Μετά την αναγνώριση 11 χωρών της ΕΕ, του Χουάν Γκουαϊδό ως μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας τα πράγματα θεωρούνται ρευστά στην παγκόσμια σκακιέρα. Σε αυτή την κρίσιμη καμπή η ΕΕ εμφανίζεται διαιρεμένη και να χαροπαλεύει μεταξύ της ρωσικής αρκούδας και του αμερικανικού αετού.
Αυτό γιατί η ρωσική κυβέρνηση υπερασπίζεται τις επενδύσεις δισεκατομμυρίων στη Βενεζουέλα, τη δράση του δικού της πετρελαϊκού κολοσσού Rosneft και δεν θέλει να διαγράψει τα δάνεια που έδωσε στην κυβέρνηση Μαδούρο.
Από την άλλη μεριά η Αμερική ήταν η πρώτη που ξεκίνησε και ενορχήστρωσε το παγκόσμιο κύμα αναγνωρίσεων του Γκουαΐδό ως του μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας. Αυτή η ενέργεια εντάσσεται στην γενικότερη προσπάθεια της Ουάσιγκτον να «καθαρίσει» την πίσω αυλή της από μη «ελεγχόμενους» προέδρους και σαφέστατα να πετάξει έξω τον ρωσικό παράγοντα, ο οποίος είναι και ο μόνος που έχει και καλό μερίδιο στα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας.
Έτσι λοιπόν η ΕΕ προσπαθεί να μπει και αυτή σε αυτόν τον ιδιότυπο χορό γιγάντων και να παίξει αν και τα συμφέροντά της στην χώρα είναι ελάχιστα. Παρ’ όλα αυτά όμως «ο μαύρος χρυσός» είναι κινητήριος δύναμη για την παγκόσμια οικονομία και οποίος καταφέρει να ελέγξει την ανώτατη αρχή της Βενεζουέλας κερδίζει το παιχνίδι.
