του Σταύρου Μηλιώνη,
Πρόεδρος ΚΕΑΝ, Αν. Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της ΟΜΕ-ΟΤΕ
Από τα πιο αρχέγονα συναισθήματα είναι αυτά του φόβου και του θυμού. Φόβος για το αύριο, φόβος για τη ζωή, φόβος για το θάνατο. Αντίστοιχο και αυτό του θυμού. Για όλα κάποιος μπορεί να φταίει και όχι σίγουρα εμείς. Θες η κακή μας μοίρα, θες οι φίλοι μας, οι εχθροί μας ή κυβερνήσεις , οι αντιπολιτεύσεις. Στη δουλειά μας, φόβος για τις θέσεις εργασίας, φόβος για τις τεχνολογικές εξελίξεις, φόβο για το άγνωστο.
Θυμό για τους προϊσταμένους, θυμό για “ξεπουλημένους” εκπροσώπους μας,έρημους και απρόσωπους, πολλές φορές είναι αλήθεια, θυμό για την κακή διοίκηση που πολλαπλασιάζει τα κέρδη της, θυμό, θυμό, θυμό.
Αντιλαμβάνεστε άμεσα ότι και τα δύο αυτά ,είναι ανασταλτικά κάθε προόδου και κάθε εξέλιξης. Μας κρατούν παγωμένους, αδρανείς, ανίκανους να αντιδράσουμε.
Η ζωή όμως προχωρά και όλοι μας προχωρούμε όταν καταφέρουμε να νικήσουμε ή να αφήσουμε πίσω μας έστω για λίγο το φόβο και το θυμό.
Δεν είναι εύκολο. Πολλοί επενδύουν σε αυτά. Όποιος θέλει να χειραγωγήσει μία κοινωνία, μία ομάδα είναι ο εύκολος και σίγουρος τρόπος για να το κάνει.Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα το ξέρουν καλά αυτό το παιχνίδι.
Οφείλουμε άμεσα να απαλλαγούμε από αυτά τα δεσμά.Δεν αρνούμαστε το ρεαλισμό ούτε πετάμε στα σύννεφα, όμως δε μένουμε σιδεροδέσμιοι σε καθεστηκυίες λογικές και αντιλήψεις. Προχωράμε μπροστά.
Αυτό σημαίνει ότι δημιουργούμε, ζούμε, τολμάμε, κυνηγάμε το όνειρο. Τελευταία και βοήθησε και η κρίση σε αυτό, τα όνειρα μας, ιδιαίτερα των νέων, έχουν συρρικνωθεί, περιοριστεί, αυτή είναι η χειρότερη επίπτωση της κρίσης. Μας έχουν στερήσει ακόμα και το όνειρο. Λέμε: το σπιτάκι μας, τη δουλίτσα μας, το φαγάκι μας… Όλα λίγα και μίζερα, αυτό προσπαθούν να περάσουν… και να είμαστε και ικανοποιημένοι κιόλας.
Όμως όπως και στον έρωτα, έτσι και στην καθημερινή ζωή πρέπει να τα θέλουμε όλα!!!
Χωρίς συμβιβασμούς και μετριότητες.
Πρέπει να τα θέλουμε όλα και να τα διεκδικούμε όλα! Τότε μόνο η ζωή προχωρά, τότε μόνο το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό, τότε μόνο ζούμε.
Γράφω αυτό το κείμενο μετά από πολλές συναντήσεις και συζητήσεις με νέους εργαζόμενους των 500 και 300 ευρώ ,που σαν ναρκωμένοι φαίνεται να δέχονται μοιρολατρικά μία κατάσταση που θεωρούν ότι δεν μπορεί να αλλάξει, που θεωρούν ότι δε μπορούν να συντονίσουν τις δυνάμεις τους και να απαιτήσουν όλα όσα αξίζουν.Που φοβούνται μη χάσουν αυτά τα λίγα που τους δίνουν και είναι θυμωμένοι, με όλους και όλα και εν τέλει αδιάφοροι.
Συνήθως τα άρθρα κλείνουν με κάποιες ωραίες προτάσεις ή κλισέ. Δεν έχω κάτι τέτοιο.
Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου και του θυμού να επενδύσουμε σε θετικά συναισθήματα, να ξαναονειρευτούμε και παλέψουμε για τα όνειρα μας,συλλογικά και όλοι μαζί.
Μια συγκλονιστική ανάμνηση που έχω, είναι από την κινητοποίηση που κάναμε όταν είχαμε την τραγωδία στο Μάτι.
Οι νέοι ήταν αυτοί που ήρθαν μαζικά και βοήθησαν, είτε ως εθελοντές είτε από το υστέρημα τους…και ήταν πραγματικά το υστέρημα τους. Ήρθαν χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς να χάσουν λεπτό. Ήρθαν αποφασισμένοι.
Μην περιμένουμε όμως την καταστροφή να έρθει για να κινητοποιηθούμε.
Υπάρχει ελπίδα να κυνηγήσουμε ξανά το όνειρο, να παλέψουμε την ουτοπία μιας δίκαιης κοινωνίας, την οποία ποτέ δε θα πιάσουμε αλλά θα μας κάνει αυτή που ζούμε καλύτερη.
Αυτό είναι που Το λέει και ο ποιητής άλλωστε:
“Αξίζει να παλεύεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει”
