Ποιος εχέφρων δικαιούται να υποστηρίξει ότι στις σημερινές εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου επιθυμεί η κυβέρνηση να παίξει με τη φωτιά; Ουδείς.
Εκείνη ήταν που έδρασε έγκαιρα και εξάρθρωσε την «Επαναστατική Αυτοάμυνα». Κι ας μην ξεχνάμε το ανακουφιστικό σχόλιο του διευθυντή της Αντιτρομοκρατικής, Ελευθέριου Χαρδαλιά. «Ευτυχώς προλάβαμε», είπε.
Όντως πρόκαμαν οι Αρχές Ασφαλείας. Εξουδετέρωσαν μια τρομοκρατική οργάνωση που προετοίμαζε μεγάλα χτυπήματα. Αυτό τεκμαίρεται, φυσικά, από την πληθώρα των ευρημάτων. Από τα όπλα, τα πυρομαχικά και τις εκρηκτικές ύλες υψηλής αποτελεσματικότητας.
Το φρένο στους νέους, επίδοξους τρομοκράτες χρονικά γειτνιάζει με την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ενώ η εξάρθρωση της οργάνωσης ήλθε την περίοδο που καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο και η Αστυνομία «πάτησε πόδι» στα Εξάρχεια και ταυτόχρονα είναι εντεταλμένη να περιφρουρήσει την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων και να πατάξει κάθε ανομία εντός αυτών.
Τις τελευταίες μέρες, δυστυχώς, η ένταση κλιμακώνεται. Το «κοκτέιλ» είναι εκρηκτικό. Ωστόσο, είναι θεμιτή η βούληση της κυβέρνησης να διαμορφώνει όρους που θα διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Είναι πρόδηλο, ωστόσο, στην Ελλάδα ότι δεν θέλουμε να αποδεχθούμε πως πρέπει μέσα από έναν κοινό ορισμό να υπηρετούνται οι ελευθερίες όχι μόνο του ενός αλλά και του άλλου. Στα Πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου έχει δοθεί και εφαρμόζεται αυτή η απάντηση. Στη χώρα μας όχι.
Υπό λογικές συνθήκες, θα αρκούσε η ανωτέρω ομολογία για να βρει το πολιτικό σύστημα την κοινή συνισταμένη της απρόσκοπτης λειτουργίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. Κατ’ αυτή, συνεπώς, την έννοια, ιδίως στα δύο κόμματα εξουσίας, τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στα υπόλοιπα, πέφτει το βάρος της υπεύθυνης συμπεριφοράς, όσον αφορά στις εκδηλώσεις μνήμης για το Πολυτεχνείο.
Με τόσα προβλήματα να μας «ζώνουν», με εύθραυστη την κατάσταση στα δυτικά Βαλκάνια, με τον Τούρκο «τσαμπουκαλή» γείτονά μας να βρυχάται, με το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα να έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις, θα ήταν τραγικό και αυτοκτονικό αν προσθέταμε στα προβλήματά μας έναν ακόμη «Γρηγορόπουλο».
Ο κίνδυνος για κάτι τέτοιο είναι υπαρκτός και μέγας. Προκύπτει από το έδαφος που είναι ευεπίφορο σε προβοκάτσιες. Υπ’ αυτή την έννοια απαιτείται η επίδειξη πολιτικής υπευθυνότητας. Και τούτο δεν είναι μόνο κάτι που αφορά την κυβέρνηση. Εξίσου αφορά και την αντιπολίτευση. Η όποια αστοχία ή η όποια προβοκάτσια σήμερα, ανεξάρτητα από τον προσπορισμό κομματικού οφέλους, ανάλογα με τα συμβάντα, το βέβαιο είναι ότι μηδαμινή σημασία θα έχει μπροστά στο ενδεχόμενο ενός «θανάσιμου» τραύματος που θα συνιστά «ακρωτηριασμό» της Δημοκρατίας μας.
Ας το έχουν υπ’ όψιν τους όσοι δράσουν σήμερα, σκεπτόμενοι ότι οφείλουν να δράσουν με περίσκεψη, σύνεση και ωριμότητα χάριν της κοινωνικής γαλήνης…
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
