Ήμουν και παραμένω θιασώτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όχι αυτής των μνημονίων και της άνευ ενιαίας εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και αλληλεγγύης ταυτότητας της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης όπως την οραματίστηκαν τα φωτισμένα μυαλά που τη δημιούργησαν και έβλεπαν μπροστά και, φυσικά, όχι μιας ΕΕ την οποία ποδηγετούν η Γερμανία και οι «δορυφόροι» της. Μιας ΕΕ που την είδαμε εν πολλοίς να λειτουργεί εσχάτως στην περίπτωση των εμβολίων και της πανδημίας. Αυτή η Ευρώπη, ακόμη και στα χειρότερά της, είναι πολύ καλύτερη από την Ευρώπη που γνωρίζαμε πριν από τη δημιουργία της Ένωσης και ήταν εμπλεκόμενη σε μια σειρά από πολέμους μεταξύ των κρατών της.
Παράλληλα ήμουν και παραμένω απέναντι σε όσους καλλιεργούν θεωρίες εκφοβισμού των λαών, για να τους πείσουν ότι το δικό τους καλό είναι ταυτισμένο με το δικό τους συμφέρον. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Μετά το βάσανο αρκετών μηνών, τελικά επετεύχθη συναινετικά το «διαζύγιο» της ΕΕ με τη Βρετανία. Και τι δεν είχε γραφτεί για την αποχώρηση των Βρετανών από την Ένωση. Ότι θα ακολουθούσαν μαύρες ημέρες για τους κατοίκους της Αγγλίας, ότι δεν θα έχουν τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και ότι θα ζούσαν μια εφιαλτική επόμενη του «διαζυγίου» ημέρα.
Όλα αυτά για να τρομοκρατήσουν όχι τόσο τους Βρετανούς, αλλά άλλους λαούς, που ίσως στο μέλλον θα ήθελαν να αποχωρήσουν από την ΕΕ.
Όπως όλοι διαπιστώνουμε, τίποτε από όσα προέβλεπαν δεν έγινε πραγματικότητα. Οι απόγονοι της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας ζουν και βασιλεύουν, καθώς δεν βυθίστηκαν ούτε στο χάος, ούτε στον εμφύλιο σπαραγμό και, φυσικά, ούτε τρώνε βελανίδια από τα δένδρα για να ζήσουν.
Αυτή η προσέγγιση του εκφοβισμού όχι μόνο δεν πέρασε, αλλά έφερε χειρότερα αποτελέσματα. Θέλω να πιστεύω ότι ο χρόνος δεν θα δικαιώσει την επιλογή που έκανε το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι λαϊκιστές, οι εθνικιστές και οι δικτυωμένοι με τη Ρωσία παίκτες που πέτυχαν το Brexit δεν λειτούργησαν υπέρ των λαών που αποτελούν τη Μεγάλη Βρετανία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν απόλυτα σεβαστό το δικαίωμά τους να πάρουν απόφαση για τη ζωή τους με όποιο κόστος.
Η αποχώρηση της Βρετανίας είναι ήττα της Ευρώπης και όχι νίκη των λαϊκιστών. Είναι ταυτόχρονα καμπανάκι για μια άλλου τύπου προσέγγιση του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών με τους λαούς της Ευρώπης.
Για την ανάγκη περισσότερης δημοκρατίας και αρμοδιοτήτων στο Ευρωκοινοβούλιο. Περισσότερη δημοκρατία, στρατηγική και όραμα χρειάζεται η Ένωση και όχι τρομολαγνεία και τιμωρίες.
Εάν αυτό το καταλάβουν, δεν θα ακολουθήσει κανείς τον δρόμο της Βρετανίας. Σε διαφορετική περίπτωση, το «οικοδόμημα» θα περάσει νέα κρίση, καθώς ο… μπαμπούλας δεν φοβίζει κανέναν μετά τις εξελίξεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.
του Νίκου Ελευθερόγλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
