Ασφαλώς και δεν πίστευε κανείς πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα έχανε τη δεδηλωμένη ή θα κατέρρεε για ένα δευτερεύον νομοσχέδιο, όπως αυτό της «αλλαγής φύλου».
Ακόμη όμως και αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, θα επρόκειτο για οπισθοδρόμηση. Να πέσει, δηλαδή, μια κυβέρνηση όχι για το όργιο καταπάτησης αρχών και δεσμεύσεων, στο οποίο επιδόθηκε μόλις ανέλαβε την εξουσία, όχι για τα σκληρά, τα απάνθρωπα μέτρα που έχει επιβάλει, αλλά για ένα νομοσχέδιο που αφορά προστασία ατομικών δικαιωμάτων.
Την ώρα που η ανεργία σαρώνει και οι νέοι εργαζόμενοι παίρνουν μισθούς πείνας, την ώρα που η κυβέρνηση «κρύβει» χιλιάδες αιτήσεις συνταξιοδότησης, για να μην καταρρεύσει το «success story της», οι κυβερνητικοί αναζητούν απεγνωσμένα άλλοθι για να αποδείξουν την αριστεροσύνη τους.
Πάντως το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου που ψηφίστηκε, όπως ψηφίστηκε, έδειξε πολλά για την ποιότητα της διαλεκτικής στην πολιτική μας ζωή. Στην ουσία, όλη αυτή η υπόθεση(που θα έπρεπε να μας είχε απασχολήσει προ πολλού και να είχε επιλυθεί το πρόβλημα) ξεσήκωσε ένα κύμα εντυπωσιοθηρίας, για να εξυπηρετήσει για άλλη μία φορά τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα προπέτασμα καπνού, προκειμένου να καλυφθεί η ανεπάρκεια της κυβερνητικής πολιτικής στη διοίκηση της χώρας.
Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση διαθέτει τεράστια αποθέματα συγκάλυψης των αδυναμιών της. Ενώ βρίσκεται σε οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα, απλώνει το χέρι της και βγάζει από το συρτάρι μία δέσμη «προοδευτικότητας» για να παρασύρει τους πάντες σε ατέρμονες αξιακές αναζητήσεις. Και όσο εκείνοι «σφάζονται στην ποδιά της», ο πρωθυπουργός, από τη γυάλα στην οποία βρίσκεται κλεισμένος, απολαμβάνει τις «ήττες» της, χωρίς συνέπειες στην προβληματική του πολιτική.
Ζει πράγματι όμως ο κ. Τσίπρας μέσα σε μια γυάλα, από την οποία βλέπει, όπως και οι περισσότεροι πρωθυπουργοί άλλωστε, διαστρεβλωμένη την πραγματικότητα;
Αν παρακολουθήσουμε προσεκτικά τα όσα δημοσίως και, πολύ περισσότερο, σε κομματικές συναθροίσεις υποστηρίζει τελευταίως, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως, ναι, σε μια τέτοια γυάλα (φαίνεται ότι) ζει και ο Τσίπρας.
Χρόνια πριν, όταν ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης, μπορούσε, πηγαίνοντας παντού, να δει και να ακούσει –πέρα από τα συνήθη «ζήτω» και «προχώρα»– και φωνές που περιέγραφαν την πραγματική ζωή. Ως πρωθυπουργός περιφέρεται από συνεδρίαση (υπουργών και κομματικών) σε συνέδρια και από επιλεγμένες επισκέψεις σε επιχειρήσεις και σε συνέδρια βιομηχάνων, όπως αυτό της Θεσσαλονίκης, την περασμένη εβδομάδα.
Όποιος άκουσε ή έχει διαβάσει όσα είπε ο κ. Τσίπρας στο συνέδριο του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος κατανοεί αμέσως γιατί επιβεβαιώνεται η θεωρία της γυάλας.
Είπε: «Παραλάβαμε τη χώρα του Grexit». Πρόκειται ασφαλώς για ψέμα. Στο τέλος του 2014 η χώρα είχε (ξε)φύγει από το Grexit, αλλά το επανέφερε ο ίδιος και το γλυτώσαμε , όταν κάποιοι του άνοιξαν τα μάτια.
Υποστήριξε: «Είναι η τελευταία χρονιά σε καθεστώς μνημονίου. Θα βάλουμε τέλος σε μια μακρά και επώδυνη περίοδο για τη χώρα και την κοινωνία». Ναι, τυπικά η χώρα θα βγει από το (δικό του) μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018, αν όλα πάνε καλά και μακάρι. Όμως, είναι κολοσσιαίο ψέμα ότι τελειώνει και η επώδυνη περίοδος.
Τόνισε: «Έχουμε εισέλθει αναντίρρητα σε τροχιά ανάπτυξης». Παρακάμπτοντας το ερώτημα που άλλοτε έθετε ο ίδιος «ανάπτυξη για ποιους», καλό θα ήταν να θυμηθούμε τις επιφυλάξεις των ειδικών και την πραγματική διάσταση του θέματος.
Επανέλαβε: «Έχουμε ρεκόρ 16ετίας στην αύξηση των θέσεων εργασίας». Η πραγματικότητα είναι, δυστυχώς, εντελώς διαφορετική, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Αν κάποτε ο κ. Τσίπρας κατακεραύνωνε τους προηγούμενους επειδή δημιουργούσαν τη «γενιά των 700 ευρώ», η δική του κυβέρνηση δημιουργεί τη γενιά των 400, 300 και 200, ακόμα και 100 ευρώ τον μήνα. Αυτή είναι η «ανάπτυξη» και το «ρεκόρ 16ετίας».
Όπως και να έχει πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ του 2017 δεν έχει καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ των ψευδαισθήσεων του 2015, πολύ περισσότερο απέχει παρασάγγας από το ακτιβιστικό κόμμα του 2014.
Άραγε ο κ. Τσίπρας, ζώντας έστω στη γυάλα του, μπορεί να επαναλάβει τον εαυτό του για να κερδίσει αυτό που του λείπει (τη λαϊκή στήριξη) εν όψει των επόμενων εκλογών, όποτε και αν αυτές διεξαχθούν; Μπορεί να απευθυνθεί στο θυμικό των Ελλήνων, λαϊκίζοντας και πάλι, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα και παίζοντας το μοναδικό χαρτί που του απέμεινε, αυτό της πόλωσης;
Όπως έδειξε και η περίπτωση του νομοσχεδίου για τη νομική κατοχύρωση αλλαγής φύλου, η τακτική εντυπωσιοθηρίας πιθανόν να «πιάνει». Το σίγουρο όμως είναι ότι η εποχή που για τον κ. Τσίπρα «γεννούσαν και τα κοκόρια» έχει περάσει.
Και όσο πιο γρήγορα βγει από τη γυάλα της αυταπάτης, τόσο καλύτερα θα είναι για τον ίδιο αλλά και για τον τόπο.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 14/10
