Άρθρο του αντισυνταγματάρχη ε.ά Χρήστου Χρηστίδη
Η πατρίδα μας βιώνει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της νεοελληνικής της Ιστορίας. Μια κρίση που βαφτίστηκε οικονομική, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια βαθιά κρίση θεσμών, αξιών και αντίστοιχων λειτουργιών. Η Ελλάδα μας στο παρελθόν βίωσε και άλλες χρεοκοπίες και άλλες ήττες σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο και άλλες καταστροφές, όμως, τελικά επιβίωσε.
Εκείνο που πάντα μας έσωζε ήταν η ύπαρξη –μόνο στις δύσκολες περιόδους– εθνικής ομοψυχίας και το υψηλό φρόνημα του Έλληνα. Ο Έλληνας πατριώτης ήταν αυτός που αντλούσε δυνάμεις από το ιστορικό του παρελθόν και η ύπαρξη ηγετών, που μαζί επετύγχαναν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αξιοποιώντας στο μέγιστο όλο το έμψυχο δυναμικό μας.
Σήμερα, ηγέτες, με την παλιά έννοια του όρου, δεν υπάρχουν. Δεν είναι δυνατόν να γεννηθούν μέσα από ένα κολεγιακό καθεστώς, όπου επικρατούν οι γόνοι των πολιτικών, οι τηλεπερσόνες και οι επαγγελματίες αεριτζήδες. Υπάρχουν, όμως, οι κατά περίπτωση καταλληλότεροι, που συνεργαζόμενοι με πνεύμα ομαδικότητας και αλληλοϋποστήριξης, μπορούν να επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα ή και να το επαυξήσουν. Εναν καλό «μαέστρο» χρειαζόμαστε, με αποφασιστικότητα και τόλμη.
Πώς, όμως, να βρεθούν οι κατά περίπτωση καταλληλότεροι όταν ένα σάπιο πολιτικό κατεστημένο έχει επικαθίσει, σαν επάρατη νόσος, σε ολόκληρο το «είναι» της ελληνικής κοινωνίας; Ενα κατεστημένο που οι διαδικασίες αξιολόγησης των καταλληλότερων περιορίζονται στο «αν κολλάνε καλά τις αφίσες του κόμματος» και στο «αν το ρολόι τους λέει την ίδια ώρα με το ρολόι του αρχηγού». Ετσι γεννήθηκαν ή μάλλον πολλαπλασιάστηκαν με γεωμετρική πρόοδο τα «κομματόσκυλα» και οι ικανότεροι ή, αν θέλετε, οι καταλληλότεροι μπήκαν στο περιθώριο και παρέμειναν εκεί.
Τα κομματόσκυλα εκπαιδεύτηκαν με την πάροδο των ετών και έγιναν διπλωματούχοι άρπαγες και εκμεταλλευτές του δημοσίου πλούτου, στο τέλος, δε, αναφώνησαν έμπλεοι ειλικρίνειας «μαζί τα φάγαμε» και ησύχασε η συνείδησή τους, καθιστώντας όλους εμάς ισότιμους συνενόχους για την κατάντια του πολύπαθου έθνους μας. Ολα τα παραπάνω συνιστούν μια άνευ προηγουμένου τεράστια πολιτική χρεοκοπία και ένα έμψυχο πολιτικό δυναμικό παντελώς ακατάλληλο να διαχειριστεί την κρίση που το ίδιο δημιούργησε.
Ακόμη και τώρα τελευταία, ενόψει των αυτοδιοικητικών αλλά και των ευρωπαϊκών εκλογών, το σύστημα αμύνεται με όλους τους τρόπους γεννώντας αμέτρητα εμπόδια και προσκόμματα στην κατάρτιση των συνδυασμών των μικρών κομμάτων, που επιχειρούν να παρέμβουν δυναμικά στην ανατροπή του. Τελικά, διαπιστώνεται περίτρανα ότι η πολιτική είναι προνόμιο των ολίγων, των «εκλεκτών» και όποιος τολμάει να θίξει την κυριαρχία –στην ουσία το μαγαζί τους, το Κοινοβούλιο– ή διώκεται με συνοπτικές «δημοκρατικές» διαδικασίες ή αποβάλλεται με τη δήθεν νομιμοφάνειά τους.
Σήμερα, έχω την τιμή, αλλά και την ευθύνη να ηγούμαι του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας, της πολιτικής πρωτοβουλίας στρατιωτικών ε.α., που αγκαλιάστηκε από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών και επαγγελματικών κατηγοριών και συμμετέχει στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014, επιχειρώντας να δώσει διέξοδο στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας.
Με μόνο δόγμα μας τη φιλοπατρία και κίνητρο την ανιδιοτελή προσφορά, επιχειρούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε σε θέση να αναστήσουμε την πατρίδα. Υπάρχει ελπίδα! Μη μας αρνηθείτε την ψήφο σας…
* Ο κ. Χρηστίδης είναι και πρόεδρος στον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας.
