Η εντυπωσιακότερη «χαίτη» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Νίκος Τσιαντάκης, εκτός από το ιδιαίτερο λουκ που είχε, υπήρξε ένας από τους πιο μοντέρνους παίκτες για την εποχή του και διέθετε μία από τις καλύτερες σέντρες που έχουν γνωρίσει τα ελληνικά γήπεδα.
Γεννήθηκε το 1963 στο Γοργογύρι Τρικάλων, μεγάλωσε στον Κολωνό της Αθήνας, όπου για λίγο καιρό έπαιξε στον τοπικό Αίαντα, αλλά την καριέρα του ουσιαστικά την ξεκίνησε από τον Ατρόμητο Περιστερίου μετά από δοκιμαστικό. Εκεί έκανε το ντεμπούτο ως ποδοσφαιριστής στην Α΄ Εθνική, και μάλιστα απέναντι στον Ολυμπιακό, στο ματς-φιέστα για το Πρωτάθλημα του 1981.
Ο Πανιώνιος ήταν ο επόμενος σταθμός του, από το 1985 έως το 1987, όπου και καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες του Πρωταθλήματος. Το άλμα στον Ολυμπιακό ήρθε φυσιολογικά, όμως ο Τσιαντάκης έπεσε πάνω στα «πέτρινα χρόνια» της ομάδας του Πειραιά.
Κατάφερε να πάρει μόνο δύο Κύπελλα (’90 και ’92) και ένα Σουπερ Καπ με τους «ερυθρόλευκους», αλλά οι οπαδοί του Ολυμπιακού του αναγνωρίζουν ακόμα και τώρα τη συνεπέστατη παρουσία του.
Συμμετείχε στους δύο από τους τρεις αγώνες του Μουντιάλ του ’94, ενώ με την Εθνική είχε συνολικά 47 συμμετοχές και 2 γκολ. Μετά τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε κατά σειρά σε Άρη, Ιωνικό και ΟΦΗ, ενώ έκλεισε την καριέρα του στον Εθνικό Αστέρα σε ηλικία 36 ετών, το 1999.
Στα 48 του χρόνια ξαναγύρισε… στα φοιτητικά έδρανα για να δώσει το τελευταίο μάθημα και να πάρει το πτυχίο της Γυμναστικής Ακαδημίας. Σήμερα ασχολείται με την καφετέρια και το πρακτορείο ΟΠΑΠ που διατηρεί.
Από τη στήλη «Πού χάθηκε ο…» της εφημερίδας Παρασκήνιο
Γράφει ο Νεκτάριος Δαργάκης
