H πορνεία είναι ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα και ένα από αυτά τα οποία θεωρούνται ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Χιλιάδες γυναίκες την ασκούν -με ή χωρίς τη θέλησή τους-, παρέχοντας τις υπηρεσίες τους σε αμέτρητους άντρες κάθε βράδυ. Πλέον, τα πράγματα είναι δύσκολα σε αυτήν τη νέα εποχή που ζούμε, με την επιδημία να καραδοκεί. Και οι ιερόδουλες το γνωρίζουν καλά.
Γράφει ο Αντώνης Χρυσουλάκης
Ο κλάδος ήταν ένας από αυτούς που άργησε να επαναλειτουργήσει και, όταν έγινε αυτό, η επιτροπή των λοιμοξιωλόγων συνέταξε ένα σύνολο κανόνων το οποίο θα πρέπει να ακολουθείται κατά γράμμα από τον εκάστοτε οίκο ανοχής. Παρ’ όλα αυτά, εγείρονται ερωτήματα κατά πόσο οι οδηγίες αυτές μπορούν να εφαρμοστούν. Για να εξηγήσουμε τι εννοούμε, πρόκειται για τους εξής κανόνες:
• Διατήρηση ανοιχτών παραθύρων και θυρών για
είσοδο φρέσκου αέρα.
• Η παροχή υπηρεσιών να μην ξεπερνά τα 15 λεπτά ανά πελάτη.
• Κατά τη σεξουαλική επαφή, θα πρέπει να εφαρμόζονται σεξουαλικές στάσεις που εξασφαλίζουν
απόσταση και όχι πρόσωπο με πρόσωπο.
• Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας, πρέπει να
υπάρχει απόσταση τουλάχιστον ενός αντιβραχίου
μεταξύ των κεφαλών των δύο ατόμων.
• Συνιστάται η χρήση υφασμάτινης, μη ιατρικής
μάσκας, για όλες τις υπηρεσίες.
• Τήρηση πελατολογίου, όπου θα αναγράφονται
το μικρό όνομα και το τηλέφωνο επικοινωνίας, για
λόγους εχεμύθειας.
• Πληρωμή με κάρτα, αντί για μετρητά.
Κυριακή βράδυ, το «Π» βρέθηκε στους οίκους ανοχής του Μεταξουργείου. Άντρες σε παρέες ή μόνοι τους, κυρίως αλλοδαποί, διάβαιναν τις πόρτες, ψάχνοντας πληρωμένο έρωτα και μια πρόσκαιρη συντροφιά μερικών λεπτών. Μπήκαμε και εμείς μέσα για να δούμε τι ακριβώς γίνεται, πώς συμπεριφέρεται ο κόσμος και αν ακολουθεί τις υποδείξεις των ειδικών.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα ήταν ότι ελάχιστοι μέσα στους χώρους φορούσαν μάσκα ή τηρούσαν τα μέτρα και τις αποστάσεις ασφαλείας για την αποφυγή μετάδοσης του κορονοϊού. Δωμάτια με άντρες που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Αν και στους περισσότερους οίκους ανοχής υπήρχαν ταμπέλες που υπενθύμιζαν στους πελάτες να τηρούνται οι αποστάσεις ασφαλείας, αυτό δεν γινόταν. Ο ένας καθόταν δίπλα στον άλλον, περιμένοντας να ακούσουν «πόσο πάει» η μία φορά. Οι τιμές διέφεραν: άλλες φορές 10, άλλες 15 ευρώ, ανάλογα με το σπίτι. Οι πελάτες, αφού πλήρωναν το αντίτιμο, έμπαιναν μέσα στο δωμάτιο μαζί με την κοπέλα. Ο κορονοϊός μπορεί να είναι ακόμα γύρω μας, αλλά σε αυτήν τη γειτονιά της Αθήνας αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε ότι η πανδημία χτύπησε αλύπητα τον συγκεκριμένο κλάδο. Σύμφωνα με τη Χ.Γ., η οποία είναι υπεύθυνη σε έναν τέτοιον χώρο, η δουλειά μετά το άνοιγμα έχει πέσει πάρα πολύ και όλες οι εργαζόμενες κοπέλες βρίσκονται σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση. Όπως μας ανέφερε, οι κανόνες προστασίας έχουν θεσπιστεί είναι ανεφάρμοστοι και το μεγαλύτερο ποσοστό των πελατών δεν φορά μάσκα ούτε τηρεί τα υπόλοιπα μέτρα. Στη συνέχεια συμπλήρωσε: «Πώς γίνεται να δεχόμαστε πληρωμή με κάρτα, όταν 99,9% είναι παράνομα λόγω των απαρχαιωμένων νόμων; Δεν μπορούμε να βγάλουμε ΑΦΜ». Ακόμα κανένας δεν δέχεται να δώσει τα προσωπικά του στοιχεία στην υπεύθυνη, για το ενδεχόμενο κάποιας μελλοντικής ιχνηλάτησης, σε περίπτωση εμφάνισης κρούσματος. «Εννοείται πως ανησυχούμε τώρα, με τον κορωνοϊό. Παίζουμε τη ζωή μας κορόνα γράμματα. Αλλά τι να κάνουμε; Πρέπει να επιβιώσουμε», σημειώνει η Χ.Γ.
Τέλος, μας ρώτησε πώς είναι δυνατόν, λόγω της φύσης του επαγγέλματος, να μπορεί να υπάρξει απόσταση τουλάχιστον ενός αντιβραχίου. «Αυτοί που έφτιαξαν αυτούς τους κανόνες δεν έχουν καμία ιδέα πώς λειτουργούν τα σπίτια», μας είπε χαρακτηριστικά. Εάν λάβουμε υπόψη μας τις ιδιαιτερότητες αυτού του επαγγέλματος, μπορούμε να αντιληφθούμε πως, τελικά, μάλλον η Χ.Γ. δεν έχει άδικο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο το Σάββατο 8 Αυγούστου
