Το 2014, ο Αλ. Τσίπρας χρειαζόταν «αριστεροσύνη» και «ριζοσπαστισμό» για να καταλάβει την εξουσία. Σήμερα χρειάζεται «προσαρμογή» με«δεξιές» ή «λαϊκοδεξιές» στροφές,παροχές και πόλωση, για να τη διατηρήσει ή, αν δεν μπορέσει, για να μείνει ισχυρός στην αντιπολίτευση…
Το ότι η ατμόσφαιρα στην ελληνική κοινωνία, το κλίμα γενικότερα είναι εμφανώς αντικυβερνητικά, για την ακρίβεια αντι-ΣΥΡΙΖΑ, δεν επιδέχεται πλέον αμφισβήτησης. Καταγράφεται στις έρευνες, αποτυπώνεται στις κοινωνικές και οικογενειακές συναντήσεις των πολιτών, φανερώνεται με ποικίλους τρόπους στις δημόσιες εκδηλώσεις.Το γνωρίζουν άλλωστε και οι κυβερνώντες ότι οι υποστηρικτές τους έχουν αποσυρθεί από τον δημόσιο χώρο, σπάνια πια συναντά κανείς υπερασπιστές της κυβέρνησης στους ανά την Επικράτεια καφενέδες.Γεγονός που, αν διατηρηθεί στον χρόνο, προδιαγράφει ίσως και το εκλογικό αποτέλεσμα, όποτε κι αν στηθούν οι κάλπες. Στη βάση αυτών των διαμορφούμενων πολιτικών συνθηκών, κινείται εσχάτως η κυβέρνηση και προσπαθεί εναγωνίως, αν όχι την ανατροπή τους, τουλάχιστον την εξομάλυνσή τους.
Χρειάστηκαν όμως αρκετός χρόνος και ανασχεδιασμός της επικοινωνιακής στρατηγικής, προκειμένου να αμβλυνθούν οι δυσμενέστατες εντυπώσεις για το κυβερνητικό σχήμα από το σοκ που προκάλεσε η φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Τώρα η κυβέρνηση επιχειρεί, διά της οικονομίας κυρίως, να ξεπεράσει την καταγραφόμενη και στις δημοσκοπήσεις φθορά και αμφισβήτηση και ιδιαίτερα να αναιρέσει την ψηφισμένη από την ίδια νέα περικοπή των συντάξεων από την αρχή του εκλογικού 2019. Επιπλέον, επιδιώκει να καλλιεργήσει ατμόσφαιρα προσδοκιών και πλήθους συνδυασμένων παροχών, ικανών, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Μεγάρου Μαξίμου, να μεταβάλουν τις πολιτικές συνθήκες.
Οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών επαίρονται σήμερα ότι με τις επιλογές τους επέτυχαν την ανάκτηση της δημοσιονομικής σταθερότητας, χωρίς την οποία ούτε η χώρα ούτε οι ίδιοι θα μπορούσαν να κάνουν βήμα. Είναι ακριβές ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα ξεπερνούν κατά πολύ, επί τρία συνεχή έτη, τον υψηλό στόχο του 3,5% του ΑΕΠ, επιτρέποντας και τη χρηματοδότηση κάποιων ανακατανομών στο κοινωνικό σώμα. Όμως η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να μην κάνει βήματα μπροστά και η ανάπτυξη δεν έρχεται. Είναι ενδεικτικά τα αποτελέσματα παγκόσμιας έρευναςτου Ινστιτούτου Fraser, που αφορούν τους δείκτες οικονομικής ελευθερίας που επικρατούν σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Η Ελλάδα βρίσκεται τελευταία στην κατάταξη ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες ή στις ευρωπαϊκές ή στις χώρες του Δυτικού Κόσμου. Για την ακρίβεια, πέφτοντας στη 108η θέση, η Ελλάδα είναι πολύ πιο κάτω από την Κύπρο (18η θέση), τη Ρουμανία (20ή), την Αλβανία (34η) ή και την Τουρκία ακόμη (86η). Το 2014 ήταν στην 88η θέση. Τελευταία και φέτος κατατάσσεται η Βενεζουέλα, ως 162η από τις 162 χώρες.
Και το ερώτημα βέβαια που προκύπτει από όλα αυτά: Αρκούν για να αλλάξει το κλίμα ο Τσίπρας;Όλες του οι κινήσεις βέβαια δείχνουν ότι σε αυτό κυρίως αποσκοπεί, επιδιώκοντας κατά βάση να περιορίσει κατά το δυνατόν την επερχόμενη και πανθομολογούμενη νίκη του Κυρ. Μητσοτάκη. Θα κάνει τα πάντα δηλαδή, προκειμένου να αποκλείσει κατ’ αρχήν την αυτοδυναμία του και βεβαίως να διατηρήσει υψηλά ποσοστά, πάνω από 25%, για τον ίδιο και το κόμμα του, ώστε να μπορεί να «χτίσει» ισχυρή αντιπολίτευση. Γνωρίζει όμως ότι, για να επιτύχει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να επιχειρήσει σοσιαλδημοκρατικό άνοιγμα με σκοπό να γίνει αυτός κυρίαρχη έκφραση της Κεντροαριστεράς. Γι’ αυτό και επιδιώκει να συστηματοποιήσει τους δεσμούς του με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και να αναδειχθεί σε διακριτή έκφραση μιας αναγεννημένης ριζοσπαστικής Σοσιαλδημοκρατίας.
Η στρατηγική του θα είναι πολυεπίπεδη και προσαρμοσμένη στις σημερινές ανάγκες. Όμωςτο 2014 χρειαζόταν «αριστεροσύνη» και «ριζοσπαστισμό» για να καταλάβει την εξουσία. Σήμερα χρειάζεται «προσαρμογή» με«δεξιές» ή «λαϊκοδεξιές» στροφές,παροχές και πόλωση, για να τη διατηρήσει ή, αν δεν μπορέσει, για να μείνει ισχυρός στην αντιπολίτευση.
To βέβαιο είναι όμως πως θα κάνει τα πάντα,ώστε ο δρόμος προς την εξουσία για τον Μητσοτάκη να μην είναι ένας…υγιεινός περίπατος.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
