Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ικανότητα στην πολιτική ανάλυση για να διαπιστώσει κάποιος την επίθεση που δέχεται το Κίνημα Αλλαγής από τον ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο την ασφυκτική πίεσή του και την απομύζηση του.
Έχοντας κάνει αντίστοιχη ανεπιτυχή προσπάθεια να στήσει κόμματα από τα δεξιά της ΝΔ και να εμποδίσει την δυναμική της, θυμήθηκε ξαφνικά την «προοδευτική παράταξη», την Κεντροαριστερά, την ανάγκη διαλόγου. Με ποιους; Με αυτούς που από το 2012 χαρακτήριζε καταστροφείς της χώρας, δωσίλογους, ανθρώπους που στήριζαν κυβερνήσεις Τσολάκογλου.Τι κατάπτωση, αλήθεια!
Έχοντας κυβερνήσει σε πλήρη αρμονία με την Ακροδεξιά (ενώ είχε άλλες επιλογές και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015), επιτιθέμενος πολιτικά και ηθικά αδιάκοπα στο ΠΑΣΟΚ και στο Ποτάμι, τώρα εμφανίζεται ερωτευμένος με την Κεντροαριστερά. Όσοι, δε, μιλάνε για την ανάγκη ιστορικής λήθης και την ανάγκη να βλέπουμε μπροστά στο μέλλον ξεχνούν ότι όλα αυτά τα γεγονότα θα αποτελέσουν στοιχεία αξιολόγησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στις επόμενες εκλογές και επομένως η επίκληση τους συνιστά αντικειμενικά και πέρα από προθέσεις πολιτικό «πλυντήριο» ευθυνών, πρακτικών και πολιτικών επιλογών στην πολιτική φάση που βιώσαμε και βιώνουμε και δεν αφορά μια συζήτηση για τον Εμφύλιο ή τι έγινε το 1821. Δεν έχουμε να λύσουμε θέματα θυμού, όπως έγραψε βουλευτής του Ποταμιού.Δεν είναι ψυχολογικό το πρόβλημα. Είναι πρόβλημα βαθύτατα πολιτικό.
Πρόκειται για απάτη, για πρωτοβουλία που δεν στηρίζεται σε ειλικρίνεια και κινήσεις. Δεν στηρίζεται καν σε μια στοιχειώδη αυτοκριτική για τις ύβρεις, τους προπηλακισμούς και συνολικά τη μεγαλύτερη μεταπολιτευτικήπολιτική απάτη που προώθησαν για να ανέλθουν στην εξουσία. Δεν στηρίζεται σε καμία αυτοκριτική για τα ψέματα, για αυτά που είπαν και τελικά κάνουν, για την προσπάθεια ελέγχου των θεσμών, για τη σπίλωση των πολιτικών αντιπάλων τους. Επιδίωξή αυτής της προσπάθειας είναι η συρρίκνωση του ΚΙΝΑΛ για την απορρόφηση «προθύμων»στελεχών.
Είναι η δημιουργία προϋποθέσεων ώστε να εμποδιστεί ο μαγικός αριθμός των 180 βουλευτών για να τιναχτεί στον αέρα όλη η στρατηγική τους και που προϋποθέτει σχηματισμό κυβέρνησης με ορίζοντα 4ετίας, κατάργηση της απλής αναλογικής και δυνατότητα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό θα συνιστά στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί όρο επιστροφής στην πολιτική, θεσμική, οικονομική κανονικότητα. Τότε και μόνο τότε μπορεί αυτό το κόμμα να συζητήσει εσωτερικά σοβαρά, πιθανά να μεταλλαχτεί, να επανακαθορίσει τις θέσεις και τις προγραμματικές προτεραιότητές του. Η εντυπωσιακή υπακοή του στους εταίρους δεν συνιστά ούτε σοσιαλδημοκρατικοποίησή του, ούτε εκσυγχρονισμό του, ούτε δύναμη που μπορεί να συμβάλει σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.
Βρίσκει βέβαια και τα κάνει. Γιατί όταν θεωρητικοί ανακαλύπτουν έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ στο κόμμα που καταψήφισε την καταδίκη Μαδούρο, τι σχολιασμό να κάνεις. Γιατί όταν άλλοι –στελέχη του ΚΙΝΑΛ–θεωρούν ότι οι θέσεις για το Σκοπιανό ή για την αναδοχή από ομοφυλόφιλα ζευγάρια συνιστούν σοβαρή βάση για γενικότερη προγραμματική σύγκλιση, τι να πεις στα αλήθεια σε μια χώρα που κινδυνεύει από την υπερφορολόγηση, τη γήρανση του πληθυσμού, τις συντάξεις και τους μισθούς πείνας, τη μαζική φυγή νέων στο εξωτερικό, την ανεργία και την αναπτυξιακή άπνοια! Κάνουν λάθος όσοι θεωρούν ότι σήμερα έχουμε να κάνουμε με έναν ριζικά διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αυταπάτες.
Η κοροϊδία με τους συνταξιούχους δεν τους λέει τίποτα; Η δέσμευση πάνω σε μέτρα που υπονομεύουν την επόμενη κυβέρνηση δεν δείχνει λαϊκισμό και τυχοδιωκτισμό; Η πρόθεσή τους από σήμερα μέχρι την ώρα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, να απλώσουν αλλεπάλληλες εκλογές, ώστε η χώρα στην πιο κρίσιμη στιγμή της να βρίσκεται σε συνεχή ανασφάλεια και πολιτική ρευστότητα, δείχνει άραγε πολιτική ωρίμανση; Ας μιλάνε τουλάχιστον πιο ειλικρινά.
Ωστόσο τα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκουν και τα κάνουν, μια και το ΚΙΝΑΛ, από τη δυναμική που έδειχνε να αποκτά όταν 220.000 πολίτες ψήφισαν για πρόεδρο, έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια για να κάνει τεράστια λάθη που απογοήτευσαν κόσμο και οι δημοσκοπικές επιδόσεις του έπεσαν. Το Συνέδριο και η ανάδειξη οργάνων από διορισμένους, η απόσπαση από τη λαϊκή βάση που εγράφη στα παλαιότερα των υποδημάτων των μηχανισμών και των ομάδων, η ασάφεια σε προγραμματικές θέσεις, η μη απάντηση σε θέματα προοπτικής, η απουσία σαφούς πρότασης διακυβέρνησης κάνουν το ΚΙΝΑΛ ευάλωτο. Το μετατρέπουν σε κόμμα τροφοδότη άλλων.
Επίσης, η εικόνα κόμματος Βαβέλ, όπου ο καθένας κάνει και λέει ό,τι θέλει απογοητεύει.Ας πάρουμε την πρόσφατη θέση της Φώφης Γεννηματά να ζητήσει πρόωρες εκλογές, θέση αυτονόητη όταν θεωρείς το κόμμα που κυβερνά επικίνδυνο. Όμως αυτήν τη θέση τη συζητάς, τη συμφωνείς. Η καθαρή εντολή δεν σημαίνει δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Όμως και η εικόνα αμέσως μετά την παρέμβαση, ο ένας να λέει ότι διαφωνεί, ο άλλος να συναντιέται με τον Αλ.Τσίπρα, οι άλλοι να κάνουν εκδήλωση για να βρουν τη νέα Αριστερά και ο άλλος να συνιστά ψυχραιμία είναι τραγική εικόνα.
Όσοι πήραν την πρωτοβουλία ίδρυσης του ΚΙΝΑΛ θα πρέπει να ανασυνταχθούν, αν δεν θέλουν να πρωταγωνιστήσουν σε μια διάλυση πιθανά και προεκλογικά. Οι πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν, ούτε να νοιάζονται για τα επαγγελματικά άγχη πολλών στελεχών του χώρου. Αν μη τι άλλο, η καθαρή επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του χώρου μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για μια νέα ενότητα, αποσαφήνιση θέσεων, προγράμματος, στρατηγικής. Η χώρα έχει ανάγκη από μια Κεντροαριστερά σύγχρονη και ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική, που θα αντλεί δυνάμεις και δεν θα χάνει και νέες δυνάμεις.Που θα συμβάλλει σε μια νέα αρχή χτυπώντας τον λαϊκισμό,την πελατειοκρατία, τους κρατικούς κομματικούς στρατούς, τα πλήγματα κατά των θεσμών.
Ας το ξανασκεφτούν όλοι. Όλοι μαζί και σεβόμενοι την κοινωνική και εκλογική βάση μπορούν να καταφέρουν πολλά. Ατομικές πορείες απλά θα δημιουργήσουν στρατιά αναλώσιμων στελεχών που δεν θα τους θυμάται κανείς σε λίγο.
Υ.Γ.: Ας έχουν στο μυαλό τους όλοι όσοι ανακάλυψαν την κρυφή γοητεία του ΣΥΡΙΖΑ ότι το 75%-80% των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ και του Ποταμιού δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για τώρα.Στο μέλλον, πολλά μπορούν να γίνουν.
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
