Έπειτα από δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης, η «πρώτη φορά Αριστερά» βρέθηκε αντιμέτωπη με την πεζή πραγματικότητα.
Αφού εξαντλήθηκε σε θεωρητικές αναλύσεις και διαπραγματεύσεις για τα μνημόνια, σε αντιπαραθέσεις με τον μισητό μας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε… πισωγυρίσματα με ΔΝΤ και Λαγκάρντ, σε φιλικο-εχθρικά τηλεφωνήματα με την Άνγκελα Μέρκελ και τελικώς στην επιβολή των πιο σκληρών μέτρων κατά των πολιτών, έπεσε πάνω στα… σκουπίδια. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα, δημιούργημα κι αυτό των ανεδαφικών υποσχέσεων του κ. Τσίπρα και του… φιλεργατικού υπουργού του, κ. Σκουρλέτη.
Έχοντας κοιμίσει και εξαντλήσει τους πάντες, η κυβέρνηση, με τις δήθεν διαπραγματεύσεις, τα πολιτικά τεχνάσματα και τη μικροπολιτική διαχείρισή της επί δυόμισι χρόνια, έπρεπε να βρει λύση σε ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με την καθημερινότητα, τη ζωή των πολιτών και την απειλή της δημόσιας υγείας. Και έπρεπε να δείξουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αν και κατά πόσον μπορούν «να κάνουν τη δουλειά».
Και αυτή δεν ήταν άλλη από τη διακυβέρνηση, την προσγείωση στην πραγματικότητα. Επιτέλους, έπρεπε και πρέπει να κυβερνήσουν. Δεν έχουν όμως ασκηθεί σε αυτό το… άθλημα ούτε και στο διάστημα που έχει περάσει. Από τις αρχές του ’15, αντί να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για μία αποτελεσματική διακυβέρνηση, έχουν κάνει ό,τι ήταν δυνατόν για να την υπονομεύσουν. Και έτσι, στο παρά ένα, κατέφυγαν σε λύσεις τις οποίες, όταν κάποτε έδιναν άλλες κυβερνήσεις, τις κατηγορούσαν ως αντιδημοκρατικές.
Λάβαρο είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ το θέμα της «ομηρίας» των συμβασιούχων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Και είχε υποσχεθεί να το λύσει «διά παντός». Και, ω του θαύματος, κατέφυγε κι αυτός στη λύση προηγούμενων κυβερνήσεων.
Ήρθε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας να σώσει τα προσχήματα, δίνοντας όμως εμβαλωματικές λύσεις στα προβλήματα, πλειοδοτώντας σε προσλήψεις, προκηρύσσοντας διαγωνισμούς με μοριοδότηση και χωρίς όριο ηλικίας και απαγορεύοντας στους δήμους να αναθέτουν σε ιδιώτες τη διαχείριση του προβλήματος των σκουπιδιών.
Έτσι ο πρωθυπουργός πίστευε πως το πρόβλημα λύνεται, το προφίλ του ενισχύεται, τα σκουπίδια μαζεύονται και… ο κομματικός στρατός θα είναι έτοιμος διά παν εκλογικό ενδεχόμενο… Με αυτή την αυταπάτη νομίζουν πως λύνεται το γενικότερο πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, γιατί περί αυτού πρόκειται. Δέσμιοι των προεκλογικών τους υποσχέσεων και της λαϊκίστικης πολιτικής τους, αποφεύγουν να πουν την αλήθεια.
Εντάξει, κανείς να μη χάσει τη δουλειά του και ιδιαίτερα αυτοί που επί μήνες και χρόνια κρατούνται «όμηροι», με τις συνεχείς παρατάσεις των συμβάσεών τους. Αλλά και κανείς δεν λέει ότι δεν είναι απολύσεις, αλλά ότι τέλειωσαν οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Κανείς δεν λέει ότι οι συμβασιούχοι μπορούν να είναι στη δουλειά για 20 μήνες με συνεχείς ανανεώσεις και στη συνέχεια μπορούν να προσληφθούν άλλοι, όχι οι ίδιοι. Και κανείς δεν μπορεί ή δεν έχει τα κότσια να πει ότι το πελατειακό κράτος στη χώρα αυτή πρέπει κάποτε να τελειώνει.
Κοντά πενήντα χρόνια έχουν περάσει από τη Μεταπολίτευση και σαράντα από την είσοδό μας στην ΕΕ, κυβερνήσεις ανέβηκαν και κατέβηκαν –δεξιές, κεντρώες, σοσιαλιστικές και εσχάτως αριστερές–, όμως καμία δεν κατάφερε να λύσει το μείζον πρόβλημα διαχείρισης των απορριμμάτων. Προφανώς, ευθύνη έχουν προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά θυμηθείτε τι έγινε όταν η ΝΔ του Κ. Καραμανλή επιχείρησε να λύσει το θέμα των χωματερών. Αριστεροί και σοσιαλιστές σήκωσαν… επανάσταση, έχοντας σημαία τη βλακώδη ατάκα που είχε πει η Ρένα Δούρου, ότι «αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός κι αλλιώς ένας αντιμνημονιακός».
Ήταν τότε που οι Συριζαίοι είχαν μετατρέψει την Κερατέα σε «γαλατικό χωριό» και έβαζαν μπλόκο στα ΧΥΤΑ. Τώρα οι νυν κυβερνώντες ξεπέρασαν τους προηγούμενους σε λαϊκισμό και ανικανότητα. Και μάλιστα με… επιτυχία. Αναρίθμητες μέχρι τώρα εμβαλωματικές ρυθμίσεις, συγκεχυμένες –συχνά αλληλοαναιρούμενες– διατάξεις, διαρκείς παραβάσεις των ευρωπαϊκών κανονισμών, πρόστιμα και άλλα πρόστιμα για τις ανέλεγκτες χωματερές, χρηματικές ροές σε δήμους για να κρατήσουν στην περιοχή τους κορεσμένες ανοιχτές χωματερές, μονιμοποιήσεις συμβασιούχων της καθαριότητας που εν μια νυκτί γίνονται υπάλληλοι γραφείου, τεράστια οικιστικά συμφέροντα που γίνονται εκλογικές δεξαμενές και, επομένως, υπολογίσιμη δύναμη η οποία προσμετρείται στο πολιτικό κόστος.
Η γάγγραινα, βεβαίως, έχει απλωθεί, πέραν της κεντρικής πολιτικής σκηνής, και στον χώρο της Αυτοδιοίκησης. Περιφερειάρχες και δήμαρχοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λουφάζουν, απέχοντας από το «απεχθές» κάδρο.
Μερίδιο στη γάγγραινα με τα σκουπίδια έχουν και οι τοπικές κοινωνίες που θέλουν καθαρά τα σπίτια τους, αλλά ούτε να ακούσουν για υγειονομική ταφή των απορριμμάτων στην περιοχή τους.
Αλλά η μπόχα που μας έχει κατακλύσει –όχι μόνον από τα σκουπίδια–, αυτή η δυσάρεστη «μυρωδιά», ξεκινάει και καταλήγει στο πολιτικό προσωπικό. Εκλέγεται για να λύσει προβλήματα, όχι για να γίνει μέρος του προβλήματος και να περιφέρεται στις τηλεοράσεις αμπελοφιλοσοφώντας , καλλιεργώντας διχαστικό κλίμα και επιρρίπτοντας ευθύνες μονίμως στους προηγούμενους.
Και πρέπει κάποτε να το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας. Η υπόθεση των σκουπιδιών, της διαχείρισης των απορριμμάτων, είναι υπόθεση του πολιτισμού μας, είναι υπόθεση της ίδιας της Δημοκρατίας.
Δεν μπορεί να την πετάμε σε κάθε «χωματερή», όπως πετάμε τα σκουπίδια μας στους ξεχειλισμένους κάδους, ιδιαίτερα τις μέρες της απεργίας.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 1/7
