Η δημοκρατία στην Ελλάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικά ελλείμματα. Όχι επειδή θεσμοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς, ή επειδή μερικοί επιχειρούν να επιβάλλουν κάποιο άλλο καθεστώς, ή επειδή οι Χρυσαυγίτες την επιβουλεύονται.
Απειλείται επειδή κάποιες μειοψηφίες δεν έχουν εμπεδώσει τα ευεργετήματά της και με την ανοχή συμφερόντων, πολιτικών «χώρων», ανερμάτιστων κοινωνικών δομών και ξεχαρβαλωμένων εννοιών, είτε με πράξεις είτε με επικίνδυνους λαϊκισμούς και fake news, τρομοκρατούν τους πολίτες. Και απειλείται επειδή μία σιωπηλή πλειοψηφία αδυνατεί, για πολλούς και διάφορους λόγους, να απομονώσει τους λίγους και επικίνδυνους αυτούς «τρομοκράτες». Πολλαπλά και συνδυαζόμενα περιστατικά τις τελευταίες μέρες έρχονται να επιβεβαιώσουν τον πιο πάνω «κανόνα», μέσω φαινομένων που παρατηρήθηκαν κυρίως σε τρία πεδία.
Το ένα είναι αυτό της πανδημικής κρίσης. Με την εκρηκτική αύξηση των κρουσμάτων και την εκδήλωση της ανησυχίας των αρμοδίων, η κυβέρνηση έλαβε κάποια μέτρα. Μπορεί να υπήρξε καθυστέρηση, μπορεί να έπρεπε να έχει γίνει κάτι πιο νωρίς, πάντως βάσιμη είναι η εκτίμηση ότι οι αποφάσεις για το μερικό lockdown ελήφθησαν σε κρίσιμη και πιθανώς καθοριστική στιγμή.
Αμέσως, οι αντιδράσεις ανθρώπων με έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης πολλές. «Γιατί να κλείσει μόνο η εστίαση και τα θεάματα;», «Γιατί να μην επιβληθεί ολική απαγόρευση κυκλοφορίας;», «Γιατί δεν μας κλείνουν στα σπίτια μας όπως τον Μάρτιο;», ή «Όλα είναι φτιαχτά, μην τους ακούτε».
Ένα άλλο φαινόμενο έχει τη μοναδικότητά του. Αυτό της, φασιστικής επινόησης και εκτέλεσης, ομηρίας του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου μέσα στο γραφείο του.
Και μόνο το ότι στην Ελλάδα του 2020 εξακολουθεί να είναι δυνατόν για όποιον διανοείται κάτι τέτοιο να μπορεί και να το διαπράξει, ειδικώς σε έναν χώρο όπως το Πανεπιστήμιο, αποκαλύπτει πολλά. Για την Παιδεία, τη δημοκρατία, την πολιτική τάξη, την ακαδημαϊκή κοινότητα. Όσοι άκουσαν από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους πάλι τα γνωστά χλιαρά μασημένα λόγια, ξαναθυμήθηκαν τις δηλώσεις Γαβρόγλου μετά την αντίστοιχη επίθεση στον πρύτανη του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας το 2017, στις οποίες ανέφερε (ο πρύτανης) ότι θα πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του και να αναρωτηθεί γιατί επί των ημερών του το ΠΑΜΑΚ γίνεται στόχος αντιδημοκρατικών και βίαιων επιθέσεων. Αυτή η συλλογιστική βέβαια μαζί με τα στερεότυπα περί νεοφιλελευθερισμού, ευρω-ενωσιακής πολιτικής, δολοφονικού ΝΑΤΟ και εξευρωπαϊσμού των Πανεπιστημίων διάνθισαν άλλωστε την ανακοίνωση των δραστών της επίθεσης.
Kαι κάπως έτσι εξάλλου μάθαμε από διακινητές των fake news ότι ο Μητσοτάκης… τσιμεντώνει την Ακρόπολη! Δεν πα να διέψευδαν η υπουργός Πολιτισμού, ο πλέον αρμόδιος Μανώλης Κορρές και όλα τα μέλη του Εθνικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου; Τα τρολ συνέχιζαν ακάθεκτα, λέγοντας πως ο Κυριάκος, ανάμεσα στα άλλα, είναι πλέον και «ο τύπος που τσιμέντωσε την Ακρόπολη»… Είναι το τρίτο, εξίσου επικίνδυνο με τα δύο προηγούμενα, πεδίο, αυτό των fake news, που γνωρίζει επίσης ημέρες δόξας.
Κάπου εδώ όμως πρέπει να τελειώσουν τα… αστεία. Με ανάληψη της ευθύνης των αποφάσεων από εκείνους που οφείλουν να τις λάβουν. Τόσο στο πεδίο της πανδημίας, όσο και σε εκείνο της Παιδείας, ειδικά των πανεπιστημίων, αλλά ακόμη και στην άναρχη δημόσια συζήτηση μέσω κοινωνικών δικτύων και την παραγωγή fake news. Έστω και με καθυστέρηση, και έπειτα από το θλιβερό περιστατικό στην ΑΣΟΕΕ, η κυβέρνηση δείχνει επιτέλους αποφασισμένη να βάλει τέλος στο όργιο παρανομίας και ανομίας που επικρατεί επί δεκαετίες στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εντάξει, το έργο δεν θα είναι απλό, ούτε εύκολο, αλλά η παρούσα συγκυρία και, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, εξακολουθεί να γεννά ευκαιρίες. Για επώδυνες διαπιστώσεις, πολιτικές αποφάσεις και αντιμετώπιση στρεβλώσεων και άκυρων ιδεοληψιών.
Καιρός να τελειώνουμε και με αυτές τις επικίνδυνες μειοψηφίες, με αυτόν τον ιδιότυπο φασισμό, ενδεδυμένο με δήθεν ιδεολογικό μανδύα.
του Φώτη Σούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
