Συνέντευξη στην Κατερίνα Καραδήμα
«Αχ και να χτυπούσε πέναλτι ο Σάμι…» με αυτά τα λόγια και φορώντας τη φανέλα της Εθνικής, ο δεκάχρονος Τζέι έβγαινε από τις πόρτες του Χάρβαρντ και έπαιρνε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι της θείας του, όπου περνά τις καλοκαιρινές διακοπές του τα τελευταία επτά χρόνια.
Μπορεί να μην πήγε στη Βραζιλία για να δει τον αγαπημένο του Γιώργο Σαμαρά να αγωνίζεται κατά της Κόστα Ρίκα, όμως, ο πιτσιρικάς είδε τον αγώνα όχι μόνο στον κήπο του πιο διάσημου πανεπιστημίου, αλλά παρέα με Ελληνες της Διασποράς.
Ο κρίκος που ενώνει τη Σέλτικ, το πανεπιστήμιο και το δεκάχρονο παιδί είναι ο πρωταθλητής Ποδηλασίας, διευθυντής και καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Χάρβαρντ, Κωνσταντίνος Ψιμόπουλος, ο οποίος μέχρι και την Πέμπτη 26 Ιουνίου δεν είχε ακούσει τίποτε για τον μικρό Τζέι.
Ο καθηγητής, λοιπόν, κάλεσε στο σπίτι 30 Ελληνες και Ελληνοαμερικανούς, προκειμένου να δουν το ποδόσφαιρο. Ο συνάδελφός του, Γεώργιος Σαβεριάδης, του λέει: «Να καλέσεις τον Τζέι» και εκείνος αναρωτιέται: «Ποιος είναι ο Τζέι;». «Δεν ξέρεις τον Τζέι;;;» τον ρωτά. Ο Κωνσταντίνος Ψιμόπουλος έψαξε, διάβασε την ιστορία του, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του, με την ελπίδα πως θα μπορούσε να τους προσκαλέσει και αυτούς έτσι ώστε να μην είναι μόνοι τους, καθώς θα έβλεπαν τον αγώνα στη Βοστώνη.
Τα κατάφερε. Μίλησε στο τηλέφωνο με τον πατέρα του, Μάρτιν Μπίτι, με τη βοήθεια του ιδιοκτήτη της ιστοσελίδας στο facebook σχετικά με το ταξίδι του Τζέι στη Βραζιλία, του Δημήτρη Αθανασόπουλου.
Από εκεί άρχισε η έρευνα… «Πρέπει να τον βρω οπωσδήποτε, να μη δει τον αγώνα μόνος του», και έφτασε στην πρόσκληση. Παραμονή του αγώνα, το Σάββατο, μιλά στο τηλέφωνο με τον μπαμπά τού Τζέι, αλλά και τον ίδιο. Ο μικρός χαίρεται με την πρόσκληση. Ο Τζέι μιλάει αρκετά καλά, καθώς κάνει λογοθεραπεία. Εχει την προφορά της πατρίδας του, Ιρλανδός γαρ.
«Θα δούμε τον Σαμαρά, θα δούμε την Ελλάδα», με αυτά τα λόγια του μικρού οριστικοποιήθηκε το ραντεβού. Ναι, ο μικρός θα δει παρέα με Ελληνες τον αγαπημένο του Γιώργο Σαμαρά να παίζει με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος. Δύο ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας, η απόσταση των 110 χιλιομέτρων από τη μία πολιτεία στη άλλη –ο Τζέι φιλοξενείται το σπίτι της αδελφής της μητέρας του– έχει εκμηδενιστεί. Οι καλεσμένοι αγωνιούν να συναντήσουν τον μικρό. «Καλά, θα έρθει ο Τζέι; Είναι φοβερό», μονολογούν. Το κουδούνι χτυπά και οι Ελληνες υποδέχονται την οικογένεια του μικρού: τον πατέρα, που ως οικοδόμος φεύγει κάθε Τρίτη από το σπίτι και επιστρέφει Παρασκευή βράδυ, τη μητέρα, που έχει την αποκλειστική φροντίδα του μικρού, και τη 15χρονη αδελφή του. Φορώντας την μπλούζα με το εθνόσημο της Ελλάδας μπαίνει μέσα χαμογελώντας σε όλους. Δεσπόζει στον χώρο, συστήνεται σε όλους και παίζει με τα άλλα παιδιά. Η φέτα, το ψωμί από το ελληνορθόδοξο μοναστήρι, το σπανάκι, η μερέντα και το τσουρέκι όλα ήταν για τον Τζέι. Μόνο που εκείνος δεν μπορεί να φάει κάτι από αυτά, καθώς λόγω κάποιου προβλήματος με την υγεία του τρέφεται μόνο με σούπες. Η ντοματόσουπα είναι η αγαπημένη του. Οι Ελληνες αναστατώνονται και αμέσως λένε να φτιάξουν. «Δεν χρειάζεται, την έχουμε μαζί μας», απαντά η μητέρα. Τη ζεσταίνει και όλα είναι έτοιμα.
Αρχίζει το ματς. Επικρατεί ησυχία. «Πότε θα βγει ο Σάμι, θα κερδίσει η Ελλάδα» ρωτά, ξανά και ξανά. Ο Τζέι κάθεται γονατιστός στην καρέκλα. Η τηλεόραση παίζει τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας. Πετιέται όρθιος και ψάχνει τον Σάμι… Τα μάτια του είναι καρφωμένα στον δέκτη. Τον βλέπει, χαμογελά, σηκώνει τα χέρια ψηλά και φωνάζει: «Go Sami»…
Tο πλάνο αλλάζει και ο πιο πιστός φίλος του Γιώργου Σαμαρά πηγαίνει και κάθεται στην καρέκλα του. Ζητά από τον καθηγητή να κάτσει δίπλα του. «Αυτή είναι η θέση σου και αυτή είναι δική μου», του λέει. Δίνεται το εναρκτήριο λάκτισμα. Η προσοχή του είναι στραμμένη στο ποδόσφαιρο. Δεν μιλά, είναι προσηλωμένος. Κάθε πλάνο του Γιώργου Σαμαρά αποτελεί αφορμή για να σηκωθεί, να υψώσει τα χέρια του, να φωνάξει «Go Sami»… Γίνεται ένα με τον ποδοσφαιριστή, είναι τα πόδια του, τα χέρια του, σαν να παίζει εκείνος. Η πολυθρόνα δεν τον χωρά, ζει τον αγώνα σε κάθε λεπτό. Φωνάζει, σηκώνει τα χέρια, νοητά κυνηγάει και αυτός την μπάλα. Ερχεται το γκολ από την Κόστα Ρίκα και απογοητεύεται. Για λίγα λεπτά δεν μιλάει καθόλου. Ξαφνικά, σηκώνεται όρθιος. «Go Sami», φωνάζει ξανά. Χαϊδεύει τα γένια και τα μαλλιά τού καθηγητή. Ασυναίσθητα ίσως νομίζει ότι αγγίζει τον Σάμι. Τον ψάχνει στο πλάνο, αλλά ο σκηνοθέτης δεν του κάνει τη χάρη. «Πού είναι ο Σάμι;» ρωτά. Παρατηρεί τους πάντες και τους ξεσηκώνει όλους με τους πανηγυρισμούς του, όταν ο Παπασταθόπουλος βάζει το γκολ. «Θα τα καταφέρουμε», λέει και φωνάζει συνέχεια «Goοο Sami». «Θα τα καταφέρουμε», λέει και ξαναλέει.
Μετά από λίγο απογοητεύεται. Ζει τον αγώνα με πάθος, τις άτυχες στιγμές που δεν μπαίνει το γκολ. «Αχ, το έχασαν», προφέρει σιγά. «Θα κερδίσει η Ελλάδα;» ρωτά. Σηκώνεται πάνω, ξανακάθεται, δεν μπορεί να σταθεί πουθενά.
Στην παράταση ζητά από τον Κωνσταντίνο να τον πάρει αγκαλιά, του χαϊδεύει συνεχώς τα μαλλιά και τα γένια. Δεν θέλει να αφήσει την αγκαλιά. Συνεχώς σηκώνει τα χέρια, αναζητώντας τον αγαπημένο του παίκτη. Μόλις τον αντικρίζει ο ενθουσιασμός μεγαλώνει.
Στο σφύριγμα του διαιτητή απογοητεύεται. Πιστεύει πως όλα τελείωσαν… Δίνονται οι απαραίτητες εξηγήσεις. Ακούει τη συζήτηση και καταλαβαίνει. Αρχίζει η διαδικασία των πέναλτι. Ενθουσιάζεται ξανά. Περιμένει να δει τον «Σάμι του» να σουτάρει… Ο αγώνας τελειώνει, ο πιτσιρικάς χαιρετά όλους, τους ευχαριστεί και φεύγει. Χαρούμενος που έχει δει το παιχνίδι με τους Ελληνες και τον νέο καλύτερό του φίλο –μετά τον Γιώργο Σαμαρά, όπως φρόντισε να ξεκαθαρίσει–, τον Κωνσταντίνο…
«Πώς γνώρισα τον Τζέι»
«Tην Πέμπτη, 26 Ιουνίου, έστειλα μία πρόσκληση στους φίλους μας από το Χάρβαρντ και την ευρύτερη Βοστώνη για να έρθουν στο σπίτι μας να δούμε όλοι μαζί παρέα την Εθνική μας ομάδα να παίζει και έμαθα τότε από έναν φίλο μου, τον Δρα Γεώργιο Σαβεριάδη ότι θα βρίσκεται στην πόλη μας, τη Βοστώνη, και ο Τζέι μαζί με την οικογένειά του. Ετσι, λοιπόν, έμαθα ποιος είναι ο Τζέι, διάβασα την ιστορία του σχετικά με τον Σαμαρά και τη Σέλτικ, και αφού μελέτησα όλα όσα μπορούσα να βρω στο Διαδίκτυο, προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του, με την ελπίδα πως θα μπορούσα να τους προσκαλέσω και αυτούς έτσι ώστε να μην είναι μόνοι τους, καθώς θα έβλεπαν τον αγώνα στη Βοστώνη. Κατάφερα να πάρω το τηλέφωνο του πατέρα του, Mάρτιν Μπίτι, από τον ιδιοκτήτη της ιστοσελίδας στο facebook σχετικά με το ταξίδι του Τζέι στη Βραζιλία, του κυρίου Δημήτρη Αθανασόπουλου, και έτσι επικοινώνησα μαζί τους το Σάββατο. Μίλησα τόσο με τον πατέρα όσο και με τον ίδιο τον Τζέι μέσω τηλεφώνου, και τους πρότεινα να έρθουν στο σπίτι μας, το οποίο είναι κτήριο που ανήκει στο Χάρβαρντ. Γνώρισα τον Τζέι την Κυριακή το μεσημέρι, δύο ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας, και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αρκετά με τον ίδιο, να γνωριστούμε καλύτερα και να δημιουργήσουμε μία σχέση εμπιστοσύνης μαζί του και με τα μέλη της οικογένειάς του. Θεωρώ πως τον έκανα να νιώσει άνετα μαζί μου, Παρείχαμε σε αυτόν και την οικογένειά του την αυθεντική ελληνική φιλοξενία. Και εκείνος με τίμησε πολύ και ανταποκρίθηκε, καθώς με αγκάλιαζε συνεχώς, μου έδειξε πολλή αγάπη και ήθελε συνεχώς να μου μιλάει και να μου λέει –κατά τη διάρκεια του αγώνα– πόσο ήθελε να δει τον αγαπημένο του παίκτη τον Σαμαρά να σκοράρει. Με αποκάλεσε ακόμα τον καλύτερό του Ελληνα φίλο, μετά τον Σαμαρά, γεγονός που έχει ξεχωριστή βαρύτητα και σημαίνει πάρα πολλά! Ηταν μία ιδιαίτερα συγκινητική εμπειρία και νομίζω πως θα χαραχθεί τόσο στη δική του καλή, αγνή και ευγενική ψυχούλα όσο και στη δική μου». Κωνσταντίνος Ψιμόπουλος
Η μητέρα του Τζέι έχει ιδρύσει έναν Οργανισμό που ονομάζεται Downs and Proud http://www.downsandproud.com/about και μέσω αυτού προσπαθεί να προβάλει και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο που δεν γνωρίζει για τα παιδιά με σύνδρομο Down.
