Άρθρο του Κυριάκου Βελόπουλου*
Στις 18 Δεκεμβρίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκίνησε να μιλά για την παραγωγή πλούτου. «Στόχος της ΝΔ», έλεγε, «είναι η στήριξη της παραγωγής πλούτου από ιδιωτικές επενδύσεις, για να μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα από τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει μπει τα τελευταία χρόνια» (πηγή iefimerida).
Ο Αλέξης Τσίπρας στις 29 Ιουνίου, στο Συνέδριο του Economist, έλεγε πως (η Ελλάδα) «βασίζεται πια σε ένα σύγχρονο εξωστρεφές παραγωγικό πρότυπο, εγγυάται την ομαλή λειτουργία των θεσμών και προωθεί ένα δικαιότερο μοντέλο ανάπτυξης, που στοχεύει στην παραγωγή πλούτου αλλά και στη δίκαιη κατανομή του».
Η Φώφη Γεννηματά, από το βήμα του πρόσφατου Συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, έλεγε πως «στην καρδιά της αναπτυξιακής στρατηγικής (μας), βρίσκεται ασφαλώς η παραγωγή πλούτου, οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργεί και η δίκαιη κατανομή του κόστους και των ωφελειών στο κοινωνικό σύνολο. Σήμερα, απαιτείται αναστροφή του αναπτυξιακού μοντέλου και κινητοποίηση κάθε παραγωγικής και δημιουργικής δύναμης». Φυσικά εμείς, στην Ελληνική Λύση, χαιρόμαστε που, επιτέλους, το πολιτικό σύστημα κατανόησε την αλήθεια, ωστόσο δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε δύο σημεία.
Το πρώτο είναι πως καλή η αντιγραφή των θέσεων και των συνθημάτων μας, αλλά όσο καλή κι αν είναι η αντιγραφή, σαν το πρωτότυπο δεν είναι. Το λέμε αυτό, διότι από τη στιγμή που ξεκίνησε η καταγραφή του προγράμματος της Ελληνικής Λύσης, αφιερώσαμε πολύ χρόνο και πολύ κόπο στο να βρούμε πώς θα έρθει η παραγωγή πλούτου. Χωρίς τη λύση αυτού του προ- βλήματος, τότε απλώς μένουμε στη συνθηματολογία, άνευ αντικρίσματος.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το πρόγραμμά μας μιλά για ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα μέσω των εναλλακτικών καλλιεργειών, της ποιοτικής αναβάθμισης της υφιστάμενης παραγωγής μέσω της τυποποίησης των προϊόντων, την ανάπτυξη πατεντών που οδηγούν σε βιομηχανική παραγωγή, χωρίς όμως να παραβλέπουμε τον τουρισμό (θρησκευτικό, πολιτιστικό κ.λπ.), αλλά και τον ρόλο του κράτους, ως επενδυτή και όχι ως εμποδίου. Ενός κράτους που θα αξιοποιεί τη δημόσια περιουσία και με στοχευμένες κινήσεις θα παράγει κέρδη, δηλαδή πλούτο. Ενός κράτους το οποίο θα πατάσσει τη φοροδιαφυγή και το παρεμπόριο. Που θα επιτρέπει στον ιδιώτη να δημιουργήσει και δεν θα είναι εμπόδιο σε αυτόν. Το πρώτο σημείο, όμως, οδηγεί στο δεύτερο σημείο. Απορούμε πώς τα ίδια κόμματα, που κατέστρεψαν την παραγωγή πλούτου, θα τη δημιουργήσουν.
Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ) και Νέα Δημοκρατία, από το 1974 και μετά, μπήκαν σε έναν ανταγωνισμό για το ποιος θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο μαρασμό τη χώρα. Κρατισμός χωρίς όριο, που έπνιξε την ιδιωτική πρωτοβουλία, είτε μιλάμε για παραγωγούς είτε για επιχειρηματίες. Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, στα δύο χρόνια διακυβέρνησης, δεν πήγε πίσω. Οι συνεχείς καθυστερήσεις στο κλείσιμο των αξιολογήσεων, που μόνο πιο επώδυνα μέτρα φέρνουν, και η νέα καταστροφή των τραπεζών, μέσω των capital controls, μόνο αντικίνητρο για την παραγωγή μπορούν να χαρακτηριστούν.
Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα πτώχευσε την Ελλάδα. Έχει τώρα το πολιτικό θράσος να ζητά να τη σώσει. Όχι με πρωτοτυπία, όχι με πρόγραμμα, αλλά απλούστατα με κοροϊδία. Παίρνουν τη δουλειά της Ελληνικής Λύσης και την παρουσιάζουν ως δική τους. Μόνο που επειδή δεν έχουν δουλέψει για αυτό το πρόγραμμα, δεν το κατανοούν και απλώς το κάνουν σύνθημα. Εμείς λεγόμαστε Ελληνική Λύση, διότι έχουμε τη λύση. Είμαστε το πρωτότυπο και όχι το κακέκτυπο.
* Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε στις 8/07/2017
