Η Ελλάς ανήκει στο συμφέρον της. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλον. Ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε στο ΝΑΤΟ, ούτε στη Ρωσία. Ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό από την αρχή.
Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα οφείλει να κινείται πολύπλευρα, να βλέπει τι θετικό μπορεί να αποκομίσει από την κάθε ξένη χώρα και να είναι έτοιμη για άμυνα απέναντι σε κάθε εχθρό.
Μια και θα αναλύσουμε την περίπτωση Ερντογάν, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε τι, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να κάνει η Ελλάδα. Πολύπλευρη πολιτική και διπλωματία.
Αυτό ακριβώς που κάνει ο Ερντογάν και το οποίο λανθασμένα ερμηνεύεται (ή παρουσιάζεται) ως τρέλα ή παράνοια από την ελληνική πλευρά. Όταν λέμε πως ο Ερντογάν είναι τρελός, τότε όχι μόνο υποτιμάμε τον εχθρό αλλά και εθελοτυφλούμε απέναντι στον κίνδυνο.
Καταρχάς είναι αδύνατον να είναι παλαβός ένας άνθρωπος που έχει τα τελευταία χρόνια σε ανάπτυξη την Τουρκία, παρά τα προβλήματα των τελευταίων μηνών.
Ο Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύεται πλήρως τη γεωστρατηγική θέση της χώρας του για να γίνεται δέκτης προσφορών από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Όλες οι χώρες θέλουν σύμμαχο την Τουρκία, ο Ερντογάν το ξέρει και το εκμεταλλεύεται στο έπακρον.
Έχει βέβαια και μία αμυντική βιομηχανία που ανθεί, δεν στηρίζεται μόνο στους εξοπλισμούς. Έχει δηλαδή και υψηλό βαθμό στρατιωτικής επάρκειας για να ασκεί επιθετική πολιτική.
Όλα αυτά τα γνωρίζει ο Τούρκος πρόεδρος και κάνει παζάρια με τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι S-400 για τους οποίους, ενώ φαίνεται πως όλα έχουν ολοκληρωθεί, μιλά παράλληλα με τις ΗΠΑ για τους Patriot-3 και με την ΕΕ για αντίστοιχο οπλικό σύστημα. Παίζει σε τρία ταμπλό για να αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη. Ό,τι ακριβώς οφείλει να κάνει ο κάθε σωστός ηγέτης.
Φυσικά το παζάρι του Ερντογάν φτάνει πολλές φορές στον εκβιασμό. Παραδείγματος χάριν, με τους πρόσφυγες όπου παίρνει (και όταν δεν παίρνει απαιτεί) δισ. από τους Ευρωπαίους. Εκβιάζει με τη θέση του, τη γεωγραφική, για τη Συρία και τους Κούρδους.
Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνο τι κάνει ο Ερντογάν. Το θέμα είναι η Ελλάδα τι έκανε και τι κάνει. Η απάντηση είναι πως ασκεί μία μονολιθική διπλωματία.
Είμαστε πλήρως ενταγμένοι στη Δύση, σε βαθμό δουλείας, χωρίς να ζητούμε, αλλά μόνο να εκτελούμε.
Θέλουν οι Γάλλοι να πουλήσουν φρεγάτες, χωρίς απαραίτητα να τις χρειαζόμαστε; Τις αγοράζουμε. Μας ζήτησαν οι Γερμανοί να κλείσουμε την πολεμική μας βιομηχανία; Το κάναμε.
Κανένα, όμως, κράτος δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Κανένας πραγματικός ηγέτης δεν μπορεί να το κάνει αυτό.
Άρα, η Ελλάδα δεν έχει ηγέτες-πολιτικούς και σίγουρα δεν έχει ηγετική πολιτική.
Ας πάψουμε, λοιπόν, να λέμε πως ο Ερντογάν είναι τρελός κι ας αναγνωρίσουμε το πόσο καλός «σκακιστής» είναι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε.
του Κυριάκου Βελόπουλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
