Διανύει ήδη τον πέμπτο μήνα της θητείας της η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Kαι αν θα μπορούσε να εξαγάγει κανείς ένα πρώτο συμπέρασμα από αυτούς τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης στη μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχή, είναι όχι το πόσο καλή είναι αυτή η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά ότι, αν μη τι άλλο, ασχολείται με αυτό το οποίο της ανατέθηκε από τους πολίτες: Δηλαδή να κυβερνά. Ούτε να κυνηγά μάγισσες, ούτε να διχάζει, ούτε να ξεχειλώνει διάφορες πολιτικές θεωρίες.
Το μέχρι τώρα παραγόμενο από αυτήν έργο εντυπωσιακό. Ανέλαβε πρωτοβουλίες, πήρε μέτρα, έθεσε τις βάσεις για την επίλυση χρονιζόντων προβλημάτων στους τομείς της ασφάλειας και της μετανάστευσης, προώθησε αλλαγές και έθεσε φιλόδοξους μεταρρυθμιστικούς στόχους για ολόκληρη την τετραετία. Γενικώς, αναγέννησε τις προσδοκίες, βελτίωσε το κλίμα στην οικονομία και την ατμόσφαιρα στην κοινωνία, και μαζί επέτρεψε στον πρωθυπουργό να κινηθεί με μεγαλύτερη άνεση στο εξωτερικό και να διεκδικήσει καλύτερη στάση από τους Ευρωπαίους εταίρους και τους ηγέτες τρίτων χωρών, όπως η Κίνα, που πλέον βλέπουν την Ελλάδα με άλλο μάτι.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, με τις μέχρι τώρα πρωτοβουλίες που ανέπτυξε, κερδίζει τη συγκατάθεση των πολιτών και πιστεύει ακράδαντα ότι το εξελισσόμενο σχέδιό του για ανάπτυξη της οικονομίας και ανασυγκρότηση της χώρας θα του επιτρέψει να ενισχύσει έτι περαιτέρω τη θέση του.
Στο ίδιο διάστημα, η αξιωματική αντιπολίτευση δείχνει ότι θα συνεχίσει να διακρίνεται σε ένα και μόνο πεδίο: την πολιτική «αερολογία», αλλά και τη συνεχή προσπάθεια να καλλιεργεί εντάσεις και συγκρούσεις. Εξακολουθεί να ασκείται σε έναν απαρχαιωμένο πολιτικό λόγο, δίχως αναφορά στην εποχή, δίχως δυνατότητα προσαρμογής στις νέες συνθήκες, δίχως εντέλει κοινό στο οποίο να απευθύνεται και να έχει να του πει κάτι, εκτός από αντιδεξιά ρητορική και μπόλικο λαϊκισμό.
Αυτά όμως συνθέτουν μία εικόνα θλιβερή και καθιστούν όλες τις συζητήσεις περί πολιτικού μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη πιο προσχηματικές. O κ. Τσίπρας πιστεύει βέβαια ότι με το 31,5% έχει παγιωθεί ως βασικός παίκτης στο πολιτικό σκηνικό,και στις περιοδείες του για τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ διατρανώνει ότι στόχος του είναι να συγκροτήσει τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη της νέας εποχής. Όμως σημασία έχει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση περισσότερο δείχνει να βρίσκεται σε αποδρομή παρά να πετυχαίνει διεύρυνση της εκλογικής της βάσης. Και δύσκολα θα αναστραφεί η πορεία της όσο παραμένει εγκλωβισμένη σε μια μειοψηφική ή παρωχημένη ριζοσπαστική αριστερή ατζέντα. Βέβαια,στην πολιτική δεν μπορεί να προβλέψει και να υπογράψει κανείς ποια θα είναι η συνέχεια για τον Μητσοτάκη ή ποια η κατάληξη για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως, προς το παρόν, ο ένας, προωθώντας αλλαγές και θέτοντας φιλόδοξους μεταρρυθμιστικούς στόχους για ολόκληρη την τετραετία, συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του και ο άλλος, οραματιζόμενος επιστροφή στην εξουσία, «δουλεύει» τον κόσμο, καταγγέλλοντας τον «εργασιακό Μεσαίωνα» που οικοδομεί η κυβέρνηση της ΝΔ και το «κράτος καταστολής» που φτιάχνει ο Μητσοτάκης!Kι όλα αυτά μετέχοντας σε πορείες, όπως αυτή για το Πολυτεχνείο και υποσχόμενος να ηγείται από εδώ και πέρα κάθε «αντικυβερνητικής διαδήλωσης».
Όλα καλά,αρκεί να μη συνοδεύεται από την πολυπληθή προσωπική του ασφάλεια και το μπλόκο του ΣΥΡΙΖΑ, περίκλειστο από άνδρες των ΜΑΤ, όπως συνέβη στην… πορεία μέχρι τη «Μ. Βρετανία», και να μην αντιμετωπίζει σοβαρά και δραματικά γεγονότα με… άδειο χαμόγελο.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
