Το νομοσχέδιο που εισήχθη στη Βουλή για την αυστηροποίηση και την επιτάχυνση των διαδικασιών παροχής ασύλου σηματοδοτεί την ακρίβεια με την οποία γίνεται ο διαχωρισμός των προσφύγων από τους (λαθρο)μετανάστες.
Ήταν αναγκαίο «να ξεχωρίσουν επιτέλους οι “ικέτες” ως ύψιστη πράξη ανθρωπισμού απ’ όσους δεν πληρούν τα χαρακτηριστικά του πρόσφυγα», όπως είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Μέχρι τώρα, ένα ασαφές νομικό πλαίσιο διευκόλυνε την ακαταστασία. Η Ελλάδα, εντελώς ανερμάτιστα, έχει υποδεχθεί τα τελευταία χρόνια δεκάδες χιλιάδες υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι παραμένουν εδώ χωρίς νόμιμη αιτία, δεν προστατεύονται επαρκώς και αφήνονται σε κυκλώματα που τους εκμεταλλεύονται, ενώ είναι εξαιρετικά δυσχερής η διαδικασία του εντοπισμού τους από τις Αρχές και κατά συνέπεια δεν επιστρέφονται στις χώρες καταγωγής τους.
Μια κατάσταση που έχει φθάσει στο απροχώρητο μπαίνει στις ράγες της κανονικότητας, παρά τις αιτιάσεις και τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και ιδίως της αξιωματικής, που σαν κυβέρνηση στοίβαζε τον κοσμάκη σε στρατόπεδα-γκέτο και εθελοτυφλούσε, αφήνοντας να οργιάζουν κυκλώματα, στα οποία μετείχαν ιδιώτες γιατροί και υπάλληλοι των υπηρεσιών ασύλου, έχοντας στήσει «βιομηχανία» για να βαπτίζουν άκριτα τους αιτούντες άσυλο ως «ευάλωτους λόγω μετατραυματικού στρες».
Το νομοσχέδιο έρχεται για να αντιμετωπισθεί το ζήτημα στις σωστές του διαστάσεις. Δεν θα υπεισέλθουμε στις λεπτομέρειές του. Σημασία έχουν η στόχευση και ο τρόπος που καλούνται οι υπηρεσίες να υλοποιήσουν τη φιλοσοφία του νέου νόμου. Και στόχευσή του είναι να ενισχυθούν τα δικαιώματα όσων δικαιούνται ανθρωπιστικής προστασίας –και μάλιστα αυτό να συμβεί με γρήγορο τρόπο– αλλά και από την άλλη πλευρά να επιστρέψουν στην Τουρκία όσοι δεν είναι πρόσφυγες.
Ως κοινωνία πρέπει να σταθούμε στον ανωτέρω διαχωρισμό, να κατανοήσουμε και να εμπεδώσουμε τη διαφορά ανάμεσα στον πρόσφυγα και τον απρόσκλητο λαθρομετανάστη, και ιδίως να αντιληφθούμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τις εμμονές της Αριστεράς να τους θεωρεί σχεδόν όλους πρόσφυγες.
Η Ευρώπη δεν συμμερίζεται την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πασιφανές ότι, για τη συντριπτική πλειοψηφία τους, έχει την άποψη πως πρόκειται για μετανάστες. Μετανάστες λοιπόν, για την Ευρώπη, ενώ στις εξίσωση μπαίνει και ο Ερντογάν, που έχει τέσσερα εκατομμύρια σε «αποθήκες» του επειδή καλοπληρώνεται, αλλά είναι κι ένας μοχλός πίεσης για να εξυπηρετεί τα σχέδιά του. Τι θέλουμε, λοιπόν, εμείς; Να βρισκόμαστε εσαεί μεταξύ σφύρας και άκμονος; Να γεμίσει η Ελλάδα από πράκτορες της ΜΙΤ και από τζιχαντιστές, που (θα) έρχονται στη χώρα μας καμουφλαρισμένοι σε πρόσφυγες;
Δεν είναι, συνεπώς, άκαρδο το νομοσχέδιο. Είναι ρεαλιστικό και συνάμα επιδεικνύεται η ανθρωπιστική ευαισθησία στον βαθμό που μπορούν να σηκώσουν το «βάρος» της η ελληνική Πολιτεία και η κοινωνία μας. Με την εφαρμογή του είναι βέβαιο ότι θα διορθωθούν δομικά σφάλματα του συστήματος παροχής ασύλου που εφάρμοσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Εξίσου, βέβαιο είναι ότι θα πάψει η χώρα μας να θεωρείται ξέφραγο αμπέλι…
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
