Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάφερε να πάρει την πολυπόθητη ρύθμιση χρέους που διεκδικούσε με πάθος για περισσότερο από έναν χρόνο και δεν πέτυχε ούτε την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (το οποίο τώρα ο υπουργός Οικονομικών χαρακτηρίζει «συμβολικής σημασίας»).
Κυρίως, όμως,δεν μπόρεσε να πείσει μεγάλους διεθνείς επενδυτές να έρθουν να πιστοποιήσουν με πραγματικά χρήματα το σενάριο της ελληνικής επιτυχίας (success story) που είχε επεξεργαστεί.
Γι’ αυτό τώρα στρέφεται και πάλι στο εσωτερικό του ακροατήριο, στους δημοσίους υπαλλήλους. Ο Αλέξης Τσίπρας χτίζει την νέα πολιτική του ρητορική στον «δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα» όλων των κρατικών, ημικρατικών και περιφερειακών υπηρεσιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, τον οποίο –δήθεν μόνον αυτός– υποστηρίζει, σε αντίθεση βέβαια με τον «ανάλγητο» «νεοφιλελεύθερο» Κυριάκο Μητσοτάκη, που «μόνο απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προτείνει».
Ταυτόχρονα, ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει νέες «γέφυρες» και προτάσεις συνεργασίας προς το Κόμμα των Κεντρώων και τον Βασίλη Λεβέντη, προσπαθώντας να διασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία, αν η υπόθεση των παράνομων συνομιλιών του Πάνου Καμμένου με ισοβίτη πάρει δυσμενή εξέλιξη. Ο Βασίλης Λεβέντης είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που έχει αποφύγει να επικρίνει την κυβέρνηση για το σκάνδαλο των παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη και τον τελευταίο καιρό τηρεί στάση «ευγενικής ανοχής» προς την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Η σύγκρουση με το ΔΝΤ
Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση της κυβέρνησης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα έχει ακριβώς αυτό το αντικείμενο: Δημόσιο και μεταρρυθμίσεις στα εργασιακό.Το νέο μνημόνιο συνεργασίας που θα υπογράψει η κυβέρνηση με το ΔΝΤ (MemorandumofEconomicandFinancialPolicies – MEFP) και το αίτημα για νέο δάνειο –εν αναμονή– ύψους έως 2 δισ. ευρώ ξαναφέρνουν στην Ελλάδα, ως υπερ-επόπτες, την Ντέλια Βελκουλέσκου και, φυσικά, τον προϊστάμενό της στην Ευρώπη, τον Πόουλ Τόμσεν.
Η ίδια η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ θα ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή της επίσημης επίσκεψής της στην Ελλάδα ότι πρωταρχικός ρόλος του Ταμείου είναι να διασφαλίσει την τήρηση και την εφαρμογή των συμφωνηθέντων και κυρίως των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει το μνημόνιο στα εργασιακά, στα φορολογικά, στην απελευθέρωση των αγορών και στη λειτουργία του κράτους.
Προσλήψεις μονίμων
Η προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα να εξαιρέσει τις 10.000 προσλήψεις μόνιμων υπαλλήλων καθαριότητας από τον γενικό κανόνα προσλήψεων στο Δημόσιο (μία πρόσληψη για κάθε τέσσερις αποχωρήσεις) όχι μόνο έπεσε στο κενό, αλλά δημιούργησε άμεση αντίδραση από πλευράς των «θεσμών».
Η κυβέρνηση επικαλέσθηκε τον «ανταποδοτικό χαρακτήρα» των προσλήψεων αυτών (αφού οι δήμοι εισπράττουν και οι δημότες πληρώνουν τέλη καθαριότητας), για να τις εξαιρέσει από τον κανόνα 1 προς 4. Η απάντηση των «θεσμών» ήταν άμεση, κατηγορηματική και κάθετα αρνητική.
Ο επικεφαλής του ESM και βασικός χρηματοδότης του ελληνικού κράτους Κλάους Ρέγκλινγκ, που επισκέφθηκε την Αθήνα με αφορμή το συνέδριο του Economist, υπογράμμισε σε όλους τους τόνους και σε κάθε ευκαιρία δημόσιας παρουσίας του ότι η Ελλάδα «πρέπει να παραμείνει προσηλωμένη στις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις και να κάνει περισσότερη δουλειά στη βελτίωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, στη μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης, στις ιδιωτικοποιήσεις και στην περαιτέρω φιλελευθεροποίηση της αγοράς προϊόντων» .
Την εποπτεία εφαρμογής των ανωτέρω μεταρρυθμίσεων έχει αναλάβει, με βάση την απόφαση του Eurogroup, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον ρόλο αυτόν θα έρθει να υπενθυμίσει και να υπογραμμίσει η Κριστίν Λαγκάρντ.
Η δραματική αύξηση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης Τσίπρα φέρνει στην επιφάνεια τον κανόνα 1 προς 4 και ήδη η πρόταση του ΔΝΤ αναφέρει τη θέσπιση νέου κανόνα μία πρόσληψη προς πέντε αποχωρήσεις και μάλιστα σε αυστηρά προσδιορισμένες θέσεις, που καλύπτουν επείγουσες ανάγκες του κρατικού μηχανισμού (νοσοκομεία, σχολεία, φοροελεγκτικές υπηρεσίες).
Το ΔΝΤ γράφει τον…Προϋπολογισμό 2018
Η χειρότερη –για την κυβέρνηση Τσίπρα– αξίωση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι η συμμετοχή του στην κατάρτιση του Προϋπολογισμού του 2018 που θα κατατεθεί το φθινόπωρο στη Βουλή.
Το ΔΝΤ αισθάνεται ήδη δικαιωμένο από τις εξελίξεις, αφού ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας δεν είναι… 2,7%, που προέβλεπαν οι…επαγγελματίες αισιόδοξοι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες, αλλά κατά πολύ χαμηλότερος. Ο νέος κυβερνητικός στόχος για ανάπτυξη 1,8% το 2017 μοιάζει ήδη ανέφικτος και οι προβλέψεις του ΔΝΤ κάνουν λόγο για ρυθμό ανάπτυξης μικρότερο του 1%.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα και νέες περικοπές δαπανών του κράτους για να επιτευχθεί ο φιλόδοξος στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ για το 2018.Με λίγα λόγια, το ΔΝΤ θα «χτυπήσει» την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση ακριβώς στο πιο ευαίσθητο σημείο της, δηλαδή στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και στην εργατική νομοθεσία…
Η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, που γνωρίζει πολύ καλά το περιεχόμενο της επόμενης αξιολόγησης, η οποία αφορά το δικαίωμα προκήρυξης απεργίας αλλά και προσφυγής συνδικαλιστών στη διαιτησία, χρησιμοποίησε την πιο πρόσφατη παρουσία της στη Βουλή για να υπενθυμίσει ότι «το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θέλουν μία εντελώς απορρυθμισμένη αγορά εργασίας».
του Χρήστου Ν. Κώνστα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 1/7
