Ο Αλέξης Τσίπρας έχει βαλθεί να αποδείξει ότι μετά τον Δεληγιάννη είναι ο πιο λαϊκιστής, κυνικός, τυχοδιώκτης πρωθυπουργός που γνώρισε η Ελλάδα. Χαρισματικός επικοινωνιακά, υπερασπίζεται κάτι ταυτόχρονα με το αντίθετό του, βιάζοντας τη στοιχειώδη λογική.
Έχοντας υπονομεύσει την πορεία της χώρας για πολλά χρόνια, κάνει και μία ακόμα χειρότερη ζημιά: Φέρνει στην επιφάνεια σταθερά τον ανορθολογισμό, την παράνοια, την καθυστέρηση, την ψευδολογία.
Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του και η ομιλία του στο Συνέδριο του SPD είναι πολύ χαρακτηριστικές. Καλεί σε αγώνα κατά της Ακροδεξιάς, ο άνθρωπος που συγκυβερνά χωρίς δισταγμό με τον Π. Καμμένο επί τέσσερα χρόνια.
Εμφανίζεται ως ηγετική μορφή της μάχης κατά του λαϊκισμού, ο ηγέτης της πρώτης επικίνδυνα λαϊκίστικης κυβέρνησης για τη χώρα και για όλη την Ευρώπη. Πάει στο Συνέδριο του SPD και καταγγέλλει το ΚΙΝΑΛ ότι συμπλέει με τη ΝΔ, παριστάνοντας ότι ξεχνάει πως το SPD συγκυβερνά με την αγαπημένη του Μέρκελ και τον Ζεεχόφερ.
Εμφανίζεται ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπερασπίζεται το καθεστώς Μαδούρο, αγνοώντας ακόμα και το γεγονός πως εκατοντάδες διαδηλωτές έχουν εκτελεσθεί εν ψυχρώ. Αυτολανσάρεται ως εκφραστής πολιτικών ενάντια στην λιτότητα, ενώ την ίδια ώρα έχει βυθίσει την ελληνική οικονομία και έχει βιάσει τη μέση ελληνική οικογένεια διά της υπερφορολόγησης.
Εμφανίζεται ως δήθεν ευαίσθητος για τους μετανάστες και δεν ντρέπεται για το αίσχος της Ευρώπης, τη χωματερή ανθρώπων στη Μόρια. Αδίστακτα μιλάει για την επιλογή του με καθαρό μυαλό τον Ιούλιο του 2015, ξεχνώντας την 6μηνη «Τσιπροβαρουφακιάδα» που μας κόστισε 100 δισ., ένα 3ο μνημόνιο και κλείσιμο των τραπεζών.
Αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ένας ακραίος λαϊκιστής και οπορτουνιστής. Έναν πολιτικό σαν κι αυτόν δεν τον αντιμετωπίζεις διά ευγενικής αντιπαράθεσης.
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
