Εάν θα ήθελε κανείς να προσεγγίσει συνολικά τη σημερινή δύσκολη καθημερινότητα του Μεγάρου Μαξίμου, θα πρέπει να διακρίνει και να διερευνήσει τρία επίπεδα παράλληλης δράσης και ταυτόχρονα δυσκολίας για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού και υλοποίηση της επιχείρησης εμβολιασμού η πρώτη μεγάλη πρόκληση. Αντίδραση στις τουρκικές προκλήσεις και διερευνητικές η δεύτερη. Επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων η τρίτη. Είναι τα τρία «αγκάθια», που το καθένα από μόνο του θα ήταν αρκετό για να «τραυματίσει» και να κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη «ζωή» κάθε κυβέρνησης.
Στο θέμα της πανδημίας και του εμβολιασμού, οι μέχρι τώρα κινήσεις της κυβέρνησης, παρά τα κάποια λάθη, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από αυτή πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Οι κινήσεις αυτές βέβαια πρέπει να συνεχίσουν να είναι συγκεκριμένες, χωρίς καθυστερήσεις.
Για τις διερευνητικές, η Αθήνα έχει λόγους να συντηρήσει αυτήν τη διαδικασία, εξαντλώντας κάθε περιθώριο διερεύνησης των προθέσεων της τουρκικής πλευράς. Ιδιαίτερα τώρα, που το ενδεχόμενο κυρώσεων απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή ατζέντα, η προσπάθεια της Αθήνας θα πρέπει να επικεντρωθεί στο να χρησιμοποιηθεί έστω το «καρότο» που προσφέρουν οι Ευρωπαίοι για τη συγκράτηση της Άγκυρας. Μη φτάσουμε όμως στο άλλο άκρο, εκεί που κάποιοι θεωρούν ότι, επειδή ξεκίνησαν οι διερευνητικές, πρέπει λίγο-πολύ να «ρίξουμε τα τείχη» και να αγκαλιαστούμε και να γιορτάσουμε με την Τουρκία.
Για το τρίτο «αγκάθι», αυτό των μεταρρυθμίσεων, οι οποίες υπήρξαν και «σημαία» της ΝΔ προεκλογικά, αξίζει να σημειωθεί ότι στα χέρια των μελών του υπουργικού συμβουλίου βρίσκεται επιστολή από τη Γραμματεία του πρωθυπουργού, η οποία ορίζει σαφές χρονοδιάγραμμα υπογραφής των εκκρεμών υπουργικών αποφάσεων μέχρι το τέλος του 2021. Οι υπογραφές αυτές είναι προϋπόθεση ώστε οι «μεταρρυθμιστικοί» νόμοι να εφαρμοστούν αμέσως.
Βέβαια, πέρα από αυτά τα τρία «αγκάθια», έχουμε και τα… πρόσθετα εθνικά μας κουσούρια να αντιμετωπίσουμε. Τη μικροκομματική πολιτική, την αντιπολίτευση –κυρίως την αξιωματική–, που, επειδή της λείπει η πολιτική αντοχή να αλλάξει, ποντάρει κατά κανόνα στην υπονόμευση, μέχρι πτώσεως, της εκάστοτε κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενη και θέματα που δεν νοείται, κόντρα και πόλεμος. Όπως π.χ. στο θέμα της πανδημίας, που η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια παγκόσμια απειλή, που τώρα μαθαίνουμε πώς να την αντιμετωπίσουμε. Συνεχώς καταγγέλλει και προσπαθεί να αποδομήσει κάθε μέτρο που δοκιμάζει η κυβέρνηση, κατά κανόνα μέτρα που λαμβάνονται (και ξε-λαμβάνονται) σε όλα τα κράτη της Γης! Ανοίγει τα καταστήματα, την κατηγορεί ότι «για τα οικονομικά συμφέροντα θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία!». Οι εξελίξεις απαιτούν την ανάκληση «μέχρι νεωτέρας» της συγκεκριμένης απόφασης, πάλι… κατηγορεί την κυβέρνηση ότι αδιαφορεί για την οικονομία και την αγορά! Ή για τις διερευνητικές, τις οποίες λέει πως στηρίζει, αλλά κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «σε αυτές η χώρα προσέρχεται χωρίς σαφές στρατηγικό σχέδιο».
Αναμφίβολα πρόκειται για μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο που διέρχονται η κυβέρνηση και, φυσικά, η χώρα. Εάν το «crash test», η άσκηση ισορροπίας, στην οποία επιδίδεται ο πρωθυπουργός, δεν έχει καλά αποτελέσματα, αυτομάτως θα έχει αρνητικές συνέπειες για τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Αν όμως από την περίοδο που διανύει, και κατά την οποία έχει πολλές και σκληρές προκλήσεις ακόμη να αντιμετωπίσει, βγει αλώβητος, ο ίδιος και η κυβέρνησή του, τότε θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δημιουργούνται οι συνθήκες της απόλυτης πολιτικής του κυριαρχίας. Και κάτι τέτοιο διαφαίνεται, αφού δείχνει να έχει (πολιτική) αντοχή. Όπως και η κοινωνία, κατά πώς λένε και οι δημοσκοπήσεις.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
