Δίνει τη λαβή ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης να είναι μακρά –και σε κάποιες κρίσιμες περιπτώσεις στενάχωρη– η δημόσια συζήτηση για τη στελέχωση των ψηφοδελτίων του κόμματος εν όψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών.
Ουδείς αντιλέγει ότι η ΝΔ του νέου αρχηγού της οφείλει να υπηρετήσει την ανανέωση και να δώσει φρέσκο ανθρωπογεωγραφικό στίγμα, που να είναι ελκυστικό για να επιδοκιμασθεί στις κάλπες.
Προ ημερών, στη σύσκεψη των τομεαρχών της ΝΔ, ο πρόεδρός της σήμανε γενικό προσκλητήριο. Ευλόγως έπραξε κάτι τέτοιο, καθώς πλησιάζει η ώρα των εκλογών, ωστόσο η προτροπή του ήταν καλυμμένη από ένα πέπλο ασάφειας, γιατί έλειψαν οι εξειδικεύσεις. Οφείλει, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης να κάνει πάνω στο τραπέζι τους λογαριασμούς του με το εκλογικό σώμα, αν θέλει να γίνουν πιστευτές οι προθέσεις του. Ένας λόγος παραπάνω είναι το γεγονός ότι αυτή η καθοριστική διαδικασία της στελέχωσης των ψηφοδελτίων δεν έχει τύχει «εύηχης» υποδοχής.
Είναι, αν μη τι άλλο, αλλόκοτο να επιλέγεται πρώτος-πρώτος ο Νικήτας Παπαντωνίου, γιος του γνωστού Γιάννου που έχει σοβαρά «τραβήγματα» με τη Δικαιοσύνη, και να κόβεται ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης ή ο γιος του Τραγάκη, έστω κι αν ατυχώς και άνευ έγκρισης βιάσθηκε να αναγγείλει την επιθυμία του να είναι υποψήφιος βουλευτής.
Προβλέπεται ότι η καθαρότητα του προσκλητηρίου θα αναχθεί σε μείζον ζήτημα τον επόμενο καιρό. Φρονούμε ότι αυτές οι προσκλήσεις θα έχουν «αναιμικό» χαρακτήρα, αν έστω κάποιες απ’ όλες δεν προσωποποιηθούν.
Ο κόσμος της παράταξης κατανοεί την ανάγκη ενός κεντροδεξιού συναγερμού, ωστόσο δεν αφήνει –για παράδειγμα– έδαφος για ανταποκρίσεις και προσχωρήσεις «λαδωμένων ποντικών» της Σημιτοκρατίας. Και κάτι τέτοιο δεν έχει ξεκαθαρισθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Να πάνε στη ΝΔ, δεν λέει κανείς το αντίθετο, αλλά εδώ διαφαίνεται ότι κάποιοι θα μπουν και στο «ιερό» της!
Ήδη κάτι τέτοιο έχει συμβεί με το «άλτερέγκο» της Άννας Διαμαντοπούλου, που τοποθετήθηκε στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Καραμανλής»!Κι ενώ αυτή η τάση είναι ευδιάκριτη, την ίδια στιγμή είναι «κρύα» η στάση της ηγεσίας της ΝΔ απέναντι στους εκφραστές της αυθεντικότητας της παράταξης κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τα στελέχη που αποτελούν το διαχρονικό και στέρεο «καραμανλικό» υπόβαθρό της (ιστορικά στελέχη, «λοχαγοί» κ.ά.). Τόσο, που δεν θα εκπλαγούμε αν πολλοί βρεθούν εκτός ψηφοδελτίων.
Εκ του άλλου, ζήτημα τίθεται και για τον τρόπο που τελικά θα επιλεγούν οι υποψήφιοι βουλευτές. Από τον πρώτο καιρό της εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, είχε αναγγελθεί ότι θα επιβληθεί η «αξιοκρατία των βιογραφικών». Και πράγματι, κατά χιλιάδες νέες και νέοι, κατά βάση, φιλόδοξοι «Νεοδημοκράτες» ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση.
Σήμερα πλανάται η εντύπωση ότι οι υποψηφιότητες περνάνε από μια παραθεσμική και παρακομματική «κρησάρα». Από έναν υπόδικο για σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκων, από στενούς συγγενείς του αρχηγού και από τον πρώην γραμματέα της ΚΝΕ Τάκη Θεοδωρικάκο!
Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, θα φανεί στις επιλογές. Δεν είμαστε, πάντως, και τόσο αισιόδοξοι ότι θα διαψευσθούμε, γιατί είναι αρκετά και αρκούντως σοβαρά τα «σημάδια», που καταδεικνύουν ότι η ΝΔ του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή, έτσι όπως την έχουμε γνωρίσει, έχει χάσει την ψυχή της και την αξιακή πυξίδα της. Σε βαθμό που να προτιμώνται αριστεροί καλεσμένοι σε μια μελλοντική κυβέρνησή της κι ας μην ορκίζονται στο Ευαγγέλιο! Έρχεται η ώρα του Γρηγόρη Ψαριανού και «τρώει πόρτα», λόγου χάριν, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης.
Τέλος, ξεχωριστό κεφάλαιο των υποψηφιοτήτων είναι οι γόνοι, τα «τζάκια», οι φορείς νεοποτισμού και οι υποψήφιοι ελέω πατρός, μητρός, παππού και ολόκληρων γενεών. Ασφαλώς δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Υπάρχουν πολιτικοί δεύτερης ή τρίτης γενιάς που απεδείχθησαν καλύτεροι των προγόνων τους. Κι ούτε ένας αποκλεισμός τους έχει δημοκρατική κάλυψη. Όμως, υπάρχει και μια απόσταση ανάμεσα στην αναγγελία ότι η οικογενειοκρατία θα παταχθεί και στη σημερινή πραγματικότητα. Ήδη 13 «Νεοδημοκράτες» γόνοι βρίσκονται στην παρούσα Βουλή. Και άλλοι 20 τουλάχιστον περιμένουν στον προθάλαμο. Μ’ άλλα λόγια, ενοχλεί κάθε φορά τέτοιον καιρό, που καταρτίζονται τα ψηφοδέλτια,η προκλητική προτεραιότητα…
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Παρασκήνιο»
