Υπάρχουν κάποιες επέτειοι και μερικά πραγματικά γεγονότα που δεν πρέπει όχι μόνο να περνούν απαρατήρητα, αλλά και να μην τα ξεχνά ποτέ κανείς!
Όπως εκείνο το πρωινό της 26ης Ιανουαρίου του 2015, που έμοιαζε γεμάτο υποσχέσεις για το μέλλον της Ελλάδας. Τουλάχιστον για όσους αισθάνονταν έτσι για την «πρώτη φορά Αριστερά», που θα κυβερνούσε τον τόπο. Όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τους φόβους τους. Και τι δεν είχαν ακουστεί από τα στόματα των νικητών, πριν από εκείνο το πρωινό. Από τα μνημόνια, που θα καταργούσαν με «μια υπογραφή, έναν νόμο», μέχρι πως θα σταματούσαν επιτέλους οι «χιλιάδες αυτοκτονίες κάθε χρόνο»… Δυστυχώς, τα όσα έγιναν μετά την εκλογική επικράτηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν πολύ χειρότερα. Απροετοίμαστοι οι νέοι κυβερνώντες, χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα και κάνοντας συνεχείς «κωλοτούμπες», διέλυσαν ό,τι μπορούσε να διαλυθεί. Μόνον τους πρώτους έξι μήνες της διακυβέρνησής τους κατάφεραν να χαθούν κόποι και θυσίες πολλών χρόνων.
Αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα η «πρώτη φορά Αριστερά» και δείχνει να ονειρεύεται επάνοδο στην εξουσία, «όταν γκρεμίσουμε την «(…κακιά) Δεξιά», κατά πώς λένε οι ίδιοι, υποβοηθούμενοι από… πανεπιστημιακές φωνές. Βέβαια, κάθε αξιωματική αντιπολίτευση επιδιώκει την επαναφορά της στην κυβέρνηση. Εντάξει, αλλά, όσο και να λέμε πως στην πολιτική μη λες ποτέ τη λέξη «ποτέ», άλλο το όνειρο και η θεωρητική επιδίωξη και άλλο η σκληρή πραγματικότητα. Η οποία αποδεικνύεται πολλαπλώς σκληρότερη για τον ΣΥΡΙΖΑ απ’ ό,τι για την κυβέρνηση. Το δείχνουν όλες οι μετρήσεις, αλλά κυρίως η αδυναμία του κόμματος να προτείνει και να ασκήσει μεγάλες πολιτικές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να καταθέσει ένα συνολικό σχέδιο για τη χώρα και να το φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική. Αναλώνεται σε αντιπολιτευτικό ανταρτοπόλεμο, υποστηρίζει ακραία αιτήματα ανεύθυνων μειοψηφιών, ακόμη και συνωμοσιολόγων, βουλευτές του συμπαρατάσσονται με τον Κουφοντίνα και ζητούν από τους πολίτες να βγουν στους δρόμους για «ενσώματη» αντίδραση.
Για το πελώριο δε θέμα του κορονοϊού, πέραν των άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να κατηγορεί την κυβέρνηση, ότι δεν έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας και ζητά από τον πρωθυπουργό ν’ ανοίξει του πουγκί και να μοιράσει χρήματα σε όσους έχουν πληγεί. Παρότι γνωρίζει ότι το «ταμείο» έκλεισε την περασμένη χρονιά, συνεπεία των επιπτώσεων της κρίσης της πανδημίας (σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος) με έλλειμμα 24,1 δισ. ευρώ. Όσο δηλαδή ήταν το δημοσιονομικό έλλειμμα (24,19 δισ. ευρώ) το 2010, χρονιά που μπήκαμε στα μνημόνια. Τότε που, λίγο πριν, ο Γ. Παπανδρέου φώναζε πως «λεφτά υπάρχουν».
«Δεν θα ακούσετε από εμάς καταστροφολογία, κασσανδρικές προβλέψεις και ψεύδη», δήλωνε ο Αλέξης Τσίπρας από τη ΔΕΘ δύο μήνες μετά τη δεύτερη συνεχόμενη ήττα του Ιουλίου του 2019. Οι εξελίξεις τον… επιβεβαιώνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ν’ αδυνατεί να μάθει από τα λάθη του, επιμένει σε μια έξαλλη «επαναστατική» αντιπολίτευση στ’ αχνάρια εκείνης που άσκησε το 2012-15 και τον έφερε στην εξουσία. Αδυνατεί να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη πρόταση στα επιμέρους ζητήματα που να στηρίζεται στην πραγματικότητα και όχι στις ιδεοληπτικές εμμονές και φαντασιώσεις του. Τις οποίες οι πολίτες, βάσει και στοιχείων των δημοσκοπήσεων, δεν ακολουθούν, αφού στην παρούσα φάση και εν μέσω διαδοχικών και διαφορετικών κρίσεων αναμένουν προτάσεις και στήριξη της προσπάθειας να βγει η χώρα στο ξέφωτο, στο μέτωπο τόσο της δημόσιας υγείας, όσο και της οικονομίας. Επιμένει να ζει στον δικό του κόσμο, εκείνον της 26ης Ιανουαρίου 2015, που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θέλει να ξεχάσει.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
