Το ημερολόγιο έγραφε 3 Απριλίου 2008 όταν ο Κώστας Καραμανλής, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, ξεκαθάρισε ότι δεν επρόκειτο να δεχθεί την παραμικρή κουβέντα για το θέμα των Σκοπίων σ’ εκείνη τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι και ότι, όσο υπήρχε στη μέση το όνομα «Μακεδονία», η Ελλάδα δεν πρόκειται να κάνει πίσω και να δεχθεί την είσοδο του κρατιδίου στην Ατλαντική Συμμαχία.
Η κυβέρνηση Καραμανλή διαμόρφωσε και στήριξε πλήρως την εθνική στρατηγική που όλα τα επόμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα, υπάρχει. Η χαλύβδινη εθνική στάση εκείνης της κυβέρνησης ανέτρεψε τη θετική εισήγηση των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ των Σκοπίων, έστω και αν της στέρησε πολύ πρόωρα την εξουσία, δεδομένου πως είναι απολύτως βέβαιο πλέον ότι ο Καραμανλής «πλήρωσε» εκείνο το «όχι» στο Βουκουρέστι.
Έτσι, διαμορφώθηκε ένα «βαρύ» ιστορικό προηγούμενο. Που ισχύει μέχρι τώρα. Ή μήπως όχι; Εάν δεν έχει αλλάξει, τότε γιατί πολλοί δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες φάνηκαν να… πέφτουν από τα σύννεφα ακούγοντας τον Πάνο Καμμένο να αναφέρεται σε αυτή την εθνική θέση και ότι τυχόν αλλαγή της προϋποθέτει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών; Ακατανόητες είναι οι επιπόλαιες δηλώσεις κάποιων δήθεν μεγαλοσχημόνων και «σοβαρών»… Όπως ακατανόητη είναι και η στάση της κυβέρνησης. «Ήξεις, αφήξεις».
Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι μπλεγμένος στις… συνιστώσες του και ο πρωθυπουργός δεν ξεκαθαρίζει την κατάσταση. Ακατανόητη και η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της σημερινής ΝΔ, που πραγματικά, μοιάζει να μην έχει καμία σχέση με το κόμμα που στήριζε την κυβέρνηση Καραμανλή. Ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλάει για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, δηλαδή καμία σχέση με την εθνική θέση, όπως εκφράστηκε και τότε, το 1992 στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και με πρωθυπουργό τον αείμνηστο πατέρα του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Μία από τα ίδια και για τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και τη Φώφη Γεννηματά. Και τα άλλα κόμματα… Τελικά, αν το καλοσκεφθεί κανείς, ξεκάθαρο «όχι» στο όνομα «Μακεδονία» δεσμεύτηκαν ότι θα ψηφίσουνε ελάχιστοι από τους βουλευτές. Όμως, πρέπει να παραδεχτούμε πως κάθε «όχι» και κάθε «ναι» κρίνεται στην ώρα του και στην ιστορική συνθήκη που εντάσσεται.
Η ουσιαστική ερώτηση που πρέπει να γίνει λοιπόν, είναι: Έχουν αλλάξει οι συνθήκες για να αλλάξει η εθνική θέση; Τα εθνικά μας συμφέροντα είναι διαφορετικά από ό,τι το 2008: Και εάν τελικά αλλάξει η εθνική θέση, ποια θα είναι η νέα; Ποιος θα την αποφασίσει, θα τη δικαιολογήσει, θα την επικυρώσει και θα την εφαρμόσει; Έτσι και αλλιώς, δεν είναι απολύτως αναγκαία η σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επικύρωση της όποιας απόφασής του από τη Βουλή και τον λαό;
Το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων είναι πολύ σοβαρό, απαιτεί σοβαρούς και λεπτούς χειρισμούς, χρειάζεται αποφασισμένες ηγεσίες. Και σε κάθε περίπτωση, δεν προσφέρεται για επιπόλαιες κουβέντες και συζητήσεις μικροκομματικής εκμετάλλευσης. Ο πολιτικός κόσμος απαιτείται να δείξει τουλάχιστον σοβαρότητα.
Και να μην επιτρέψει την κλοπή του ελληνικότατου ονόματος «Μακεδονία».
Άρθρο του Νίκου Νικολόπουλου
Ανεξάρτητου βουλευτή, προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 13/1
