H επικράτηση του φιλελεύθερου, κεντρώου, ευρωπαϊστή πολιτικού Εμανουέλ Μακρόν στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών, προάγγελος της πιθανολογούμενης θριαμβευτικής ανάδειξής του στην Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, τη επόμενη Κυριακή, στέλνει αναμφίβολα μήνυμα και δίνει μια μεγάλη ανάσα στην ενοποιημένη Ευρώπη.
Ιδιαίτερο όμως μήνυμα και προς τη χώρα μας, της πρώτης χώρας που περιήλθε σε κρίση και της πρώτης που πέρασε την εμπειρία μιας λαϊκιστικής διακυβέρνησης.
Δεν είναι τυχαίο ότι, με εξαίρεση κάποιους εγχώριους θαυμαστές του ιδρυτή του «Αριστερού Κόμματος», «λαϊκιστή και αντιευρωπαϊστή» Zαν-Λυκ Μελανσόν, τον οποίο, μέσω του γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος,στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε μια πανευρωπαϊκή, τουλάχιστον, ανακούφιση για την επιλογή των Γάλλων πολιτών.
Κι αυτό γιατί με την ψήφο τους έθεσαν έναν φραγμό στο αντισυστημικό εθνικολαϊκιστικό ρεύμα, που είχε κάνει αισθητή την παρουσία του στη χώρα τους, όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές, στις οποίες έχουν προκληθεί ευρύτερες αναταράξεις, καθώς οι «αντισυστημικές» αυτές δυνάμεις κατάφεραν να εισπράξουν τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια σημαντικών κοινωνικών στρωμάτων.
Το ζήσαμε άλλωστε και στην Ελλάδα, όπου οι επιπτώσεις της κρίσης έχουν δημιουργήσει ένα ακροατήριο ευεπίφορο σε λαϊκισμούς, θεωρίες συνωμοσίας και πρόθυμο στην απαξίωση πολιτικών και παραδοσιακών κομματικών σχηματισμών.
Τουλάχιστον στη Γαλλία, ένα μέρος αυτής της αμφισβήτησης προτίμησε να στραφεί σε έναν νέο πολιτικό που δεν κουβαλάει πολλά βαρίδια του παρελθόντος, αλλά δεν επενδύει τουλάχιστον στον λαϊκισμό, στις εθνικιστικές κορόνες και στην εσωστρέφεια. Οι Γάλλοι ψηφοφόροι έκλεισαν τα αφτιά στα «εύκολα» στερεότυπα, με τα οποία υποψήφιοι με ακραίες θέσεις «τούς χάιδευαν τ’ αφτιά», και ανέδειξαν νικητή στον πρώτο γύρο (και πιθανότητα πρόεδρο της Γαλλίας) έναν κεντρώο ευρωπαϊστή τεχνοκράτη και ερασιτέχνη πολιτικό, που δηλώνει «αριστερός και δεξιός» μαζί.
Είναι φιλελεύθερος στα οικονομικά, αλλά σοσιαλδημοκράτης στο κοινωνικό κράτος, πολέμιος των αυξημένων δαπανών του Δημοσίου και υποστηρικτής της μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Ένθερμος θιασώτης του επιχειρείν και της καινοτόμου ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ανεκτικός απέναντι στους μετανάστες και στους γκετοποιημένους μουσουλμάνους των προαστίων του Παρισιού.
Αν υπάρχει όμως ένα μήνυμα από τις γαλλικές κάλπες, που είναι χρήσιμο και για εμάς, είναι ότι πρέπει να σταματήσουμε να ζούμε με μύθους και να στραφούμε στο μέλλον. Να αποκτήσουμε την απαιτούμενη αυτογνωσία για τις αιτίες και τα λάθη που μας οδήγησαν στην κρίση και να προσπαθήσουμε να βρούμε θετικές και ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα που μας ταλανίζουν.
Το 2017, με τις εκλογές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, εξελίσσεται σε στρατηγική ήττα του λαϊκισμού. Οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δείχνουν να επιλέγουν τη σταθερότητα, ενώ η απαραίτητη ανανέωση (τύπου Μακρόν) προκύπτει μέσα στο πλαίσιο του διαμορφωμένου πολιτικού συστήματος και όχι από φυγόκεντρες δυνάμεις.
Δεν μπορεί εμείς να είμαστε η μοναδική εξαίρεση στην Ευρώπη. Δεν μπορεί να επιρρίπτουμε συνεχώς τις ευθύνες σε άλλους, σε ξένους.Αρκετά έχουμε πληρώσει λαϊκίστικα ιδεολογήματα, ακροδεξιές εθνικιστικές υστερίες και αντιλήψεις για επίρριψη όλων των ευθυνών σε άλλους.
Είμαστε η πρώτη χώρα που περιήλθε σε κρίση και η πρώτη που πέρασε την εμπειρία της λαϊκιστικής διακυβέρνησης. Στη δική μας περίπτωση μπορούμε,συνεπώς, να ελπίζουμε ότι έχοντας βιώσει αυτή την εμπειρία θα είμαστε έτοιμοι και εμείς για μία μεταλαϊκιστική διακυβέρνηση. Το έχουμε ανάγκη, για να απελευθερώσουμε τις τεράστιες δυνατότητές μας ως χώρα. Και ας εκλείψουν πια οι ψευδαισθήσεις. Εντάξει ο Μακρόν, εντάξει και τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών για την Ευρώπη.
Τα αποτελέσματα όμως αυτά δεν πρόκειται να επηρεάσουν άμεσα το «ελληνικό πρόβλημα». Δεν είναι ο Μακρόν αυτός που αύριο-μεθαύριο θα πρέπει να μας πει ποιες μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα, ούτε η Μέρκελ και ο Σουλτς για τις αγκυλώσεις που οφείλουμε να ξεπεράσουμε ως έθνος.
Ασφαλώς και μια γενική πολιτική ανατροπή στην Ευρώπη θα επηρεάσει το ελληνικό ζήτημα, όμως η χώρα θα βγει από το βαθύ τέλμα μόνον αν στηριχθεί στις δυνάμεις της. Αν εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και δεκαετίες κι αν ανοίξει την οικονομία της στην επιχειρηματικότητα, ώστε να έρθουν επενδύσεις και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.
Βρισκόμαστε ξανά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, έχουμε ακόμα μία ευκαιρία, αν κλείσει η αξιολόγηση όπως διαφαίνεται, έστω και με δυσβάστακτο κόστος. Αν την αφήσουμε να χαθεί κι αυτή, αν η κυβέρνηση αρχίσει πάλι τα γνωστά κόλπα των καθυστερήσεων και αν ακολουθήσουμε την πολιτική του «ταρακουνήματος» της Ευρώπης ή της «αποστασιοποίησης» και των «ίσων αποστάσεων» (από Μακρόν και Λεπέν), τότε θα είμαστε άξιοι της τύχης μας…
Ο αυριανός πρόεδρος της Γαλλίας,πάντως, έστειλε το δικό του προσωπικό μήνυμα στον δικό μας πρωθυπουργό, ο οποίος, να το επαναλάβουμε,είχε στηρίξει τον «λαϊκιστή αντιευρωπαϊστή» Μελανσόν. Έδειξε τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα,λέγοντάς του, σε τηλεφωνική τους επικοινωνία: «Είναι βέβαιο ότι αν εκλεγώ θα δουλέψουμε στενά μαζί, για να κάνουμε την Ευρώπη να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της γενιάς μας».
Μακάρι να έλαβε το μήνυμα ο δικός μας…
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 28/4
