Η σημερινή κυβέρνηση, πέραν των όποιων λαθών έκανε, είτε από απειρία είτε λόγω ιδεοληψιών, βρέθηκε πολλές φορές με την πλάτη στον τοίχο. Κλήθηκε να διαχειριστεί μια άσχημη κατάσταση, με λεπτές ισορροπίες και πολλές μεταβλητές.
Το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον στην Ευρώπη –και όχι μόνο– δεν ευνόησε την Ελλάδα και η κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει τις ραγδαίες μεταβολές σε πρόσωπα και καταστάσεις. Το ίδιο καλείται να κάνει και τώρα, με την Ευρώπη σε διαρκή αναβρασμό και τις ΗΠΑ του Τραμπ να αποτελούν τον απρόβλεπτο παράγοντα για το παγκόσμιο οικονομικό και γεωπολιτικό σύστημα.
Σε μια τέτοια φάση που βρισκόμαστε σήμερα, θα ανέμενε κάποιος περισσότερη σοβαρότητα από τους κυβερνώντες αλλά και από το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας.
Στην παρούσα χρονική στιγμή, με την αγορά να αγωνιά, τους επιχειρηματίες να τρέμουν για μια νέα κρίση και τους τραπεζίτες να φοβούνται ότι θα ξαναβρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, πρέπει να υπάρξουν σύνεση και σωστές αποφάσεις. Δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη εξαιτίας προσωπικών στρατηγικών ή επειδή κάποιοι θέλουν να το παίξουν επαναστάτες χωρίς αιτία.
Ναι, η κυβέρνηση κυβερνά και είναι αυτή που πρέπει να πάρει τις αποφάσεις οι οποίες θα οδηγήσουν τη χώρα σε άλλο επίπεδο. Χωρίς άλλες καθυστερήσεις, οφείλει να κλείσει την αξιολόγηση, να εφαρμόσει όλα όσα έχει υπογράψει και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις και στη σύνταξη ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης.
Δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι, δεν υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια για πειραματισμούς και για επιστροφή στο εφιαλτικό 2015. Και προς αυτήν την κατεύθυνση τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου, οφείλουν να συμπορευτούν. Όλα τα άλλα έπονται. Τώρα που όλοι συμφωνούν πως δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος, μια αξιολόγηση που έπρεπε να κλείσει πριν από έναν χρόνο δεν μπορεί να θέτει σε ομηρεία το σύνολο της οικονομίας. Παρότι, όμως, υπάρχει αυτή η διάθεση για να ξεμπλοκάρει η διαδικασία τις τελευταίες ημέρες, δυστυχώς τα κόμματα δείχνουν να ρέπουν προς τις «λασπομαχίες», προκαλώντας μεγάλη ζημιά στη χώρα. Αλλά δεν μπορούν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση να ασχολούνται με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και όχι με το πώς θα προωθηθούν οι ελληνικές θέσεις.
Η παραπολιτική μπορεί να είναι θελκτική, να κάνει νούμερα στα τηλεπαράθυρα και να ιντριγκάρει το φιλοθεάμον κοινό. Όμως, δεν προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο εθνικό ζήτημα: την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την ξένη επιτροπεία.
Είναι καιρός να κατασιγάσουν τα πάθη και να μπει η Ελλάδα σε μια τροχιά ανασυγκρότησης, αφού πρώτα αποκτήσει πολιτική ηρεμία, για τη χάραξη ενός εθνικού σχεδίου, και όχι να ονειρεύονται εκλογές. Αν χαθεί ακόμη μία ευκαιρία, που είναι και η τελευταία, τότε οι ευθύνες θα βαρύνουν το πολιτικό προσωπικό, το οποίο δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων. Το θετικό, πάντως, είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει καταλήξει σε αυτό που θέλει να κάνει. Και αυτό δεν έχει καμιά σχέση με πρόωρες εκλογές. Αντίθετα, θέλει να κλείσει η αξιολόγηση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και να παραμείνει στην κυβερνητική καρέκλα όσο το δυνατόν περισσότερο.
Αυτό δείχνουν όλες οι κινήσεις του και καλά θα κάνει η αντιπολίτευση –ιδίως η ΝΔ– να πάψει να φαντασιώνεται εκλογές και ταχεία επιστροφή της στην κυβέρνηση. Άλλωστε, αν γίνει έτσι, η κατάσταση που θα παραλάβει μπορεί να είναι μη αναστρέψιμη. Το δείχνουν όσα έγιναν –και δεν έπρεπε– το 2014. Τότε που η χώρα είχε ισορροπήσει δημοσιονομικά, είχε μερικώς κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών και άρχιζε η δειλή ανάπτυξη. Η τότε αντιπολίτευση όμως (και σήμερα κυβέρνηση) προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και η χώρα προσέφυγε σε πρόωρες εκλογές. Ο ελληνικός λαός, θυμωμένος, επέλεξε αλλαγή ρότας. Ακολούθησαν οι ερασιτεχνισμοί και οι περιπέτειες της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο λογαριασμός μεγάλωσε και τον πληρώνουμε όλοι μας τώρα, έχοντας την αίσθηση της απόλυτης ασφυξίας. Αλίμονο, όμως, αν επαναληφθεί το ίδιο λάθος σήμερα.
Αν επαναληφθούν τα τότε λάθη και ιδίως το εφιαλτικό πρώτο εξάμηνο του 2015, καήκαμε, κατά πώς θα έλεγε και ο Τσακαλώτος. Και το έλεγε για τον περσινό Μάιο – Ιούνιο. Φαντασθείτε πόσο θα καούμε, αν φτάσουμε στον φετινό.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 11/2
