Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε συνταγματικό το νόμο Παυλόπουλου (Ν. 3260/2004) που προβλέπει την αυτοδίκαιη λήξη των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου των γενικών διευθυντών, διευθυντών και προϊσταμένων, οι οποίοι απασχολούνται στο Δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα χωρίς αποζημίωση. Κρίθηκε ότι οι θέσεις αυτές των κρατικών φορέων είναι πολιτικής εμπιστοσύνης
Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε ότι είναι συνταγματικές οι διατάξεις των άρθρων 10 και 11 του νόμου 3260/2004(Νόμος Παυλόπουλου) που προβλέπουν την αυτοδίκαιη λήξη των συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου χωρίς την πρόβλεψη οποιασδήποτε αποζημιώσεως. Συγκεκριμένα ο Ν.3260/2004 προβλέπει την αυτοδίκαιη λήξη των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου των γενικών διευθυντών, διευθυντών και προϊσταμένων, οι οποίοι απασχολούνται στο Δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα χωρίς αποζημίωση που τα συμβαλλόμενα μέρη (εργοδότης-εργαζόμενος) συμφώνησαν για την περίπτωση πρόωρης λύσης της σύμβασης, καθώς κρίθηκε πως οι θέσεις αυτές των κρατικών φορέων είναι πολιτικής εμπιστοσύνης.
Παρά την αρνητική εισήγηση τόσο του πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε, όσο και της νυν εισαγγελέως Ευτέρπης Κουτζαμάνη, το Ανώτατο Δικαστήριο – με μειοψηφία 9 μελών – έκρινε συνταγματικό το νόμο Παυλόπουλου (Ν. 3260/2004) που προβλέπει την χωρίς αποζημίωση αυτοδίκαιη λήξη των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου των συγκεκριμένων στελεχών.
Οι δικαστές με τις υπ΄αριθμόν 5 και 6/2014 αποφάσεις τους θεωρούν τις συγκεκριμένες θέσεις «πολιτικής εμπιστοσύνης» αφού μέσω αυτών ασκείται κυβερνητική πολιτική αφού η πρόσληψη τους «υπαγορεύθηκε προεχόντως από λόγους πολιτικής εμπιστοσύνης, όπως συμβαίνει ύστερα από μια κυβερνητική μεταβολή, όποτε εκτιμάται ότι πρόσωπα που έχουν επιλεγεί και προσληφθεί με βασικό κριτήριο την προς αυτά εμπιστοσύνη μιας συγκεκριμένης πολιτικής ηγεσίας βρίσκονται σε δυσχέρεια να εξακολουθήσουν την άσκηση των καθηκόντων τους και να συνεργαστούν με τη νέα πολιτική ηγεσία, μετά την αποχώρηση εκείνου που τα είχε επιλέξει».
Τους αρεοπαγίτες του απασχόλησε περίπτωση διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού Λιμένος Βόλου, που εργαζόταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ο οποίος απολύθηκε κατ’ εφαρμογή του Ν. 3260/2004, χωρίς την καταβολή αποζημίωσης.
Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε πως ο Οργανισμός Λιμένος Βόλου είναι ΝΠΙΔ ελεγχόμενο από το Δημόσιο και «αποτελεί φορέα άσκησης της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα ευθύνης νομικού προσώπου που συντάσσεται στην εθνική οικονομία» και ο διευθύνων σύμβουλος «αποτελούσε κύριο εκφραστή της εν λόγω πολιτικής δια μέσου της εταιρικής δραστηριότητας».
Στη δικαστική απόφαση αναφέρεται ότι ο διευθύνων σύμβουλος όταν προσλήφθηκε «κυριαρχικό ρόλο διαδραμάτισε η, προς το πρόσωπο του, εμπιστοσύνη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας η οποία είχε την διακριτική ευχέρεια της επιλογής του χωρίς οποιοδήποτε έλεγχο από ανεξάρτητη αρχή». Εξάλλου, προσθέτουν οι αρεοπαγίτες και ο διευθύνων σύμβουλος γνώριζε από την αρχή ότι πρόκειται για θέση πολιτικής εμπιστοσύνης.
