Τα άνθη των «πολιτικών γενίτσαρων» ανθούσαν, ανθούν και θα εξακολουθήσουν να θάλλουν όσο παραμένει το διπολικό πολιτικό σύστημα και αλλάζει εκ περιτροπής ο ένας πόλος. Πότε ο δεξιός, πότε ο αριστερός και πότε ο κεντρώος.Τα τελευταία χρόνια, τα λεγόμενα μνημονιακά , ο μόνος σταθερός φαίνεται να είναι ο λεγόμενος πόλος της κεντροδεξιάς, αν και έχουν εισέλθει στους κόλπους του, καραμπινάτα ονόματα «γενίτσαρων» από το παλαιό πολιτικό σύστημα. Κατάφεραν να «τρυπώσουν» μεταπηδώντας από μισοβυθισμένα καράβια όπως τα ποντίκια, σε νέα σκαριά, για να σωθούν πολιτικά.
Και πήραν πολύ γρήγορα ακόμα και τη θέση του Δραγουμάνου, στο νέο τους κόμμα, για να εποπτεύουν την σωστή πορεία του κόμματος, χωρίς παρεκκλίσεις. «Πολιτικοί γενίτσαροι» από επιλογή, αρκετά ονόματα του σύγχρονου πολιτικού μας star system , που μεταγράφονται χωρίς αιδώ από την παράταξη που τους ανέδειξε, σε παράταξη που εγγυάται την παραμονή τους στην καρέκλα της εξουσίας.
Η δίψα για την καρέκλα, τους αναγκάζει να γίνονται αρκετές φορές «γιουσουφάκια» του νέου Σουλτάνου.Όσο για τους ακολούθους ψηφοφόρους, όσοι δεν έχουν υποστεί κομματικό Αλτσχάϊμερ, προσπαθούν να τους πείσουν ότι ζήτησαν την μεταγραφή για το καλό τους.Να επηρεάσουν δηλαδή την νέα τάξη πραγμάτων προς όφελος των πολιτών «βαφτίζοντας» την παραμονή στην καρέκλα ως κοινωνική ανάγκη. Αυτοεξευτελίζονται, οι αθεόφοβοι.
του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγου
