Δεν είναι κακό μια κυβέρνηση να πανηγυρίζει όταν πετυχαίνει κάποιον μεγάλο στόχο, όταν με μια πρωτοβουλία της προχωράει τη χώρα μπροστά.
Τι συμβαίνει όμως όταν έχεις να κάνεις με μια κυβέρνηση που την έχουν τρελάνει στη σφαλιάρα, και με τη σειρά της αυτή εμάς, για τρεισήμισι ολόκληρα χρόνια; Τι συμβαίνει όταν, ενώ τα μέτρα ψηφίζονται σαν με ριπή πολυβόλου, αυτή προετοιμάζει φιέστα γιατί «κατόρθωσε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια»; Όταν στελέχη της μιλάνε για τη μετά τις 21 Αυγούστου περίοδο, σαν να πρόκειται για τη Δευτέρα Παρουσία, και παίζουν με την αγωνία εκατοντάδων συνταξιούχων που η σύνταξή τους έχουν ψηφίσει –δύο φορές μάλιστα– να μειωθεί μέχρι και 20% από την 1η Ιανουαρίου 2018;
Αν δεν είναι ψυχοπαθολογική εξάρτηση από το διαρκές ψέμα και την κοροϊδία του λαού, είναι σύμπτωμα κρίσης πανικού από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν συντριβή. Μπορεί, βεβαία, να είναι και τα δύο.
Πώς μπορεί να μιλάει μια κυβέρνηση, όταν έφαγε το καψόνι της ζωής της και της έκοψαν δόση 15 δισ. ευρώ για μόλις 28 εκατ. ευρώ, επειδή προχώρησε μονομερώς; Πώς μπορεί και μιλάει για ολιγόμηνη αναβολή (προσοχή, όχι ακύρωση) της μείωσης των συντάξεων, μέτρο ύψους 1,8 εκατ. ευρώ; Πού θα βρει τέτοιου ύψους ισοδύναμα; Πού είναι η «καθαρή έξοδος», όταν τρώει προληπτικώς τέτοιες σφαλιάρες;
Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση ήταν η πιο μνημονιακή από τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Ψήφισε ένα τρίτο μνημόνιο που στις αρχές του 2015 ήταν αχρείαστο. Ψήφισε 450 προαπαιτούμενα σε αυτό το αριστερό μνημόνιο, πέτυχε υπέρβαση 4 δισ. ευρώ στο πλεόνασμα του 2017, λιώνοντας τους πάντες και υπονομεύοντας την ανάπτυξη. Ψήφισε το Υπερταμείο για 100 χρόνια, μέτρο που καμία άλλη μνημονιακή κυβέρνηση δεν είχε δεχτεί, και επιτόκια μέχρι το 2060. Επιπλέον ψήφισε μέτρα ύψους 5,1 δισ. ευρώ μέχρι και το 2022, ανάμεσά τους η μείωση των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου, από 8.636 ευρώ, στα 5.681 ευρώ για το 2020.
Σε μια τέτοια κατάσταση, καμία κυβέρνηση δεν θα είχε το σθένος να πανηγυρίσει, παρά μόνο για να παραπλανήσει και να κάνει ίσως κάποιους λίγους υπερήφανους για τα επιτεύγματα της αριστερής διακυβέρνησης, μήπως και συγκρατηθεί κανένα ψηφαλάκι. Το μνημόνιο όμως είναι εδώ και το Eurogroup έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα για όσους μιλούσαν για «ευελιξία». Και όταν λήξει το τρίτο, θα ισχύει το τέταρτο και μετά το διαρκές μνημόνιο (πείτε το όπως θέλετε) με εποπτεία μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του δανείου, άπιαστα επιτόκια μέχρι το 2060 και μην ξεχνάτε και το Υπερταμείο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που έχει μπροστά της η χώρα.
Η κυβέρνηση αυτή δεν φόρτωσε μόνο τη χώρα με ένα τρίτο μνημόνιο, την οικονομία με μια ζημιά 100 δισ. ευρώ, με ανυπόφορη φτωχοποίηση και αποκρουστικό περιβάλλον για ανάπτυξη. Υπονόμευσε την πορεία και της επόμενης κυβέρνησης, δημιουργώντας όρους παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας και παρακμής συνολικά της χώρας. Γιατί η σκληρή πραγματικότητα ολοκληρώνεται και με άλλα δεδομένα που κάνουν τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη και μια σοβαρή κυβέρνηση έπρεπε να απευθυνθεί στους πολίτες με τη γλώσσα της αλήθειας (τι ζητάω και εγώ τώρα) για τον δρόμο που έχουμε να διανύσουμε.
Η χώρα έχει τον βραχνά ενός υψηλότατου δημόσιου χρέους. Πάνω από 3 εκατ. πολίτες χρωστάνε στην Εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία. Οι στόχοι για τους ρυθμούς ανάπτυξης σε συνδυασμό με τα πλεονάσματα οδηγούν σε αδιέξοδο. Τα ευρωπαϊκά όργανα αναμένουν ότι η ανάπτυξη θα φτάσει κατά μέσο όρο 3% μέχρι το 2022 και 1% μετά το 2060, σε συνδυασμό με ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μέχρι το 2022 και 2,2 % στη συνέχεια.
Η επίτευξη αυτών των στόχων μοιάζει με τον τετραγωνισμό του κύκλου και δεν έχει συμβεί ποτέ και σε καμία χώρα, Ας σκεφτούμε ότι η Ιταλία «τρέχει» με πλεονάσματα 2% για 25 χρόνια με μέση ανάπτυξη από το 1992, 0,7%. Η περιοριστική πολιτική θα συνεχιστεί με πρώτο θύμα την κατανάλωση, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών εξακολουθεί να είναι σχεδόν 25% μικρότερο από τα προ κρίσης επίπεδα. Ταυτόχρονα έχουμε γήρανση του πληθυσμού, αδύναμη παραγωγικότητα, την τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ στην ανταγωνιστικότητα, υψηλή ανεργία, αδύναμες τράπεζες, με το «βουνό» των μη εξυπηρετούμενων δανείων (πάνω από το 40% ) να περιορίζει την ικανότητά τους να τονώσουν τη ανάπτυξη και να αντέξουν μια νέα κρίση.
Σκεφτείτε όλα αυτά και από την άλλη αναλογιστείτε ότι η κυβέρνηση πανηγυρίζει και ετοιμάζει φιέστες για τα τέλη του Αυγούστου. Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα σας με τι έχουμε να κάνουμε…
του Ζαχαρία Ζούπη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
