Η όποια λύση στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων –ή Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όπως είναι η επίσημη προσωρινή ονομασία του κρατιδίου– θα είναι επώδυνη και για τις δύο πλευρές.
Επειδή, όμως, ακόμη και σήμερα η Ελλάδα είναι η πιο προηγμένη και ισχυρή χώρα των Βαλκανίων, ακριβώς γι’ αυτό κινδυνεύει να χάσει πολύ περισσότερα. Η κυβέρνηση, σε ένα τόσο κρίσιμο –ιστορικό για την ακρίβεια– ζήτημα, έχει επιλέξει μοναχική πορεία. Όχι μόνο δεν ρωτάει κανέναν στο εσωτερικό της χώρας για το πώς πρέπει να κινηθεί, αλλά δεν αφουγκράζεται κιόλας την κοινωνία.
Μία κοινωνία πληγωμένη από την οκταετή περιπέτεια των μνημονίων, που ίσως «κουράστηκε» να διαδηλώνει για τις οικονομικές πολιτικές, αλλά που δεν δείχνει καμία ανοχή στα επικίνδυνα και αλυτρωτικά παιχνίδια των γειτόνων μας. Δεν είναι τυχαίο ότι στις δύο μεγάλες συγκεντρώσεις για το Μακεδονικό, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Άνθρωποι ετερόκλητοι πολιτικά μεταξύ τους, με μοναδικό κοινό την αγάπη για την πατρίδα, την αγωνία να μην απολέσουμε ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Επισήμως, η κυβέρνηση αποφεύγει οποιοδήποτε σχόλιο για το περίγραμμα της συμφωνίας ή οτιδήποτε άλλο που φέρεται να βρίσκεται στο τραπέζι.
Ο Ελβετός συγγραφέας και ποιητής Κέλερ Γκότφριντ είχε πει ότι «το να μιλάς είναι ασήμι, αλλά η σιωπή είναι χρυσός», μία ρήση που δεν ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίσταση. Γιατί είναι πολλά που δεν έχουν ξεκαθαριστεί και που ένας λάθος χειρισμός μπορεί να έχει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις για την πατρίδα μας.
Σε προσωπικό επίπεδο, η μεγαλύτερη ανησυχία του γράφοντος είναι ο κίνδυνος «σαλαμοποίησης» της όποιας συμφωνίας, με μία ολοκληρωμένη συμφωνία να είναι χειρότερη εκδοχή από το «καθόλου συμφωνία». Αν δηλαδή επιλεγεί η τακτική της καταρχήν λύσης για το όνομα, μέσω διακρατικής συμφωνίας και χωρίς προηγουμένως να υπάρχει Συνταγματική αναθεώρηση από την πλευρά των Σκοπίων, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος η Ελλάδα να χάσει το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Σε αυτή την απευκταία περίπτωση, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, χωρίς προηγουμένως να έχουν απαλειφθεί οι αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμα της χώρας και χωρίς καμία εγγύηση ότι αυτό θα γίνει.
Όλα αυτά σε μία χρονική περίοδο που η Ευρώπη δεν θα έχει καμία διάθεση να ασχοληθεί με το όποιο ελληνικό ζητήματα, καθώς η πτώση του Ραχόι στην Ισπανία και ο σχηματισμός ετερόκλητης κυβέρνησης στην Ιταλία σηκώνουν νέες φουρτούνες. Και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό. Όσο ο Σκοπιανός πρόεδρος Γκιόρκι Ιβάνοφ επιμένει να απορρίπτει την ονομασία erga omnes, τόσο απομακρύνεται το ενδεχόμενο επίλυσης του ζητήματος με βάση την εθνική γραμμή της Ελλάδας. Θα περίμενε, δε, κανείς από μία κυβέρνηση που διακηρύσσει σε κάθε ευκαιρία ότι δρα με βάση τη λαϊκή εντολή να προσφύγει στην κοινωνία, έστω και για συμβουλευτικούς λόγους!
του Νίκου Καραμανλή
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
