Σπουδαίο το νέο. Αντλήσαμε 487 εκατ. ευρώ από το δεκαετές ομόλογο με, έστω και οριακά, αρνητικό δανεισμό. Έχει λοιπόν την ιστορική της αξία και ωφέλεια η άντληση του εν λόγω ποσού, που οφείλεται πρωτίστως και κυρίως στην υπερβάλλουσα ρευστότητα των διεθνών αγορών, η οποία ευνοεί τα χαμηλά επιτόκια.
Τίθεται, όμως, το ερώτημα: Αν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο, μια τέτοια επιτυχία θα προσέθετε πόντους στο όποιο κόμμα κυβερνούσε;
Χωρίς αυταπάτες, ή απάντηση είναι όχι. Στην εποχή που ζούμε και με δραματικές τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, το καθοριστικό κριτήριο της επιλογής των εκλογέων είναι η…τσέπη τους! Εκεί στόχευαν οι προγραμματικές δεσμεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και κέρδισε τις εκλογές, επειδή ήταν πειστικός και ρεαλιστικός. Μέρα, δε, παρά μέρα εδραιώνει την κυριαρχία του στο πολιτικό σκηνικό, διότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις του «κουμπώνουν» άριστα με τις μετεκλογικές πρωτοβουλίες, αποφάσεις και πράξεις της κυβέρνησης.
Έχει παρατηρηθεί μέχρι τώρα κάτι το ασυνήθιστο και σπάνιο. Τούτη η κυβέρνηση δεν ψεύδεται ούτε παραχαράσσει ή αλλοιώνει τον δεσμευτικό προγραμματικό λόγο της. Είπε ότι θα μειώσει τον ΕΝΦΙΑ. Το έπραξε. Είπε ότι θα φέρει τις 120 δόσεις. Τις έφερε. Είχε αναγγείλει ότι θα καταργήσει το άσυλο. Ψήφισε τον σχετικό νόμο. Οσονούπω θα δώσει στο «χέρι» την προκαταβολή για το επίδομα θέρμανσης.
Μέλημά της, προφανώς, είναι να μην κάνει «κοιλιά» το κυβερνητικό έργο, πάντα σε απόλυτη ταύτιση με το προγραμματικό πλαίσιο. Επίκειται, λοιπόν, η κατάθεση του αναπτυξιακού, του φορολογικού και του ασφαλιστικού νομοσχεδίου και μάλιστα πριν εκπνεύσει το 2019.
Το ερώτημα, μετά ταύτα, είναι αν δικαιολογείται το «σπριντ» των πρώτων χιλιομέτρων ενός πολιτικού μαραθωνίου τετραετούς διάρκειας. Και ναι και όχι, είναι η απάντηση. Όχι, αν η κυβέρνηση έχει ως μονομερή βούλησή της την εξάντληση της τετραετίας. Ναι, όμως, αν θέλει πολύ νωρίτερα να «κάψει» την απλή αναλογική, με διπλές εξπρές εκλογές.
Και επειδή δεν αποκλείεται η δεύτερη εκδοχή, καλώς κάνει και «σπριντάρει» ο Μητσοτάκης. Ως εκ τούτου, το ερώτημα είναι αν ελλοχεύουν κίνδυνοι «λαχανιάσματος» ή εκτροπής, κατ’ ανάγκη, από τα υπεσχημένα.
Ασφαλώς και υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, αλλά σ’ ένα… κλατάρισμα πάντα υπάρχει το «αντίδοτο» του ανασχηματισμού. Στη δεύτερη πιθανολόγηση της εκτροπής, τούτο θα συμβεί εφόσον δεν αποκατασταθεί έγκαιρα η λειτουργική κανονικότητα του τραπεζικού συστήματος.
Ενώ αντλήσαμε τα 487 εκατ. ευρώ με αρνητικό επιτόκιο, εξακολουθούν να είναι κλειστές οι στρόφιγγες ή δανείζουν με υψηλά επιτόκια οι ελληνικές τράπεζες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ναρκοθετείται η εκπεφρασμένη βούληση της κυβέρνησης για αναπτυξιακή ανάταση, με τη συμβολή των εγχώριων ή νέων επιχειρήσεων, που δεν έχουν τη δυνατότητα να καταφύγουν σε διεθνή δανεισμό. Το θετικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το σχέδιο «Ηρακλής», ώστε να αποτινάξουν από πάνω τους οι τράπεζες τα «κόκκινα» δάνεια και, κατά συνέπεια, να μπορούν να δανείζουν λελογισμένα.
Συμπερασματικά, ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες που ενδεχομένως υπηρετούν την ανάγκη της πρόωρης κάλπης, η ταχύτητα της υλοποίησης των υπεσχημένων, σε συνάρτηση με την ομαλοποίηση της λειτουργικότητας των τραπεζών, είναι το δίποδο πάνω στο οποίο μπορεί να στερεωθεί η πεποίθηση ότι τούτη η κυβέρνηση νοιάζεται για την…τσέπη των πολλών και κάνει καθετί για να ανανεώνεται και να ανακουφίζεται συνεχώς.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
