Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης σε πρόσφατη συνέντευξή του αναφέρθηκε στις στιγμές που περνάει ο κόσμος με την πανδημία του κορωνοϊού λέγοντας ότι ο ιός εκμηδένισε, τον ΣΥΡΙΖΑ και την Εκκλησία.
Μιλώντας στο iefimerida.gr ο κ. Δημητριάδης ανέφερε ότι «Περάσαμε μια περίοδο απόλυτης βουβαμάρας που ήταν η περίοδος της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εχω μιλήσει δημοσίως, έχω αναφερθεί σε πρόσωπα που τους αφορούσε το ζήτημα της Αριστεράς και κανείς τους δεν βγήκε να μιλήσει για την κατάντια στην οποία είχε περιέλθει η Αριστερά, εξαιτίας αυτής της συμμορίας η οποία παραμένει εκεί και που πιστεύω ότι είναι ο δεύτερος καρκίνος που τρώει την Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Ο πρώτος είναι η Εκκλησία. Δεν είναι τυχαίο ότι συμπέσανε ΣΥΡΙΖΑ και Εκκλησία με τέτοιο τρόπο, με φιλιά και αλληλοπροσκυνήματα… Ο ιός εκμηδένισε και τις δύο αυτές καρκινοπαθείς περιοχές. Εκμηδένισε τον ΣΥΡΙΖΑ εξωθώντας τον σε μια αφωνία. Δεν μπορούν να πουν τίποτα γιατί έχουμε μια καλή κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που κάνε καλά τη δουλειά της και δεν αφήνει περιθώρια για αντιπολίτευση. Καταργεί την αντιπολίτευση».
Ειδικότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ προσθέτει ότι «Από τη στιγμή που κάποιος είναι ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει ποτέ, είτε ανήκει στο κόμμα, είτε είναι οπαδός. Είναι μια ανίατη ασθένεια».
Για την Εκκλησία τόνισε πως Αυτή κυριολεκτικά εκμηδενίστηκε. Εικονικά υπήρχε μέχρι στιγμής, είναι ένα νεκρό σώμα. Μιλώ για την Εκκλησία ως θεσμό, μιλώ για την ίδια την Ορθοδοξία. Ξέρετε, ο μεγαλύτερος εχθρός του χριστιανισμού είναι η θνητότητα. Ο θάνατος. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον θάνατο τελειώνουν. Αν θυμάστε ο Απόστολος Παύλος στην Προς Κορινθίους επιστολή Α’ γράφει ότι αν δεν υπάρχει Ανάσταση Χριστού δεν υπάρχουμε και εμείς. Μπορούν να σώσουν έναν πληγέντα σήμερα από τον ιό;». Ακόμα πρόσθεσε ότι «Όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο του δόγματος. Όπως οι Συριζαίοι βγαίνουν στα πλαίσιο του κόμματος, η Εκκλησία βγαίνει στα πλαίσια του δόγματος. Δεν ξεχνώ τις δηλώσεις περί εκσυγχρονισμού της Εκκλησίας από το Ράμφο. Λέει να προστεθεί ο χρόνος στην αιωνιότητα. Και ρωτώ, μπορεί η εκκλησία να γίνει έγχρονος θεσμός; Αν γίνει αυτό, τότε θα ανήκει στη θνητότητα, δηλαδή αυτοκαταργείται η Εκκλησία από τη στιγμή που θα μπει η διάσταση του χρόνου. Εχουν χτυπηθεί σύριζα -και οι μεν και οι δε. Δεν θα συνέλθουν ποτέ πραγματικά. Ζώντας ήδη το μετά, έχουμε περάσει σε άλλο στάδιο ζωής, σκέψεων, συνηθειών, αξιών. Τα πάντα δοκιμάζονται και κάποια δεν θα αντέξουν. Δεν θα συνέλθουν ποτέ. Ακόμα και να γεμίσουν οι εκκλησίες, ακόμα και να γεμίσουν τα συνέδρια του κόμματος, θα είναι μια συνθήκη τεχνητή, δεν θα επανέλθουν ποτέ στο πλήρωμα που είναι η Εκκλησία και που είναι ένα κόμμα».
Παράλληλα ο συγγραφέας υπογραμμίζει πως «Η πολιτική φυσικά δοκιμάζεται ως ο τρίτος πόλος της δημόσιας λειτουργίας. Ηδη διακρίνουμε ότι δεν έχει σημασία αν είναι αριστερό ή δεξιό κόμμα στην κυβέρνηση, σημασία έχει να κάνει καλά τη δουλειά του. Πρέπει να αντιστρέψουμε τους όρους: όχι κάνω καλά τη δουλειά μου επειδή είμαι αριστερός. Αλλά, είμαι αριστερός επειδή κάνω καλά τη δουλειά μου. Στην περίπτωση της πανδημίας, καταργούνται οι διαχωρισμοί και μπορεί κανείς να πει ότι η κυβέρνηση του Μητσοτάκη ως δεξιά ή κεντροδεξιά κάνει καλά τη δουλειά της. Αρα που θα την κατατάξουμε; Εχουν νόημα οι διαχωρισμοί; Οι πράξεις και μόνο αποδεικνύουν τις αξίες σου ως κόμμα. Η καταστροφική πενταετία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η απόδειξη ότι δεν έχει σημασία να κυβερνάς ως αριστερός ή δεξιός. Αυτό είναι πολύ βαθιά ανατροπή. Θίγει την νοοτροπία, τον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν τα μυαλά, οι διαθέσεις. Θα θιγεί το εσωτερικό των πραγμάτων και θα φέρει θέλοντας ή όχι κάποιες αλλαγές στον δημόσιο χώρο».
Τέλος ο κ. Δημητριάδης καταλήγει λέγοντας «Ομως νομίζω ότι ο ίδιος ο άνθρωπος χωρίς να γίνει θεός βέβαια, ούτε το μέτρο πάντων του Πρωταγόρα, πρέπει να κρατηθεί στο όριό του και στο μέτρο του. Ο άνθρωπος είναι γεμάτος από δημιουργικότητα, περιέχει ο ίδιος απεραντοσύνη. Ας μείνουμε στο αποκλειστικώς ανθρώπινο επίπεδο γιατί αυτό θα μας κάνει να σεβαστούμε και τη φύση. Από τη στιγμή που η θνητότητα θα καθορίζει τη συμπεριφορά μας, δεν θα υπερβάλει τον εαυτό του ο άνθρωπος. Δεν θα νομίζει ότι είναι παντοδύναμος, ότι μπορεί να δεσπόσει τα πάντα».
