Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Τώρα ένα παραπάνω. Στην Ελλάδα του 2020, κάποιοι θεωρούν ότι τα παιδιά (ακόμη και του Δημοτικού) πρέπει να κάνουν επαναστατική γυμναστική και να γίνουν η «νέα γενιά» των καταλήψεων.
Το… Κίνημα ξεκίνησε αρχικά με σύνθημα κατά της μάσκας. Όταν τους πήραν είδηση, ότι αυτό δεν προχωράει και κινδυνεύουν να ταυτιστούν με γραφικούς και άλλες ακροδεξιές ομάδες, ξάφνου οι καταληψίες ανακάλυψαν αιτήματα, όπως τάξεις με 12 μαθητές, προσλήψεις καθηγητών, καθαριστριών και άλλα τινά.
Από κοντά μερίδα συνδικαλιστών καθηγητών να… πουσάρουν τα αιτήματα της πιτσιρικαρίας, που ούτε μάθημα κάνει, ούτε φυσικά οι καθηγητές πράττουν αυτό για το οποίο πληρώνονται. Όλα καλά και όλα ωραία.
Κανείς δεν θα διαφωνήσει ότι υπάρχουν προβλήματα στα ελληνικά σχολεία. Σίγουρα θα συμφωνήσουμε με αυτούς που ζητούν να τηρηθούν όλα τα μέτρα ασφαλείας, ώστε να πηγαίνουν τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία, χωρίς επιπλέον άγχη από αυτά που δημιουργούν οι μάσκες, είναι δίκαιο.
Αλλά το να ζητάς αίθουσες με 12-13 μαθητές και να προχωράς σε καταλήψεις είναι η λογική του παραλόγου, γιατί ξέρεις ότι δεν θα γίνει, αλλά και ότι δεν γίνεται σε κανένα μέρος του κόσμου. Ακόμη και τα ιδιωτικά σχολεία έχουν περισσότερους μαθητές! Όπως και ότι τα δημόσια σχολεία έχουν βελτιωθεί στη συντριπτική πλειοψηφία τους. Δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή μας.
Δυστυχώς, εδώ και χρόνια έχουμε μάθει να χαϊδεύουμε αυτιά και να μη λέμε στα παιδιά μας την αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι ο μεγάλος χαμένος από την επαναστατική γυμναστική είναι το δημόσιο σχολείο. Διότι το ιδιωτικό λειτουργεί κανονικότατα, την ώρα που οι μαθητές του δημόσιου χάνουν ώρες που δεν θα αναπληρώσουν. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Διότι αν ζητήσει κάποιος από τους καθηγητές ή τους μαθητές να χάσουν μέρος των διακοπών τους για να αναπληρώσουν τις ώρες και τα μαθήματα που χάθηκαν, θα ξεκινήσει νέος γύρος καταλήψεων συμπαράστασης στους καθηγητές για να μην κάνουν απεργία και χάσουν μεροκάματα, όπως πρότεινε η υπουργός.
Αυτό είναι το ένα ζήτημα. Ότι κάποιοι συνειδητά αποδυναμώνουν το δημόσιο σχολείο, για πολλούς λόγους (για να παραμείνει ακόμη η φάμπρικα των φροντιστηρίων είναι ένας από αυτούς), όπως έκαναν καιρό τώρα και με τα δημόσια πανεπιστήμια.
Ας πάμε στο δεύτερο ζήτημα. Ως γνωστόν, στις καταλήψεις το πνεύμα της χαλαρότητας κυριαρχεί. Όπως και ο συνωστισμός. Δηλαδή δημιουργούνται ακριβώς εκείνες οι συνθήκες εξάπλωσης του κορονοϊού, για τις οποίες υποτίθεται ξεσηκώνονται οι μαθητές.
Πλήρης παραλογισμός δηλαδή, την ώρα μάλιστα που τα κρούσματα στα σχολεία καθημερινά πληθαίνουν.
Ας πάμε τώρα στο υπουργείο Παιδείας. Έχει κάνει αστοχίες. Με πρώτη την αύξηση των μαθητών που πέρασε εν μέσω του κορονοϊού.
Δεύτερον ότι δεν έχει βγει να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία. Πόσα παιδιά υπάρχουν ανά αίθουσα και πόσα κενά θα πρέπει να καλύψει άμεσα σε εκπαιδευτικό προσωπικό.
Τρίτον, θα έπρεπε να έχει προχωρήσει –ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα– στη λειτουργία και άλλων αιθουσών, που θα μπορούσαν να αποσυμφορήσουν τα «φορτωμένα» σχολεία, πάντα σε συνεργασία με την Αυτοδιοίκηση.
Για την ασύλληπτη γκάφα με τις μάσκες δεν θα ασχοληθώ, γιατί πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια και δικαιολογίες.
Αλλά το βασικό ερώτημα που επανέρχεται είναι ένα: Ποιοι κερδίζουν από τις καταλήψεις στα δημόσια σχολεία;
ΥΓ. Το να χρησιμοποιηθεί η εξ αποστάσεως εκπαίδευση ως… όπλο κατά των καταλήψεων ή αύριο των απεργιών είναι ένα ακόμη λάθος πάνω στα λάθη που έχει κάνει το υπουργείο Παιδείας… Κρίμα.
του Νίκου Ελευθερόγλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
