαθεσιμότητα ενός κόσμου να συμμετάσχει σε αυτήν τη σύγκρουση. Την ύπαρξη, δηλαδή, ευδιάκριτων διαχωριστικών γραμμών και στρατοπέδων, με ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, γύρω από τα οποία συσπειρώνονται τα πλήθη.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Όντας ο καλύτερος υπηρέτης των μνημονίων, έχοντας ψηφίσει νόμους που ούτε ο πιο ευφάνταστος «μνημονιακός» δεν θα φανταζόταν, έχοντας προσημειώσει όλη την εθνική περιουσία, ελάχιστα πιστευτός γίνεται σήμερα, όταν προσπαθεί να αναβιώσει τις ηρωικές μέρες του 2015!Χωρίς κομματικές οργανώσεις, χωρίς λαό και με τα δημοσκοπικά ποσοστά του να δείχνουν εικόνα κατάρρευσης, προσπαθεί, μέσω της στοχοποίησης του Σόιμπλε, να επανασυσπειρώσει όσους μπορεί από τον κόσμο που του έδωσε τη νίκη σε τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις.
Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, οι καιροί άλλαξαν.Αναμφίβολα, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είναι ένα πρόσωπο ελάχιστα συμπαθές στην πατρίδα μας. Κατά υποβολιμαίο τρόπο, συνδέθηκε η οικονομική κρίση με το πρόσωπό του, ενώ είναι παγκοίνως γνωστό πως, αν η Γερμανία δεν ήθελε τη διάσωση της Ελλάδας, σήμερα θα ζούσαμε σκηνές Βενεζουέλας.Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, επιδιώκει να επανακάμψει στοχοποιώντας τον Σόιμπλε και αναβιώνοντας μια κίβδηλη σύγκρουση με τους δανειστές.
Όμως, γνωρίζουν πλέον τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται, τις αντιφάσεις που παράγει η έλλειψη συνεπούς πολιτικής και, κυρίως, αντιλαμβάνονται τώρα πως απέναντί τους έχουν μια συγκροτημένη παράταξη, τη δημοκρατική, φιλελεύθερη, ευρωπαϊκή που, παρ’ όλες τις αβελτηρίες της, συνιστά μια πειστική εναλλακτική λύση για τον ελληνικό λαό.Και αυτό εξωθεί την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τα παράκεντρα εξουσίας που αυτή συντηρεί, να καταφεύγει σε πόλεμο λάσπης και σε μιαν ατελέσφορη, γι’ αυτήν, πόλωση.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 30/12
