Πρόκειται για φαινόμενο των καιρών αυτό που συμβαίνει σήμερα στην πολιτική ζωή του τόπου. Και είναι μοναδικό.
Ο, κατά πολλούς, ανέτοιμος για ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης, ο ανώριμος πολιτικά, o απροετοίμαστος, ο άνθρωπος που επιβάρυνε το κόστος της κρίσης με δεκάδες δισεκατομμύρια, αυτός που εκχώρησε τον εθνικό πλούτο για έναν αιώνα και έλαβε τα επαχθέστερα μέτρα, ο όχι και… καλύτερος, κατά τους υποστηρικτές του, πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης εξακολουθεί να διατηρεί την ηγεμονία στο πολιτικό σκηνικό.
Ο αρχηγός που είναι ουσιαστικά πολιτικός όμηρος του κυβερνητικού του εταίρου έχει ακόμη την πρωτοβουλία των κινήσεων. Και την έχει γιατί… η εξουσία ενώνει και αυτή είναι η συγκολλητική ουσία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Η στάση του Αλέξη Τσίπρα, να στηρίξει πλήρως τον κυβερνητικό του εταίρο στη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, ήταν μια απόφαση καθαρά προσωπική του πρωθυπουργού. Δίνοντας πολιτική «ασυλία» στον Π. Καμμένο, εξασφάλισε τη στήριξή του σε νομοσχέδια για τα οποία είχαν αντιρρήσεις και έπλητταν και τον ιδεολογικό πυρήνα των δεξιών και συντηρητικών ψηφοφόρων των ΑΝΕΛ. Για τον Αλ. Τσίπρα, ήταν «ζήτημα πολιτικής τιμής και ηθικής» να στηρίξει και να πάει μέχρι… τέλους –και θα πάει– με τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ.
Άγνωστο βέβαια, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά αν ο κ. Τσίπρας δεν πέσει θύμα πολιτικού ατυχήματος, τότε έχει πιθανότητες να φθάσει ακόμη και μέχρι το φθινόπωρο του 2019. Όχι για να κερδίσει τότε τις εκλογές, αλλά για να καταγράψει ένα καλό σκορ, παίζοντας στη συνέχεια το ίδιο έργο από την αρχή: Μπλοκάροντας την προεδρική εκλογή και σέρνοντας τη χώρα πάλι στις κάλπες με απλή αναλογική. Και στις αρχές του 2020 θα αντιπολιτεύεται τα μέτρα που ψήφισε ο ίδιος φέτος. Και αν κάποιος το θυμηθεί και πάει να το φωνάξει, δεν θα ακουστεί.
Έξω από τη Βουλή θα υπάρχει κόσμος να διαδηλώνει. Και αν φύγει καμιά μολότοφ, ανοίξει και καμιά μύτη, ο Αλέξης Τσίπρας θα σηκώσει το δάχτυλο και θα πει ότι, επί των ημερών του, η Αθήνα ήταν ασφαλής.
Ναι, κάποια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα αυτό με τις πολλές συνιστώσες (πιθανόν να προστεθούν τώρα και οι ΑΝΕΛ), θα πάψει να βρίσκεται στην εξουσία. Όταν αυτό συμβεί, θα υπάρχει η απόλυτη ιδεολογική γύμνια και δεν θα υπάρχει η εξουσία, η συνεκτική εκείνη ουσία που το κρατά σήμερα ενωμένο. Ποιες θα είναι οι αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ τότε; Δεν υπάρχει απάντηση, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει. Το αριστερό πρόσημο έχει χαθεί εδώ και καιρό και δεν αφορά μόνο την πιστή εφαρμογή των μνημονίων ή τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ.
Γι’ αυτό και την επόμενη ημέρα των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι θα πρέπει να πει, ένα αφήγημα το οποίο θα τον κάνει διακριτό από τα άλλα κόμματα. Δεν υπάρχει όμως τέτοιο. Έχει ακυρώσει όλα τα πλεονεκτήματα που είχε.
Σε τι, αλήθεια, προόδευσε η χώρα από το 2015, εκτός του «συμφώνου συμβίωσης» και της «ταυτότητας του φύλου» (και για να μην παρεξηγούμεθα, ορθώς έπραξε και στις δύο αυτές περιπτώσεις); Στις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας; Στην αξιοκρατία στο Δημόσιο; Στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; Στην Παιδεία με την… κατάργηση και την επαναφορά των εξετάσεων, την αμφισβήτηση της αριστείας και την επιστροφή του ασύλου; Στην Υγεία, στο μεταναστευτικό, στη διαχείριση των σκουπιδιών; Εδώ μέχρι και την πρώτη κατοικία έβγαλαν στον πλειστηριασμό.
Κοντά στα τρία χρόνια «αριστερής» (και κάτι άλλο) διακυβέρνησης ψήφισαν τις πιο ακραίες μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα, δεν έκαναν ούτε ένα βήμα για τον στοιχειώδη κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας και της κοινωνίας, διεύρυναν τη φτώχεια, επανέφεραν τον διχασμό, ακολούθησαν φαινόμενα νεποτισμού και κομματισμού.
Υπάρχει όμως ένα μακράν σοβαρότερο και διαρκές έγκλημα που διαπράττεται αυτήν τη στιγμή από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είναι η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού της χώρας, η διάλυση της μεσαίας τάξης και η καταστροφή της φορολογικής συνείδησης των πολιτών. Όταν νιώθεις ότι το κράτος σε καταληστεύει, θεωρείς απολύτως φυσιολογικό να το κλέψεις κι εσύ. Μη γελιόμαστε. Αυτό συμβαίνει, πλέον, με τους ασύλληπτους φόρους με τους οποίους μας χαρατσώνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ακόμη και άνθρωποι που δεν διανοούνταν να μπουν στη «μαύρη» οικονομία, το επιζητούν ως μόνη λύση για την επιβίωσή τους. Μέσα σε τρία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να αυτοακυρωθεί στο σύνολό του. Τώρα πια, ούτε το «έκανα λάθη, είχα αυταπάτες, αλλά είμαι έντιμος και τώρα ξέρω», του κ. Τσίπρα βρίσκει ανταπόκριση. Ούτε το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, που τώρα πια ταυτίστηκε με εκείνο του κυβερνητικού του εταίρου.
Αλλά αυτό το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι κάτι σαν λάστιχο. Να τεντώνει και να μαζεύει κατά το… ηθικότερο, που προφανώς διαθέτουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 30/9
