Αμφιβάλλει κανείς ότι εισήλθαμε ήδη και… επισήμως σε προεκλογική περίοδο, έστω και αν βρισκόμαστε δύο χρόνια πριν από τη λήξη της κυβερνητικής θητείας και δέκα μήνες πριν από την έξοδό της χώρας από τα μνημόνια;
Λίγο πριν από την ανατολή του νέου έτους και η κυβέρνηση μοιράζει κοινωνικό μέρισμα, έκτακτες ενισχύσεις στους ανέργους, ειδικό βοήθημα για επανασύνδεση ρεύματος, ανακοινώνει προσλήψεις και υπόσχεται φοροελαφρύνσεις και διευκολύνσεις σε φοιτητές. Εύκολα μπορεί να προβλέψει κανείς τώρα τις «ελεημοσύνες» που θα ακολουθήσουν, μετά τον επόμενο Αύγουστο, με την «καθαρή έξοδο». Η είδηση, βέβαια, εδώ δεν είναι ότι μοιράζουν ξαφνικά εφάπαξ επιδόματα σε άνεργους νέους και… πλημμυρισμένους. Η είδηση είναι «πού τα βρίσκει τα εκατομμύρια» η κυβέρνηση και τα μοιράζει.
Η απάντηση είναι απλή. Από τους γονείς και τους παππούδες των δικαιούχων! Από τις ίδιες τους τις οικογένειες! Και από τις περίπου 100.000 συντάξεις που αρνείται να δώσει εδώ και μήνες στους ξωμάχους που τις περιμένουν για να ζήσουν. Και από τα κονδύλια που έχουν μείνει αδιάθετα, ενώ έπρεπε να πάνε σε δραστηριότητες αλληλεγγύης από την κυβέρνηση, οι οποίες δεν έχουν προωθηθεί! Κονδύλια από τις τσέπες των πολιτών.
Μπήκαμε, λοιπόν, σε προεκλογική περίοδο, με την κυβέρνηση να ανοίγει τον κύκλο των παροχών και των υποσχέσεων και να μοιράζει φιλοδωρήματα για να επηρεάσει τους ψηφοφόρους. Από τη μια πλευρά, δηλαδή, φτωχοποιεί ολοένα και μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες και από την άλλη επιχειρεί να πείσει πως ενδιαφέρεται για τους φτωχούς.
Η κυβέρνηση μιμείται, δυστυχώς, τον παλαιοκομματισμό προκατόχων της, αλλά προτιμά να διαβάζει τη μια μόνο αλήθεια της ιστορίας. Μεταπολιτευτικά και ιδιαίτερα μετά την δεκαετία του ’80, όλες οι κυβερνήσεις δεν απέφυγαν να υπόσχονται «καθρεφτάκια» για τους ιθαγενείς στις παραμονές των εκλογών. Έδιναν τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Έκαναν αυτό που επαναλαμβάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και θα το εντείνει τους επόμενους μήνες. Αυτή, ωστόσο, είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Υπάρχει και μια δεύτερη.
Αυτή που διδάσκει πως κανένα κόμμα και πολιτικός αρχηγός δεν διασώθηκαν από τέτοιους είδους μεθοδεύσεις.
Η κυβέρνηση μπορεί να πιστεύει πως αν δώσει 400 ευρώ σε άνεργους νέους αυτοί θα αλλάξουν την άποψη που έχουν γι’ αυτήν. Όταν όμως η συντριπτική πλειονότητά των νέων (πάνω από το 70% καταγράφουν οι μετρήσεις) θα ήθελαν να φύγουν στο εξωτερικό γιατί δεν βλέπουν προοπτική σ’ αυτήν τη χώρα, δεν αποδομείται το αφήγημα για την ανάπτυξη που έρχεται; Πιστεύει ακόμα η κυβέρνηση πως τα φιλοδωρήματα (δικός της χαρακτηρισμός του παρελθόντος για το λεγόμενο κοινωνικό μέρισμα) είναι ικανά ν’ αλλάξουν τις καμπύλες των δημοσκοπήσεων, όταν οι άνθρωποι που τα εισπράττουν γνωρίζουν πως η φτωχοποίησή τους αυξήθηκε τα τρία τελευταία χρόνια, που κυβερνούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;
Όλα δείχνουν, πάντως, ότι η κυβέρνηση θα επιμείνει στην πολιτική των επιδομάτων. Και όσο βλέπει ότι αυτή η πολιτική κάτι αποδίδει (ήδη οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν μια κάποια, έστω μικρή, βελτίωση των ποσοστών), τόσο περισσότερα επιδόματα θα εφευρίσκει. Ο λαός μπορεί να μην περιμένει να κερδίσει από τις… επενδύσεις που έρχονται, αλλά τουλάχιστον έχει να παίρνει… κοινωνικό μέρισμα!
Δεν έχει σημασία που πρόκειται για ψίχουλα. Σε αυτήν τη φάση το ύψος των επιδομάτων είναι δευτερεύον θέμα. Σημασία έχει ότι θα έχουν πειστεί πως όσο περνάει ο καιρός και αυξάνονται οι δείκτες της οικονομίας, τόσο οι ίδιοι θα απολαμβάνουν μεγαλύτερα ποσά ως κοινωνικό μέρισμα. Δηλαδή, οι ίδιοι θα κάθονται και θα απολαμβάνουν. Το μοντέλο αυτό σίγουρα θα χρεοκοπήσει σε κανέναν χρόνο, αλλά μέχρι τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.
Σημασία έχει ότι είναι ένα σενάριο που μπορεί μέχρι τις εκλογές να έχει πέραση…
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 22/12
