Σε ανύποπτο χρόνο, πριν από δέκα έτη, ο Βύρων Πολύδωρας είχε μεταφράσει τον κώδικα των Σαμουράι («Μπουσίντο, ο Κώδικας των Σαμουράι», Εκδόσεις Καστανιώτη).
Φαίνεται πως πολλοί κυβερνητικοί (σήμερα) μελέτησαν το βιβλίο και την επομένη της επετείου του «ΟΧΙ» θέλησαν να εφαρμόσουν ένα μέρος από τον ηθικό κώδικα τιμής των Σαμουράι, για να πορευτούν. Μόνο που το τμήμα του κώδικα που επέλεξαν αφορούσε το χαρακίρι, στο οποίο κατέφευγαν οι Ιάπωνες ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας. Θα μου πείτε, συμπτώσεις. Ασφαλώς. Αλλά πώς να ερμηνεύσει κανείς την απόλυτα συνειδητή επιλογή (πρόταση Πολύδωρα) στην οποία είχε καταφύγει η κυβέρνηση, λίγα 24ωρα μετά την ήττα της στο πεδίο των τηλεοπτικών αδειών; Ήταν φανερό ότι ο Πολύδωρας είχε επιλεγεί ως σαμποτέρ, ως Σαμουράι, που έπρεπε να φέρει εις πέρας μια επίθεση αυτοκτονίας κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενε το Μαξίμου και η επίθεση αυτοκτονίας κατά της ΝΔ μετατράπηκε σε… επιχείρηση αυτοχειρίας κατά του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.
Η απόφαση του ΣτΕ ήταν ένα σημείο-καμπή για την κυβέρνηση, η οποία διαπίστωνε εκείνο το βράδυ ότι τίποτα δεν της έβγαινε. Ό,τι κι αν επιχειρούσε, κατέληγε σε βάρος της. Στο κεραυνοβολημένο, μάλιστα, βλέμμα της κυβερνητικής εκπροσώπου, Όλγας Γεροβασίλη, το βράδυ που ανέγνωσε το ανάθεμα κατά του «μνημονιακού» Συμβουλίου της Επικρατείας, αντικατοπτριζόταν η βίαιη συνάντηση της κυβέρνησης με τα όριά της. Τα οποία και ξεπέρασε με τη βίαιη αντίδρασή της και την επίθεση που εξαπέλυσε κατά θεσμών και πολιτικών της αντιπάλων.
Πολλοί υποστήριξαν και εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η απόφαση του ΣτΕ σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – AΝΕΛ. Ο ισχυρισμός αυτός μπορεί να είναι υπερβολικός, αλλά δυστυχώς δεν είναι υπερβολή ότι η χώρα «βουλιάζει» στην οικονομική μιζέρια και στην απαξίωση των θεσμών.
Οι κυβερνώντες έχουν τη συνήθεια να καταφεύγουν στον διχασμό, στην ακραία πόλωση και στις προσωπικές επιθέσεις, όταν εγκλωβίζονται στα δικά τους αδιέξοδα. Είτε πρόκειται για το Συμβούλιο της Επικρατείας είτε για οιονδήποτε άλλον θεσμό, δεν έχουν όρια όταν καταλαμβάνονται από πανικό. Η ζημιά όμως που κάνουν με τον τρόπο που λειτουργούν είναι μεγάλη, ενδεχομένως ανεπανόρθωτη. Γιατί με την τακτική που ακολουθούν, παλιά και αποτυχημένη, ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο για φαινόμενα πραγματικά ακραία και βίαια. Και αυτό γιατί η κρίση και η ανέχεια έχουν συγκεντρώσει οργή και πολύ «εύφλεκτο υλικό» στην ελληνική κοινωνία, η οποία έχει χάσει την εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.
Όσο είναι καιρός, ας σοβαρευτούμε όλοι και, βέβαια, πάνω απ’ όλους η συγκυβέρνηση. Συναίνεση και σοβαρότητα απαιτούνται. Όχι άλλες αποφάσεις-χαρακίρι.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 5/11
