Ο δόκτορ φιλοσοφίας και καθηγητής, Γιούρι Σερντιούκοφ, ανέπτυξε μια νέα θεωρία για την υποκειμενική πραγματικότητα του κλινικού θανάτου που προκύπτει από την ανάλυση των φυσιολογικών και ψυχολογικών διεργασιών.
Ο ρώσος καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κάμπαροφσκ, DVGUPS, Γιούρι Σερντιούκοφ, αποκάλυψε με επιστημονικούς όρους την εμπειρία ενός ατόμου κατά τη διάρκεια του λεγόμενου κλινικού θανάτου, στη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου για την Νευροψυχολογία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας MGU, σύμφωνα με το πρακτορείο RIA Novosti.
Σε αντίθεση με τις μαρτυρίες των ασθενών που επέζησαν από αυτήν την ειδική κατάσταση σχετικά με την «κόλαση» ή τον «παράδεισο», σχετικά με την περιγραφή του σχηματισμού της υποκειμενικής πραγματικότητας του κλινικού θανάτου, ο Σερντιούκοφ είναι σίγουρος ότι οι εικόνες αυτές μπορούν να εξηγηθούν χωρίς κάποιος να καταφύγει στον μυστικισμό. Απλώς είναι απαραίτητο να εξηγηθεί με βάση την ανάλυση των φυσιολογικών και ψυχολογικών διεργασιών που συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα.
Κατά τη διάρκεια του κλινικού θανάτου, παρά την απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα, την αναστολή της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος, ο εγκέφαλος παραμένει ζωντανός για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Πεθαίνει σταδιακά, αρχίζοντας με τους νευρώνες στον φλοιό των εγκεφαλικών ημισφαιρίων και τελειώνει με τους πυρήνες των δομών. Ουδείς μπορεί να υπολογίσει και να πει με βεβαιότητα πόσο καιρό θα πάρει αυτή η διαδικασία, διότι η ηλεκτρική δραστηριότητα το εγκεφάλου, μειώνεται κατά τη διάρκεια του κλινικού θανάτου σε τέτοιο σημείο πέρα από τα όρια της ευαισθησίας των σύγχρονων συσκευών.
Τί συμβαίνει στον εγκέφαλο;
Σε περιπτώσεις κλινικού θανάτου ή κώματος, σύμφωνα με Σερντιούκοφ, ένα άτομο χάνει την ικανότητα της ομιλίας και της λογικής σκέψης και το μυαλό διαλύεται. Έτσι η υποκειμενική πραγματικότητα του εγκεφάλου αυτού του κάθε ατόμου γίνεται ένας χείμαρρος ονειρικής εμπειρίας (όπως στον ύπνο), η οποία δημιουργείται από την αυθόρμητη δραστηριότητα του εγκεφάλου.
Το περιεχόμενο αυτών των χειμάρρων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, που περιλαμβάνουν: τη ζωή κατά την ενδομήτρια περίοδο, όταν διαμορφώνεται η αντίληψη των ήχων, η έμφυτη ψυχική δομή της προσωπικότητας ενός ατόμου, η ενεργοποίηση ορισμένων γενετικών δομών στην κατάσταση στρες του κλινικού θανάτου.
Ωστόσο, ο Σερντιούκοφ λέει ότι είναι δυνατόν ο καθένας να ρυθμίσει το περιεχόμενο αυτών των επιθανάτιων εμπειριών. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο καθένας μας να έχει μια αισιόδοξη αντίληψη του κόσμου και της ζωής και να δημιουργεί μια σύνθετη σταθερά που θα καθορίζει τις νευρικές δομές του εγκεφάλου και θα είναι σε θέση να αντέξει την διαδικασία της αποσύνθεσης στην κατάσταση του κλινικού θανάτου με θετικές εντυπώσεις.
Με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος θα είναι σε θέση να αναπαράγει τις χαρούμενες και ευχάριστες εμπειρίες (ό, τι οι ασθενείς ερμηνεύουν ως παράδεισο) και όχι σκοτεινές και μουντές εικόνες (ό,τι οι ασθενείς αντιλαμβάνονται ως κόλαση).
